Intussen ben ik alweer 2 weken verder, 3 kg en een voorhoofdsrimpel rijker, en anderhalf flesje Bachdruppeltjes en heel wat Dollars armer (terecht gespendeerd aan weekendtripjes, en klerenof course)!
En het bolt hier nog steeds voort (de ene dag al wat trager dan de andere, hoeveelheid slaap varieert nog steeds tussen de 3 en 5 uur per nacht, koffie voor het slapengaan wordt nu tot het minimum beperkt).
Vorige week was best wel zwaar door eenvreemdvoorval (meer uitleg via Katrien, spannend toch hé, mijn blog lezen ;-) ) , en ik had dan ook ENORM heimwee!! Tel daar mijn vermoeidheid bij op, en begrijp dat ik er dus even helemaal door zat... . Maar na regen komt zonneschijn (zeker hier in Auckland), en jullie steun van veraf, de steun van de lieve mensen hier dichtbij, en natuurlijk de zon en de prachtige weekends konden mij er weer bovenop helpen! Ik besloot dan ook om maar even te wachten met mijn blog te schrijven, want wou niet zo pessimistisch klinken dat jullie dachten dat ik van de Harbour Bridge zou gaan springen ofzo ;-)
Goed, ik neem mijn lijstje er even bij (ja, ik maak dus lijstjes om te kunnen onthouden van welke van mijn spectaculaire belevenissen ik jullie zeker niet wil onthouden, ahum).
2 Weekends geleden hebben Celine en ik dan toch de Coast-to-coast walk gedaan... . In normale omstandigheden wordt daar zo'n 4-5u over gewandeld (bij de toeristische dienst zeiden ze maximaal 6 voor oudere mensen die slecht te been zijn). Wel... wij hebben er dus specifiek 7u over gedaan dankzij de slechte wegwijzers en ons onbestaand gevoel voor oriëntatie! Maar het was een fijne dag, en wederom goed voor mijn conditie die hier een hoogtepunt in haar bestaan beleeft! En de zondag erna nog meer van dat!! Het was een PRACHTIGE dag (zon, zon, zon en met zo'n 25° een ideaal wandeltemperatuurtje, niet dat ik jullie jaloers wil maken ofzo), dus besloten we de Harbour Discovery Cruise te doen, die je naar enkele eilanden en stranden in de buurt van Auckland Harbour brengt. We zijn dan op Motuihe Island gestopt, een vrij onbekend (ook onbewoond) eiland, waar we het rijk bijna voor ons alleen hadden, echt super!! We hebben er zeker 25 km gewandeld langs de mooiste baaien, stranden, bossen enz... En er was nergens een kat te bespeuren, gewoon GENIETEN dus! In de namiddag hebben we dan de boot genomen naar Mission Bay, een van de stadsstranden van Auckland en dan nog wat van het uitzicht gaan genieten in Davenport, en als afluiter van een heerlijk weekend nog een hapje gaan eten op een terrasje... echt een zomergevoel dus!
Afgelopen zondag zijn we naar Muriwai Beach geweest ten westen van Auckland. Dit is een 60km-lang zwart strand, beetje verwilderd, met niks commercieels in de omgeving, gewoon puur natuur!! Er is daar ook een grote Jan Van Gent-kolonie, was héél indrukwekkend om te zien... . Daar dan gebleven tot zonsondergang om te picknicken op het strand, begint hier zo'n beetje een (zeer goede volgens mij) gewoonte te worden!
Intussen ben ik uiteraard ook al naar het Belgisch biercafé hier om de hoek geweest!! (Er is hier blijkbaar een ganse keten van Belgische café's omdat ze hier dol zijn op ons bier!) En ze hebben daar dus echt àlles: van Kriek Bellevue tot Duvel en van frit-mosselen tot Brusselse wafels en zelfs 'Belgian stoemp' :-) Er loopt nu zelfs een grote wedstrijd 'Buy a Belgian beer, and win a trip to Belgium's beercityLeuven(!!!)'. Ik kon het echt niet geloven toen ik dat deze week op de radio hoorde... misschien toch maar eens meedoen als ik heimwee heb dan ;-) Ook het proces van Els Clottemans was hier op het nieuws te volgen (en ja, zelf een vermelding naar Limburg!!! Tongeren werd helaas wel verward met Brussel, maar ja wij zijn dan ook wel een beetje de hoofdstad van Limburg ;-) ) en er was heel wat heisa omdat Yanina Wickmayer terug naar Auckland komt in januari (vorig jaar heeft ze hier het WTA-toernooi gewonnen!), dus ja... ons klein landje is hier best wel een beetje beroemd!
Ik probeer me ook wat te verdiepen in het Rugby, aangezien het hier de grootste schande is als je de All Blacks (nationale team van NZ, gelukkig had ik mijn opzoekwerk gedaan vooraleer ik naar hier kwam!) niet op de voet volgt. Heel Auckland staat ook in het teken van de Worldcup Rugby die hier volgend jaar gehouden wordt, en ik moet toegeven dat het echt wel spectaculair is zo'n match te zien! Niet dat ik er ook maar iéts van begrijp (ziet er gewoon uit als een hoopje vechtende macho's), maar de befaamde Haka bij het begin van elke wedstrijd is echt heel cool om te zien!! De Haka is een soort maoriritueel dat op speciale gelegenheden wordt uitgevoerd. De Ka Mate is de Haka die de All Blacks voor elke wedstrijd opvoeren om hun tegenstander uit te dagen, jullie herinneren zich die zeker nog van de William Lawson's reclame van enkele jaren terug (waar de All Blacks tegenover de Schotten staan die hun kilten opheffen, remember?). Dus lijkt me wel de moeite om die eens in het echt mee te maken (maar dan best eerst iets van het spel proberen te begrijpen!) Ik zal nog een filmpje van de Ka Mate op FB zetten, zodat jullie snappen waarover ik het heb :-)
Op dit moment is het hier trouwens donderdagavond (alweer véééél te laat), en ben ik elke milliseconde aan het aftellen tot morgenavond!!! En dit keer wordt het een totààl ander weekend, want we gaan met een groep van 8 een Lord of The Rings-roadtrip doen!! Dinsdag hebben we op de filmavond (In de appartementsblok waar alle Nederlanders op kot zitten is er een cinema waar elke dinsdag een film voor alle Nederlanders + alle anderen die zich geroepen voelen, wordt gedraaid) nog eens naar de The Fellowship of the Ring gekeken (de 1e film dus, was voor mij toch al weer een paar jaar geleden!), en dan is het écht raar om te beseffen dat wij gewoon écht in dat prachtige land zelf zitten!! De meeste plaatsen uit de film bevinden zich op het Zuidereiland, maar er zijn er ook enkele in de buurt! We vertekken dus morgenavond, dan slapen we in een hostel in Tongariro National Park, en zaterdag héééééél vroeg (ik wil het precieze uur zelfs niet weten!), beginnen we aan de Tongariro Alpine Crossing, die uitgeroepen werd tot de mooiste ééndags-wandeling ter wereld!! In de LOTR-films werd het park gebruikt als locatie voor Mordor en Mount Doom, en die vulkanen gaan wij dus beklimmen!! En ja, dat betekent dus geen zon en strand dit weekend, maar bergen en SNEEUW!!! Uiteraard was mijn garderobe niet aangepast aan dit soort aangelegenheden, dus heb ik mij volledig in het nieuw moeten zetten. En geloof mij, het is pijnlijk om bijna € 200 euro te moeten geven aan een WINDJAS, maar dat zijn blijkbaar de prijzen voor iets dergelijks... . En ik denk dat het geld waard was mij in die trekkerswinkel bezig te zien: rood met witte bolletjes-kleedje, sandalen met hakken (of course), diadeem met strik, en dan bergscheoen en een skijas passen ;-) Natuurlijk wou ik dan op z'n minst een mooie kleur (voor 200€ mag dat wel, en iedereen weet dat ik geen zwart draag), dus vroeg ik dan toch maar 'Do you have any euhhhflashycolours?'. Verkoper in de winkel: ' Ohh you mean like yellow or so?' Ik: 'Euhhh no...', Verkoper: 'Or Pink maybe?' En toen begrepen we mekaar weer :-) Het is uiteindelijk wel blauw geworden, want depink onekostte 350€, profiteurs! Foto's van mijn transformatie volgen zeker nog, tenminste als ik de tocht overleef, want ze geven sneeuw, regen en zware wind, dus het gaat héél zwaar worden, ben benieuwd!! Op zondag zouden we dan Hobbiton willen bezoeken, de enige filmset die nog bewaard gebleven is, maar het gaat allemaal afhangen van het weer!! Maar nadien krijgen jullie dus zeker weer een update hierover!
Ohhh en na mijn dipje van vorige week heb ik mijzelf ook getrakteerd op een weekendje kerstshoppen in Sydney! Wou aanvankelijk naar Melbourne gaan en dan later nog eens terug naar Sydney, maar Melbourne was véél duurder, dus dat is voor een andere keer! Ik kijker zo hard naar uit, zeker omdat het me wel speciaal lijkt met al die kerstbomen op het strand enzo! En ik heb nog heel wat plaatsen op mijn verlanglijstje staan die ik vorige keer niet kon doen, dus hopelijk kan ik die schade nu inhalen! Ik hoop er dit maal ook wel gerust gelaten te worden door de spinnen, want heb hier al zoveel angstaanjagende verhalen gehoord dat ik er echt nachtmerries over heb!! Mijn kapper hier vond het vorige week echt nodig om me te vertellen dat de huisspinnen in Australië (huntsmanspiders, gi-gan-tisch groot met dikke bruine poten, op zich niet giftig maar denk dat ik sowieso sterf aan een hartaanval als ik er zo een tegenkom!) blijkbaar SPRINGEN!! Hij was er op bezoek bij zijn zus, liep onder een boom, en blijkbaar springen die beesten dus vanuit bomen op mensen!! Ja, dat overleef ik dus niet he! Wou ditmaal nochtans een nationaal park doen in Sydney, maar daar ga ik dus toch nog eens een nachtje over slapen!! BAH!!!
Verder heb ik hier intussen nog wat meer au-pairs ontmoet, maar helaas zitten ze hier allemaal vrij ver vandaan. Op vrijdag gaan we wel meestal naar een hele toffe bar in het centrum, waar we dan wel al met anderen hebben kunnen afspreken, dus hopelijk wordt die groep in de loop van het jaar alleen maar groter!
En voor diegenen onder jullie die schrik hadden dat ik hier de man van mijn leven zou tegenkomen, wel:don't worry, want op dat vlak is het hier maar armzalig... Nee, echt, heb hier misschien één aanvaarbare kerel gezien? En denk dat dat specifiek een Spanjaard was, dus ja, geen zorgen op dat gebied ;-)
En wat heb ik nog te vertellen? Oh ja, we zijn volop onze kerstvakantie aan het plannen!!! Ik ga vlak na Kerstmis 2 weken met Celine door het Zuidereiland trekken met een soort Mobilhome (die ik moet besturen, en dat midden in de bergen, dus dat belooft alweer spannend te worden :S). Maar iedereen zegt dat het Zuiden nóg mooier is, dus ik kan gewoon niet meer wachten!!!
Jullie horen het: er staat heel wat gepland de komende weken, en zo gaat de tijd natuurlijk ook wat sneller om!!! Kijk er allemaal enorm naar uit, en ik hou jullie zeker op de hoogte en maak voldoende foto's (mijn gemiddelde hier is zo'n 800 per weekend, dus ja).
Intussen is het hier alweer vrijdagochtend (ben blijkbaar weer met laptop op schoot in slaap gevallen, dus voel mij vrij belabberd en zie er ook zo uit, maar HOERA het is wwwwwwwwwweeeeekkkkkkennnddddddd!!!), dus ik ga mijn valies eens maken en zorgen dat al mijn werk hier gedaan is zodat ik voor een keer eens op tijd klaar ben!!
Als jullie niets meer van mij horen ben ik waarschijnlijk van Mount Doom gerold, enif not, dan krijgen jullie volgende week het hele avontuur te horen!!
MIS JULLIE ALLEMAAL!!!!!! Hopelijk zijn jullie ook mij nog niet vergeten ;-) Geniet van jullie weekend!!
Hallooooo iedereen!! (Ik waarschuw jullie op voorhand: het wordt een LANG verhaal, dus neem jullie tijd of haak hier gewoon af ;-) )
Ik weet het, heb jullie weer veel te lang laten wachten op een update, maar de 3 uurtjes slaap per nacht wennen maar niet, integendeel!! Ondanks mijn 3 koffie's na het avondeten, slaag ik er telkens opnieuw in om in de zetel met mijn laptop op de schoot alsnog in slaap te vallen, en dan om 3u wakker te schieten en te beseffen dat de wekker 2u later weer zal aflopen... zucht.
Anywaysss: mijn eerste maand in Nieuw-Zeeland zit er dus op! En ik moet toch wel bekennen dat het lijkt alsof ik al véééél langer hier ben!! Waarschijnlijk omdat ik op korte tijd al zoveel heb gezien/ gedaan/ meegemaakt... . Maar toch, heb de afgelopen week toch wel een paar keer gedacht: een jaar is toch wel héél lang!! Ja hoor: heimwee steekt dus af en toe de kop op, en als ik dan op Skype zit met het thuisfront wordt het er niet bepaald beter op... . En ik moet DRINGEND van radiozender veranderen (nog steeds NZ Loveradio), want het helpt niet om wakker te worden met 'Show me the meaning of being lonely' van de BSB (echt waar...).
Maar goed, het gaat intussen al wel wat beter dan sinds mijn vorig verslag (fingers crossed, noveenkaars laten branden tant Mizee!). Na die ene vreselijke week waarin ik het ene verwijt na het andere naar het hoofd geslingerd kreeg, is de vrouw op een namiddag thuisgekomen om even te praten: ze gaf toe dat ze het mij heel moeilijk gemaakt had en zei dat ze echt wel wou dat ik me thuis voelde, dat ze zich nog moest aanpassen aan iemand vreemd in huis, enz... . Ook de pa heeft me de volgende dag aangesproken omdat hij vond dat ik er niet bepaald gelukkig uitzag, en hij zei me dat de uitbarstingen van de vrouw blijkbaar normaal zijn, dat ik dat regelmatig ga moeten ondergaan (joepie!!), maar dat ik dat niet persoonlijk mag opnemen (gemakkelijker gezegd dan gedaan). Enfin, ik moet toegeven dat het sindsdien wel al beter gaat, voorlopig geen zware stormen meer moeten doorstaan, dus hopelijk blijft dat zo!
De kinderen blijven me regelmatig het leven zuur maken: de ene dag is het al wat draaglijker dan de andere, maar soms denk ik toch dat ze beter de hulp van de supernanny hadden ingeroepen dan die van mij :S Belonen helpt soms (dank u wel trouwens Leen en Nina voor de nuttige tips!), maar er zijn dagen dat het hengeen fluit kan schelen en ze gewoon alle regels aan hun laars lappen. Als ik hen dan eens een plezier wil doen met bvb een speciaal vieruurtje, wordt dat meestal gewoon van de tafel afgegooid en wordt er pertinent geweigerd daar zelfs maar één hap van te nemen. En omdat ze echt élke avond hetzelfde moeten eten, leek het mij een goed idee eens iets anders te maken zoals wortelpuree (iets waarvan ik dacht dat elk kind daar dol op was), maar er ontstonden reeds hysterische taferelen bij de eerste aanblik op hun bord, en na hen onder dwang een lepeltje te laten proeven, werd dit meteen op de grond gespuwd en kreeg ik de opdracht nooit nog zoiets walgelijk/ afschuwelijk/ disgusting/ yucky/ gross (alle superlatieven van afschuw zijn de revue gepasseerd) te dúrven voorschotelen... . Heel soms, als ik alleen ben met 1 van de 2, gaat het al wat beter en kunnen ze een beetje liever zijn, maar toch... Is het misschien normaal dat kinderen van 5 zich zo gedragen? Is het gewoon een moeilijke leeftijd? of ben ik gewoon echt een gemene bitch? :-) Ik ben gewoon dat kinderen meestal braaf zijn, lief doen en graag knuffelen, en ook mij wel graag hebben, maar misschien heb ik gewoon altijd geluk gehad met zo'n brave kindjes??(dank u Fien/ Sigrid/ Pauline/ Wouter/..!!)Ik weet het niet... Ik blijf gewoon hopen dat het nog gaat beteren als ze me wat beter kennen! En er is één beloning die meestal wel werkt: filmpjes van Mega Mindy! Denk dat Studio 100 hier nog een gat in de markt te veroveren heeft!
Maar ik heb intussen een geschenk uit de hemel ontvangen dat mij weer licht aan het einde van de tunnel doet zien!! Ik heb hier DRUPPELKES gevonden!!!! (Voor de leken onder ons: met druppelkes bedoel ik uiteraard de SOS Rescue Remedy Bachbloesems, die stress wegnemen in extreme omstandigheden, waarvan er hier dus duidelijk sprake is!). Ik was de mijne thuis vergeten en kon echt wenen van geluk toen ik ze hier plots zag staan! Heb meteen een voorraadje ingeslagen en zit nu halverwege mijn eerste flesje, dus dat zegt waarschijnlijk genoeg over mijn stressgehalte hier in NZ ;-) Niks zo onmisbaar tijdens de helse ochtenden, het half uur-durend (lijkt véél langer) avondmaal van de kinderen, de momenten dat mijn gps het plots begeeft en ik geen flauw idee heb hoe ik ooit de school van de kinderen terug moet vinden, ... Dank u wel Bach dus!
De weg vinden blijft dus nog steeds een heikel punt... . Ik ga elke avond lopen, en loop ook specifiek elke avond verloren. Gelukkig zijn de mensen hier supervriendelijk en is er altijd wel iemand die spontaan stopt om me de weg te wijzen. Maar de mensen praten hier altijd met Oost/ West (Go east in this street, than west in the next, ja HALLO!), dus meestal kom ik dan nog niet veel verder aangezien ik niet standaard een kompas op zak heb!. Meestal kunnen ze de verwarring dan wel van mijn gezicht aflezen, en krijg ik een lift aangeboden (geen zorgen, ik stap enkel met vrouwen in de auto, en niet met louche Maori's of dergelijke). Zo moest ik een tijdje geleden het huis van een paar Nederlandse meisjes vinden, en ondanks het feit dat ik een zeer gedetailleerde routebeschrijving had gekregen, ben ik er alsnog in geslaagd om compleet fout te lopen, en om 22u 's avonds geen flauw idee te hebben waar ik in godsnaam was... . Toen heeft een oude vrouw mij opgepikt (aangezien ik in het donker naast een verlaten weg met het lichtje van mijn gsm een landkaart trachtte te ontcijferen, wat spontaan medelijden opgewekt moet hebben), mij meegenomen naar het huis van haar zoon, daar onmiddellijk iedereen in rep en roer om op internet de juiste weg te vinden (Take a seat Tina!!! Wanna have something to drink? Eat? Ik bedoel: ik kende die mensen 3 minuten!), en werd ik ter plaatse voor de deur afgezet, super gewoon! (denk dat dat de échte NZse mentaliteit is, en dus niet die hier in huis, helaas!).
En jullie lezen het: ik ga elke avond lopen, en dit om de immense hoeveelheden voedsel die ik binnen speel, trachten te compenseren... . Het eten is hier zoooooooo heerlijk, niet normaal! Elke week ben ik wel verslaafd aan iets nieuws, en de sushi is hier oooooooverheerlijk met al die Aziaten die hier rondlopen!!! Ben vorige week echt moeten gaan shoppen, omdat niks van mijn kleren dus nog past, vrij problematisch!! Vandaar dus al dat gesport, maar geloof mij: hier lopen (steil bergop!) is een ware marteling voor mijn niet-getrainde kuitspieren!! Ben deze week gaan lopen met een NZ-er, nadat ik hem verteld had dat ik elke dag ga lopen (had er niet bijgezegd dat ik met lopen bedoel: 4 min. lopen, 5 minuten wandelen, en dit voor een maximum van 30 min.). Dus: wij naar het strand voor een volgens hem 'mooi loopparcours'. Dus vraag ik hoe lang dat parcours dan wel niet is... Hij: 'Oh, it's just 12k' Ik: ''12k??? Like in 12 KILOMETRE?' (zo nonchalant mogelijk gezegd weliswaar) Hij: ' Well yeahh, but that's just one way' OHH BOY!!! Ja, ik heb dus gedaan alsof dat de normaalste zaak ter wereld was, heb het welgeteld 5km uitgehouden (was trouwens zeer trots op mijzelf!), en heb toen gedaan alsof ik mijn voet had omgeklonken, heel fel pijn had en niet meer verder kon, en vanaf heden loop ik dus weer gewoon in mijn eentje ;-)
Mensen kunnen trouwens ook niet geloven dat ik niet tennis!! 'You don't play tennis??? But you're from the same country as Kim Claisters!!!' En ze houden hier van Kim!!
Nu wat meer over mijn weekends, die echt SUPER zijn!! 2 Weken geleden (na de rampzalige week), had ik écht behoefte aan ontspanning. We zijn toen naar Piha gereden, dat is de kust in West-Auckland, en man, man, wat was het weer ongelooflijk mooi!! Piha heeft een zwart lavastrand, dus iets totààl anders dan de witte stranden van de week ervoor, maar het moet er zeker niet voor onderdoen! Het is een echt surfstrand: hoge golven, goed briesje, beetje wild: echt ideaal om uit te waaien en alle zorgen te vergeten! Piha ligt te midden van de Waitakere Ranges, een prachtig uitgestrekt natuurgebied met talrijke wandelpaden en watervallen. We hebben er dan een wandeling gemaakt naar een prachtige waterval, en het was wederom A-DEM-BENEMEND!!! De tocht op zich was al supermooi (je waant je echt te midden van het oerwoud), maar de aankomst bij de waterval was echt wel de kers op de taart! (zie foto's op FB)
Helaas konden we niet blijven voor de zonsondergang omdat ik 's avonds moest babysitten, maar ik wil er zéker nog opnieuw naartoe gaan, want er zijn nog zoveel andere wandelwegen en prachtige stranden te ontdekken, én het is bovendien maar een klein uurtje rijden, dus naar NZse normen valt dat nog mee!
Zondag hadden we pech met het weer, want zoals jullie intussen al weten is het weer hier erg wisselvallig en kan het ook best veel regenen! Céline en ik hadden gepland om samen de Coast-to-Coast walk te doen (een wandeling van 13km doorheen Auckland), maar de regen wou maar niet stoppen dus moesten we andere plannen smeden. We hebben dan maar de ganse voormiddag in een koffiebar doorgebracht (drinken, eten, eten, eten), zijn wat gaan shoppen (alles is hier 7 op 7 open!), naar de cinema geweest (Eat Pray Love, supermooi, maar geen aanrader voor mensen met heimwee :-(), dus daarna zat ik weer even in een dipje door de film en het slechte weer (Auckland is niet groot, dus met slecht weer is het echt moeilijk om iets te vinden om te doen, en thuisblijven is hier voor mij echt geen optie!). Maaaaar toen we de filmzaal uitkwamen, was het weer helemaal opgeklaard (typisch NZ!), en zijn we Spaans gaan eten op een supergezellig terras aan het water, en dat was weer helemaal genieten! En het is echt fijn om ook elke maandag vrij te hebben, want dan kan ik eindelijk wat uitslapen en in mijn eentje wat bekomen van een druk maar fantastisch weekend!
Vorige week vloog de tijd, omdat we zo druk bezig waren met het plannen van Labour weekend (23, 24, 25 oktober): heel NZ heeft dan vrij, dus wouden Céline en ik dan ook absoluut voor het ganse weekend weg! Ze gaven 3 dagen prachtig weer, dus besloten we naar de Bay of Islands te gaan, dat is een 16km lange baai op het Noordereiland (zo'n 3,5 u rijden van Auckland) omgeven door 144 eilandjes.
Dus vertrokken we vrijdag om 18u met de bus richting Noorden, en kwamen we er 's avonds aan in ons mooi Motelletje dat vlak aan het strand lag... En dat was het begin van een -alweer- (ik weet het, het begint afgezaagd te worden) geweldig weekend!
Zaterdag hebben we de boot genomen naar Russel, een historisch plaatsje met een gezellige sfeer, daar hebben we weer prachtige wandelingen gemaakt en de mooiste landschappen gezien, en 's avonds hebben we bij zonsondergang op het strandgepicknickt met een lekkere fles Nzse wijn, en rustige muziek op de achtergrond: echt 'La dolce farniente'!!!
Zondag was zowaar nóg beter: toen hebben we de ganse dag op de boot gezeten om de befaamde Cream Trip te doen: een historische boottocht doorheen de hele baai. De bedoeling is dan om alle eilanden te zien, regelmatig tussenstops te maken op een eiland, naar de dolfijnen te gaan kijken die gewoon overal rondzwemmen in de baai, naar het befaamde Hole in the Rock te gaan, enz.... . Het was NIET NORMAAL!!! Weeral zoooooveel mooie dingen gezien!! De dolfijnen waren GEWELDIG, en ze hadden net kleintjes dus was superschattig! We hadden ook bijbetaald om ermee te mogen zwemmen, maar kan nooit gegarandeerd worden omdat ze gewoon in het wild leven, en niet elke dolfijnsoort ongevaarlijk is. En als ze kleintjes hebben, is het sowieso verboden om te zwemmen, dus dat was wel erg jammer! We hebben ook boomnetting gedaan, dat betekent dat je aan een net langs de boot moet gaan hangen, en dan zo meesgesleurd wordt! Het water was IJSKOUD, en ik kon Céline helaas niet overtuigen mee te doen, maar het was echt heel plezant!! Onderweg hebben we ook dwergpinguins gezien, de kleinste pinguin ter wereld! En ook Hole in the Rock was ongelooflijk: echt nog mooier dan op alle postkaarten! En net toen we terug naar de haven wouden varen, kregen we plots een melding van een groep dolfijnen in de buurt... . En ze hadden geen kleintjes, dusss... mochten we gaan zwemmen!!!! Dus iedereen in de boot had in 123 zijn kleren uit, dan gewoon uit de boot springen, en tussen de wilde dolfijnen gaan zwemmen: GEWELDIG!!!!!!!! Heb helaas geen foto's aangezien iedereen in het water was, maar het staat zeker in mijn geheugen gegrift!!! (Kostte hier trouwens maar 15€, niks vergeleken met bvb. in Mexico waar het bovendien compleet toeristisch uitgebuit was).
's Avonds weer bekomen met een picknick aan het strand, en dan ging maandag onze laatste 'vakantiedag' alweer in... . Toen hebben we een kajak gehuurd om door de mangroves naar de watervallen te gaan. Iets wat ons een geweldig goed idee leek, maar in real life iets minder evident bleek :-) . Eerst en vooral is er dus een verschil tussen op een zee kajakken (waar je rekening moet houden met eb en vloed en stromingen en dergelijke) en op de Lesse in de Ardennen. Punt 1: op een rivier is er maar 1 weg die je kan volgen, op een zee is dat een ander verhaal! Dus daar zaten we dan: midden tussen de mangroves, met zeker tien verschillende richtingen om uit te kiezen, en geen flauw benul dewelke :-). De kajakverhuurder had het ons nochtans uitgelegd, maar na 2x oost en west, en een heel verhaal over iets met eb en vloed, had ik al afgehaakt, en dacht ik dat Céline het wel begrepen had. Wat dus niet het geval was. En op het water is er niet zoiets als een gps/ wegwijzers/ stratenplannen, dus ja... . Als bij wonder merkten we plots een groepje wandelaars op in de verte, dus hebben we gekajakt alsof ons leven er vanaf hing om de weg te gaan vragen. Bleken dat toch geen Hollanders te zijn zeker! Ik zeg het: de wereld is KLEIN!!! Die lagen uiteraard strike omdat wij de compleet foute kant uitgegaan waren, en dus eerst 5km terugmoesten... En zo komen we bij punt 2: Kajakken op zee is vééééééél vermoeiender dan op de Lesse, zeker als je wind en stroming tegen hebt, dus we geraakten gewoon NIET vooruit en waren kapot terwijl we dus volledig opnieuw moesten beginnen! Uiteindelijk hebben we het gevonden, en ja, het was mooi, maar misschien was er gewoon naartoe wandelen toch een betere optie geweest! Al hebben we ons wel ziek gelachen met onze eigen stommiteiten en onkunde in het kajakken!
En op de terugweg stootten we dan uiteindelijk op probleem nr 3:getijden! Nu snapte ik dus waar die verhuurder het over had toen hij iets bazelde over eb en vloed: we moesten blijkbaar terug zijn voor een bepaald uur, wand anders stond het water te laag om te kajakken... Dus jullie horen mij al van ver aankomen: wij waren te laat... en probeer maar eens te kajakken in water van 10 cm diep!! Het was een ware uitputtingsslag, maar we zijn er geraakt, en wat waren we trots op onszelf! ;-) Nadien nog wat gewandeld en uitgerust op het strand, en 's avonds (helaas!!) weer terug naar Auckland... Maar wel nagenietend van een topweekend!
Nu is het hier donderdagnamiddag, en tel ik al weer volop af naar morgenavond! Straks spreek ik af met Céline om nieuwe plannen te maken voor dit weekend, dus daar kijk ik altijd enorm naar uit! Hopelijk schijnt het zonnetje, en wacht er ook nu weer iets moois! Want ja hoor, wat mis ik jullie!! Heimwee is een venijnig iets: ik kon er mij niet op voorbereiden en je kan er niks aan doen! De weken zijn echt zwaar, zeker als het even wat minder mooi weer is, of ik me even verveel en aan het thuisfront denk. Iedereen is hier ook volop aan het plannen voor Kerstmis, en dan gaat het pas écht moeilijk worden denk ik. Zeker als ik dan bij Céline thuis ben, waar de mensen superlief en gastvrij zijn, en denk 'zo had het dus kunnen zijn'. Maar anderzijds heb ik na kerst ook 3 weken verlof, en hoop ik dan volop te kunnen reizen en nog meer van dit fascinerend land te mogen ontdekken! En ik blijf plannen maken voor het weekend: hoe meer ik kan doen, hoe beter!
Jullie zien: het leven verloopt ook hier met ups en downs, maar de ups maken het wel echt helemaal de moeite waard, en ik heb -ondanks het gemis- zeker nog geen moment spijt gehad van mijn beslissing!!
Bedankt nogmaals voor jullie lieve reacties op mijn blog, het doet goed te weten dat jullie achter mij staan, ook al ben ik zo'n 20 000 km van jullie verwijderd... .
Hele dikke kussen, en geniet van het weekend, want dat ga ik zeker ook doen!!
Ik weet het, ik weet het, het is alweer een tijdje geleden!! MaarMy God,ik ben gewoon een wandelend lijk, en zie er ook zo uit!!! De 4u slaap per nacht beginnen zo stilaan zijn tol te eisen (lees: hoofdpijn, wallen en voorhoofdsrimpels die er 3 weken geleden precies nog niet waren, dus dat belooft!).
Het is hier nu 13u, en jullie zijn nu allemaal in dromenland (op Leen na wsl ;-) ). De kinderen zijn nog even in school, dus heb ik weer tijd om het een en ander neer te pennen! En dan hebben jullie morgenvroeg weer iets om te lezen op het werk ;-) (jullie dachten uiteraard dat ik dat niet doorhad!)
Waar beginnen?? (er gebeurt hier zoveel op een dag, dat ik het allemaal gewoon niet kan onthouden, en door mijn slaaptekort begin ik precies ook een lichte vorm van alzheimer te ontwikkelen).
Ok, ik zal dan maar van start gaan met jullie lievelingsonderwerp en tevens mijn grootste nachtmerrie (sadisten!!): het autorijden! En ja hoor: jullie merken het: ik ben hier aan het typen, dus IK LEEF NOG!!!!! En laten we de vingers kruisen dat dat zo nog een hele tijd blijft (haal maar allemaal jullie noveenkaarsen van onder het stof!)! Vorige week donderdag bereikte mijn rij-avontuur weliswaar zijn grootste dieptepunt tot nu toe (ja, nog erger dan de week ervoor). De pa hier had een vrije dag, en het leek hem een nuttige tijdsbesteding die al rijdend met mij door te brengen (ik moet wsl niet meer zeggen dat dat een slecht plan was...). Man was aanvankelijk vol vertrouwen ('you can do it, everybody can!!'... oh wacht maar!!), en nog voor we de garage uit waren, snapte hij dat er uitzonderingen op die regel zijn... . Het wasdesastreus: na 10 pogingen van 2x links draaien, 1x rechts, naar achter, terug naar voor, opnieuw draaien, 'Noooo, you're gonna bump into the wall', terug naar voor, diep ademhalen,'Nooooo, watch out for my car!',zucht,... was de man zijn geduld al ver zoek, en voelde ik me weer 18 en op mijn eerste rijles... Dan maar gaan rijden (man langs mij, kinderen op de achterbank, hoezoonder druk??). Het rijden op zich viel nog mee, omdat de man zei waar ik moest rijden en wanneer ik voorrang moest geven (heb de regel eindelijk door, maar het is écht raar! Stel: je rijdt van Katrien thuis richting Tongeren, en je wilt inslaan in de Riksingenstraat, en er komt iemand van richting Tongeren aangereden, en die wilt daar ook inslaan: wel dan heeft die wat vanuit Tongeren komt voorrang :S Voor dat je een straat inslaat, moet je dus altijd op het rijvak schuin tegenover je kijken om te zien of die ook jouw straat wil inslaan... Enfin, ik zou er gewoon niet eens aan denken om die kant uit te kijken!! Is trouwens een regel die volgend jaar hier gaat afgeschaft worden zag ik gisteren op het nieuws, omdat er daardoor al veel ongevallen zijn gebeurd met toeristen, laten we dus hopen dat ik die statistieken geen gelijk ga geven!).
Sorry, ben weer aan het afwijken! Rijden was dus nog redelijk, en ik begon net iets meer zelfvertrouwen te krijgen, tot die man plots uit het niets zegt:'Ok, we're gonna park over here', en 'over here' was dus op een mini-plaats waar je parallel moet parkeren, dus de angstzweetdruppeltjes parelden weer over mijn voorhoofd... . Dan maar toegegeven dat ik absoluut niet parallel kan parkeren (ik rij nog liever 10X de blok om!), en dat was voor hem blijkbaar de druppel. Hij was zo slechtgezind dat hij zelfs mijn rijbewijs vroeg omdat hij niet kon geloven dat ik er een had :S :S. Mijn zelfvertrouwen zakte weer ergens ver onder het vriespunt, echt vreselijk gewoon!! ! Dan zijn we dat overal gaan oefenen (wat -het hoeft wsl niet meer gezegd- uiteraard geen zin had, want bakte er niks van!). Omdat de spanning in de auto intussen te snijden was, ik op het punt van in tranen uitbarsten stond, en de kinderen dat stadium al gepasseerd waren (lees: onophoudelijk aan het krijsen waren, wat mij zin gaf om gewoon heel hard mee te doen), besloten we dan maar naar huis te gaan, éindelijk! Later op de avond kwam de man mij zeggen dat hij voor de week erop een rij-instructeur voor mij geregeld had, om mij te leren parkeren en uit de garage te geraken... een rij-instructeur!!!! Zo erg is het dus echt!!! Verslag van die rijles volgt later :-)
Een ander obstakel vorigeweek was er een van culinaire aard: het bakken van een heks in gingerbread. En neen,... ik had eveneens geen flauw idee wat dat was, maar op een doordeweekse ochtend kreeg de ma het ingenieuze idee dat ik zo wel een heks kon bakken met de kinderen... Met de uitleg waar ik de deegrol kon vinden, en een engels kinderbakboek dat mij onder de neus werd geschoven, moest ik de klus weten te klaren. Het recept? Wel, het begon met:1/2 cloves, 1 t. baking soda, 2 oz ginger, 3/4 cup molasses,... sift the flour, cream the butter, ...kortweg: ik begreep er geen jota van!!! Dus Tine weer volledig aan het stressen, de kinderen aan het zeuren waarom het zo lang duurde (was intussen in allerijl op zoek naar een Nederlands recept op internet)... . Maar het moet gezegd: het duurde lang (zeer lang), maar mijn eerste gingerbread-heks was een feit! En ze was nog lekker ook (de kinderen hebben de hoed opgegeten, ik de rest :S). Geen flauw idee of het smaakte zoals het moest, maar mij had het alleszins gesmaakt ;-)
Op vrijdag was ik keihard aan het aftellen tot het weekend, want het was een zéér vermoeiende week geweest! Kinderen vielen (redelijk) mee, totdat ouders thuiskwamen, en dan had ik nog nul gezag! Trouwens ook niet bepaald fijn als die ouders je observeren, want dan durf ik niet zo streng te zijn!
En dan was het éindelijk zo ver: WEEKEND!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Op vrijdag ben ik met de Vlamingen die ik eerder had leren kennen (uit Leuven by the way, specifiek van 2 straten verder dan mijn appartement, it's a small world after all!) iets gaan drinken in Auckland City, wat wel gezellig was. Op zaterdag ben ik met Céline, de Duitse nanny die ik in de speeltuin had leren kennen, de stad wat verder gaan verkennen en erna iets gaan eten. Ik kende haar op voorhand totaal niet, we hadden enkel wat gesmst, dus geen flauw benul of het zou meevallen! Ze was nog maar 19, dus had ik wel wat schrik voor, maar het was een supergezellige avond! We klikten meteen, hadden dezelfde interesses (lees: wijn, eten, kleren) en konden allebei geen kaart lezen wat tot grappige situaties leidt als je samen een onbekend land wil verkennen :-). Na een fikse wandeling (onder het motto: hoe meer we wandelen, hoe meer we straks kunnen eten) hebben we een gezellig restaurant opgezocht in The Viaduct, een mooie buurt aan de haven. Eten was heerlijk, wijn hoognodig, dessert overbodig maar verrukkelijk, gezelschap zeer aangenaam...met andere woorden: een meer dan geslaagde avond!
Zondag genoten van een geweldige roadtrip richting Coromandel, een schiereiland op zo'n 3u rijden van Auckland, in het gezelschap van de Belgen, de Duitse nanny, en nog een Chinese jongen die de rest kende. Gewoon vertrokken met de auto, de bergen getrotseerd (letterlijk: hoge pieken, diepe dalen) en gestopt op plaatsen die ons de moeite leken. En echt waar, ik moet al mijn superlatieven uit de kast halen om te beschrijven hoe mooi het er was! De meest adembenemende landschappen gezien, van Lord of the Rings-taferelen tot parelwitte exotisch aandoende stranden... ON-GE-LOOF-LIJK!! Het is écht gewoon zo: de natuur in NZ is zó ongerept, echt wauuuw gewoon!! Kijk zeker naar mijn foto's op FB (had er op 1 dag weer een stuk of 400, dus selectie maken was wederom behoorlijk zwaar), en dan begrijpen jullie waarover ik het heb!!
Hoter water beach was ook echt supertof: dat is dus een strand met ondergrondse warmwaterbronnen. De zee is er dus gewoon koud zoals gewoonlijk (zeer koud trouwens, want heb me aan een duikje gewaagd), maar op bepaalde plaatsen op het strand kan je putten graven en daarin is het water zo'n 60° (bij laagtij), en zo creëer je je eigenthermischbad! Je kan er een schup huren, en dan...graven maar! En daarna héérlijk chillen in onze persoonlijke hot tub!! We hadden trouwens heel veel geluk met het weer, want het was een superzomerse dag (enkel in de late namiddag weer plots ijskoud, echt raar dat weer hier!). Kortom: een heerlijk ontspannen zondag om niet snel te vergeten!
Maar toen ik 's avonds thuiskwam, stond ik helaas weer snel met beide voeten op de grond, en kreeg mijn titel helaas ook de figuurlijke betekenis van het woord... . De ma was om een of andere reden razend op mij, is mij in de keuken beginnen uitschelden voor vanalles (dat ik haar had wakker gemaakt, het brood van de kinderen had opgegeten, het hele weekend niet thuis was geweest-euhh ik was vrij!-), kwam echt plots als een donderslag bij heldere hemel! Voelde mij erna dan ook heel slecht, want ze had mij gewoon met slaande deur in de keuken achtergelaten. Die nacht dan ook niks geslapen, terwijl ik dag erna op moest om 6 om de kinderen klaar te maken (was mijn vrije dag, maar ik wou al wat oefenen) én ik sowieso al gi-gan-tisch opzag tegen de rijles! Toen heeft ze zich wel geëxcuseerd, maar eigenlijk is het tot nu toe al de ganse week datzelfde liedje geweest: plots kan ik niks meer goed doen, krijg allerlei loze verwijten naar mijn hoofd geslingerd, er wordt 's avonds bijna niks meer tegen mij gezegd, echt raar gewoon... :-( Allesbehalve fijn natuurlijk, om aan de andere kant van de wereld te wonen bij mensen die je negeren of continu aanvallen! Heb dan ook 3 loofzware dagen achter de rug, waarin het echt doorbijten was :S
Intussen is het hier alweer bijna middernacht (jullie kunnen dit dan toch nog lezen tijdens een namiddag-dipje op het werk ;-)) en daarstraks is de vrouw er voor mij echt wel over gegaan. Heb de godganse namiddag zitten kuisen, wassen, strijken, koken, opruimen, kinderen gehaald, huiswerk gemaakt, mijn geduld immens op de proef moeten stellen tijdens het avondeten (kinderen lusten NIKS en gooien eten gewoon op grond of spuwen het uit :S),... en dan wordt die vrouw plots weer razend omdat depyjama'svan de kinderen nog in de wasmand lagen en niet in hun lade (moest die nog plooien, dat was alles). Het was echt weer vreselijk,ze vroeg zich af waarom ik er was, ze moest toch nog alles zelf doen, enz... Ik was sowieso al kapot van een zware dag en kon die commentaar dus écht wel missen! Heb gewoon verder gedaan en ben zonder iets te zeggen dan maar naar mijn kamer gegaan, met de bibber op mijn lijf! Direct beginnen zoeken naar andere jobs, appartementen in de buurt, omdat ik op dat moment gewoon echt weg wou!!! Dit zou mijn droom moeten zijn, dus heb geen zin het door iemand tot een nachtmerrie te laten transformeren!! Na een tijdje al mijn moed bijeengeraapt en terug naar boven gegaan, en toen was ze plots weer gewoon vriendelijk :S Ben ik maar even gaan rondrijden om wat te bekomen (jullie lezen het goed, ik ben met de AUTO gaan RIJDEN om te ONTstressen, wat een vooruitgang!!), naar de supermarkt gegaan om alles te kopen waar ik zin in had (de 100kg komen dichter ;-) ), en heb ik erna voor iedereen pasta gemaakt om een beetje de goede vrede te bewaren.Voel me nu al ietsje beter, maar toch... die moodswings maken het me niet bepaald makkelijk en ik hoop echt dat het vanaf heden wat beter gaat gaan, duim dus maar allemaal heel hard voor mij!!!
Om nog even terug te komen op de rijles: viel eigenlijk goed mee!! Rij-instructeur was een Indiër met het accent van Apu uit de Simpsons, verstond er weliswaar geen fluit van, maar het was hilarisch :-))) Hij was ook supervriendelijk en heeft zelfs tegen de ouders gezegd dat hij vond dat ik eigenlijk geen rijles nodig had (en toen ging mijn zelfvertrouwen weer lichtjes de lucht in!). Lang leve Apu dus!! (hij heette trouwensHillaryin het echt :D)
Ik denk plots ook nog aan een grappige uitspraak van Imogen (ja ze kunnen mij soms ook doen lachen!). Ze heeft een heel fout beeld vanour Island,België dus! Ze denkt namelijk dat iedereen hier bruin is met zwarte haren (voor NZse normen ben ik bruin, mensen spreken me ook nu weer spontaan aan op straat:'Wowww,which selftanner do you use?'). Zo stond ze deze week naast haar broer in bad, en zei ze 'My legs are browner than yours, so I must be from Belgium!'. En met zo'n uitspraak stijgen ze dan weer een klein beetje in mijn achting ;-)
Verder heeft het me enorm deugd gedaan om al die lieve berichten van iedereen te lezen! Super dat jullie mijn blog volgen en aan mij denken! Wat een geluk toch dat er zoiets als internet bestaat, zo zijn jullie toch nog een beetje dichtbij!! Ik moet nog heeeel wat mensen antwoorden, maar ben dat zeker nog van plan, hoogstwaarschijnlijk heb ik in het weekend wat meer tijd en energie!
Hoop dat jullie van mijn verslag genoten hebben... . Het is helaas niet altijd rozengeur en maneschijn, maar zoalsik reeds aankondigde: ook de mindere momenten worden neergepend, en ik moet zeggen: het werkt therapeutisch!!!
Ik ga nu slapen want het is hooooog tijd, binnen 5u beginnen mijn 4 wekkers immers weer van katoen te geven :S
Hier zoals beloofd een verslagje van mijn eerste verkenningsweekend in NZ!! Even terugkomend op 'Ki Ora' --> in tegenstelling tot wat ik dacht, loopt het in NZ nog vol met Maori's! Ik dacht dat dat zo'n beetje een uitgestorven soort was à la de aboriginals in Australië, maar je ziet ze hier echt nog overal. Je hebt Maori tv-stations, alle straatnamen zijn in Maori (wat het straatnaam-gedeelte onthouden er voor mij ook weer niet makkelijker op maakt!) en op officiële gelegenheden wordt de taal ook nog effectief gesproken!
Op dit moment is het hier 10u 's ochtends (wekker ging af om 5u45 :S), en moet ervan profiteren want de kindjes zijn voor een moment rustig aan het spelen (Teddybeer is jarig, dus vieren we zijn feestje buiten in de zon, denk dat Teddy elke dag jarig is vanaf nu, want het werkt, ze zijn BRAAF!!! - Ik klop weliswaar hout af op het moment dat ik dit typ-!!!)
Dusss: eerst een verslag van mijn weekend! Vrijdag was mijn verjaardag, dus kreeg ik een dagje verlof, want in NZ werk je nooit op je verjaardag (stel voor dat deze wet ook in België ingevoerd wordt!). Het was een hele fijne, rustige dag: eerst wat uitgeslapen (tot half 9, woehoewww), dan met de vader des huizes gaan lunchen (om me de huisregels uit te leggen), dan in één van de vele malls gaan shoppen (heb me volledig laten gaan, onder het motto 'je wordt maar 1 keer 26'), dan bus naar huis genomen (een heel avontuur, aangezien ik het adres niet meer vanbuiten kende, geen busnr. of naam van halte wist en geen stratenplan bijhad... maar somehow I've made it!!). Toen ik thuiskwam was de mama ook al thuis, dus hebben we samen champagne gedronken om het afscheid van de andere nanny en mijn verjaardag te vieren. De kindjes hadden een superlekkere chocoladetaart gebakken (die ik na 2 dagen volledig in mijn eentje verorberd heb, denk dat ik volgend jaar 100 kg weeg als dit zo doorgaat...) en ik heb mooie oorbellen (van een NZse ontwerpster) gekregen! De papa was op zakenreis, dus ben ik 's avonds met Andrea thuisgebleven wat erg gezellig was! Toch miste ik iedereen wel heel hard... toch raar om mijn verjaardag te moeten vieren met iedereen zo ver weg... maar ik had mijn superfeestje al wel gehad natuurlijk!!!
Zaterdag had ik met een Nederlands meisje afgesproken om Auckland stad te gaan verkennen. Zij was hier al een maand (loopt hier stage met een vriendin) en kon me dus al alle belangrijke plekjes (lees: winkelstraten) tonen! Auckland stad is helemaal niet zo lelijk als ik vreesde! De haven is wel bijlange niet zo mooi als die van Sydney (veel industriëler), maar het blijft wel mooi dat de hele stad door water omgeven is! Het is een heel modern centrum, met een vrij mondaine haven (gezellige &chique restaurants, en gigantische zeilboten, Auckland wordt niet voor niks de 'city of sails' genoemd). Dan samen met haar een koffie gaan drinken in een van de ontelbare coffeebars in NZ (op elke hoek van de straat heb je er wel één, en maar goed ook, mijn dagelijks slaaptekort van 7u in acht genomen!) en daarna nog wat gaan shoppen (again!). Het is hier gewoon geweldig om te winkelen: iedereen is hier zoooo vriendelijk!! En ook de mensen op straat zijn continu superenthousiast, gewoon onvergelijkbaar met de algemene zuurheid der Belgen!! Als je hier over straat loopt, krijg je overal complimentjes toegeworpen: 'Wow, love your dress!', 'Cute shoes!', in de pashokjes:'You have size 14?? No way!!!!! I thought you would be an 8!!' (ben er nog niet echt uit of dat eigenlijk wel positief is..), in de bank: 'You're from Belgium? Really?Howcool!!' 'Guys!'(naar de rest van het personeel):'This is Tinaaa, she's from Belgium!!! She's staying for a year in NZ!! Isn' t that cool?!'.Rest van bankpersoneel komt achter hun bureau uit: 'Wow Tina, that's soooo great!! Welcome in NZ!! Just call us whenever you need something!!'Ik zeg het: iedereen die een boost nodig heeft voor zijn zelfvertrouwen of gewoon even happy wil worden: kom naar Nieuw-Zeeland!!
's Avonds ben ik dan uitgeweest samen met het Nederlands meisje en de mensen die ze hier al had leren kennen. We gingen naar Ponsonby Road, een bekende uitgaansbuurt net buiten het echte centrum met heel gezellige bars en clubs!! Goedkoop is het wel niet (heel veel keuze qua wijn, maar tel toch minstens 5-6€ per glas!), maar een heel fijne sfeer en goede muziek (lees: 70's achtig, à la Abba, Grease, dus idem als hier!). Wat me wel opviel: iedereen is hier super opgekleed om weg te gaan: veel glitter, minikleedjes, gigantische hakken/plateauzolen :S En ik die dacht hier uit te toon te vallen!! Met mijn jeansbroek aan zag ik er voor een keer als de alternativo uit ;-)
Dan de taxi naar huis genomen (er zijn nachtbussen, maar heel onregelmatig, en ik woon aan een totaal andere kant van de stad als die andere meisjes, dus geen zin om in mijn eentje aan die zoektocht te beginnen!), maar het kostte maar €10, dus viel goed mee!
De rest had me een goede tip gegeven om mijn zondag door te brengen: een bezoek aan Rangitoto Island, één van de vele eilandjes in de Hauraki Golf. Dus zondag ben ik vroeg opgestaan (na alweer maar enkele uurtjes nachtrust, tot dusver mijn plan om in de weekends slaap in te halen...)en heb ik de bus naar de haven genomen (10' en heel goedkoop!), en daar vertrekt er 3x/dag een ferry naar Rangitoto. En ik had geluk, want het was een hele warme en zonnige dag!! Oh trouwens, over het weer gesproken: heb echt al veel geluk gehad tot nu toe: op 2 dagen met wat motregen na, is het hier elke dag heel zonnig en warm geweest! Als je aan de waterkant bent, kan er wel plots hevige wind opkomen, dus heb al geleerd altijd een trui mee te nemen, want dan kan het plots zeer koud worden!!! En de zon is hier heel sterk: smeer me elke dag goed in, maar ben al elke dag wat verbrand, terwijl in België de lentezon nooit echt kwaad kan... heeft blijkbaar iets met het gat in de ozonlaag te maken!
Maar goed, ik ben aan het afwijken: Op naar Rangitoto!! De ferry-oversteek was heel mooi, met een prachtig zicht op Auckland Harbour! Rangitoto zelf is een vulkaan (woont ook geen kat daar), en de bedoeling is dus om helemaal naar de top te wandelen waar dan een adembenemend uitzicht wacht! De wandeling zelf was al héél mooi, maar wel niet te onderschatten (echt wel wandelschoenen nodig!) want het ging echt steil omhoog!! Onderweg kom je dan kraters en vulkaangesteenten tegen, er zijn kleine strandjes, speciale planten,enz... Het was héél warm (zeker als je met een zware rugzak moet sleuren!), maar het was het gewoon VOLLEDIG waard, want het zicht op de top was subliem!!!! Heb er meer dan een uur gezeten, genietend van het zicht en het zonnetje, echt héérlijk! Ook nog Vlamingen tegengekomen (de eerste!) die hier ook werken, dus was wel fijn! En daarna met de ferry terug, en een tussenstop gemaakt aan Davenport, een dure woonwijk aan de andere kant van de brug. Iemand die ik in Sydney heb leren kennen, had zelf in Auckland gewoond, en heeft me een lijst van plekjes doorgestuurd die ik zeker niet mag missen, en Davenport bleek dus zeker een bezoek waard. En dat was ook zo!! Ook in Davenport is er een gigantische heuvel (degenen die op bezoek willen komen: wees gewaarschuwd! Wie naar NZ komt moét een goede conditie hebben ;-) ), en nadat ik daar half kreupel (kuiten waren eraan!) opgeklommen was, werd ik ook daar weer beloond met het ene fotogenieke landschap na het andere!! En aan de andere kant van de heuvel lag bovendien een heel mooi breed zandstrand, waar net een koppeltje aan het trouwen was (toch fijn zo'n romantiek zien in je eentje hé ;-) ). Een héérlijke dag dus, en een prachtige introductie op wat NZ allemaal te bieden heeft, ik kan gewoon niet wachten om meer te ontdekken!
Maandagochtend op de kindjes gelet toen Andrea werken was, namiddag en 's avonds nog gaan rijden (heb trouwens een gps cadeau gekregen!! Helaas blijft het rijden op zich een fiasco, heb alweer een nieuw obstakel ontdekt: als ik een straat oversteek, kijk ik naar de foute kant om te zien of er verkeer aankomt -links vs rechts- waardoor er dus al 3 auto's gigantisch moesten afremmen om niet recht tegen mij te knallen :S). En om dan een beetje te bekomen van mijn 2e rampzalig rij-avontuur (ik denk dat skydiven mij minder angst aanjaagt, mss toch maar eens proberen want kan je in NZ blijkbaar niet omheen!), ben ik Mount Eden opgewandeld om naar de zonsondergang te kijken. En als je dan naar al die lichtjes kijkt, een blik op de eilandjes in de verte werpt, een paar keer diep in en uitademt... dan is de autorijstress weer even ver weg en besef ik weer: ik heb hier een droom waar te maken, dus laten we gewoon even ENKEL genieten!!!! (helaas ben ik dat de ochtend erna als ik om half 7 word wakker gekrijst alweer vergeten ;-) )
Mount Eden Village, het dorpje waar ik dus woon, is trouwens heel gezellig! Je hebt hier echt het gevoel terug in de tijd te gaan: zo'n oude snoepwinkel van 50 jaar geleden, een 2de hands-boekenwinkel, een hele oude bakkerij, een kruidenierszaak à la Trinette vroeger: echt het tegenovergestelde van de stad zelf. Heeft echt een heel aparte charme: heb er constant een Kerstmis-gevoel! Over Kerstmis gesproken: dat leeft hier dus al volledig!! De warenhuizen staan al vol met kerstbomen en -versiering, ik luister minimum 10x per dag naar Jingle Bells, in alle restaurants hangt uit dat je nu je reservatie moet maken voor kerstavond, enz.: echt raar gewoon!
Zooooo, intussen is het hier al 20u door (aan 1 stuk door een activiteit afwerken is blijkbaar geen optie met een vijfjarige tweeling in de buurt) en heb ik alweer een dag overleefd! De kinderen waren eigenlijk zeer braaf tot mama en papa thuiskwamen: we hebben de ganse dag buiten gespeeld en zijn daarna met de step op pad gegaan richting speeltuin, waar ik een andere nanny ben tegengekomen: een Duitse au-pair die hier vlakbij woont en er ook nog maar een week is!Dus dan maar meteen gsm-nummers uitgewisseld, want het zou echt fijn zijn met mensen te kunnen optrekken die hetzelfde doen als mij, zodat we overdag ook samen met de kinderen dingen kunnen doen! (Dat meisje moet trouwens letten op 3 kinderen van 2, 4 en 7, en die zag er nog vrij optimistisch uit - ik bedoel: die kon nog lachen, waarvoor mijn uiterste respect en bewondering!!)
Tegen vijven heb ik dan hun eten klaargemaakt, wat er na de nodige drama en hysterie toch is ingegaan! Vond het zelf nog wel lekker, maar zij dachten daar duidelijk anders over :-) Ze prefereren geen voedsel dat van'my island' komt (telkens als ze iets willen weten over België, vragen ze 'Do people onyour islanddo that too?':-))
Dus ja... nu even tijd om te relaxen!!!! Zit nu even volledig zen in de keuken te luisteren naar de Nieuw-Zeelandse love-radio (idd!), waar ze op dit moment Westlife (kennen ze hier dus ook nog)draaien :-) (echt weer zeer goed voor mijn gemoedstoestand!)Zal meteen ook de foto's die ik hier al gemaakt heb op FB zetten!!Bij jullie begint de dag nog maar net, dus geniet ervan!!
Hier éindelijk mijn 1e verslag vanuit NZ!!! Sorry dat het zolang geduurd heeft, maar ik moest echt nog bekomen van mijn jetlag en wat op adem komen, want het zijn zéér vermoeiende dagen geweest!!! Vandaag is het mijn verjaardag (nu 11u 's ochtends), en mocht ik het rustig aan doen, dus heb ik even tijd om jullie te updaten!!
Dus, waar zaten we intussen?? Maandag dus!! Om 6u 's ochtends moest ik vanuit Sydney de taxi naar de luchthaven nemen, en door de zenuwen en de schrik me te overslapen, had ik die nacht NIKS geslapen, dus was ik een wrak! De vlucht ging heel vlot (vanuit de lucht is NZ een groot groen vlak met overal kleine witte stipjes, wat de ontelbare schapen zijn ;-) ), en hetzelfde gold voor de bagage vinden en de douane trotseren. En dan... op naar de aankomsthal... Al een chance dat ik zo moe was dat ik niet meer helder kon nadenken, en de zenuwen daardoor wat onder controle werden gehouden... . Buiten stond de mama (de ouders zijn beiden in de 40: Michael en Andrea) me samen met de 2 kinderen (Max(well) & Imogen, tweeling van 5) op te wachten. De vrouw was meteen enorm vriendelijk, en ook bij de kinderen was de toon meteen gezet, want ze waren namelijk meteen aan het wenen en het roepen (en ik had barstende hoofdpijn!!). En dan meteen op weg naar huis!! De familie woont in een buitenwijk van Auckland, op zo'n kwartiertje van het echte centrum, in een chique woonwijk die omgeven wordt door heel wat parken en heuvels (vulkanen en kraters). De hoogste heuvel hier in de buurt is Mount Eden, dus zijn we daar onderweg even gestopt, zodat ik een heel mooi zicht had op de stad en de woonwijken. Ik had ook geluk: want het was een zeer zonnige lentedag, itt de weken ervoor die blijkbaar heel koud en regenachtig waren naar nieuw-Zeelandse normen!
Daarna verder naar het huis, wat echt PRACHTIG is!! De huizen zijn hier heel mooi en anders dan bij ons: bijna allemaal uit hout, meer cottage-stijl, en echt allemaal immens groot!!! Het huis heeft verschillende leefruimtes, met aan elke kamer bijna een badkamer (4 in totaal), een kleine maar mooie tuin, en een supermooie keuken met daaraan een prachtig terras (op 1e verdieping) met een geweldig uitzicht op Mount Eden. Mijn leefruimte ligt op de benedenverdieping, op zelfde hoogte als de tuin, en dus afgescheiden van de woonruimte van de familie. Ik heb een supermooie kamer, met véééél kastruimte (had hen al gewaarschuwd dat ik véél schoenen zou meebrengen, dus zelfs voor mijn schoenenrek werd gezorgd!) en daaraan een living met een salon, stereo-installatie, een gigantische flatscreen tv + dvd, boekenrekken, nog meer kasten en zelfs een loopband om mijn momenteel povere conditie wat op punt te stellen! Dan heb ik ook nog een hele mooie badkamer, die verbonden is aan de waskamer waar ik kan wassen, drogen, strijken, enz.! Allemaal zeer dik in orde dus!! Ik was trouwens ook zeer aangenaam verrast dat mijn per post verstuurde bagage al meteen aangekomen was!! En mijn kaartje van Tant Mariette was er ook al, dus dat was een fijne verwelkoming!
Maar dan... de kinderen! Ze gaan al naar het eerste leerjaar (hebben nu 2 weken lente-vakantie), en aangezien ze uit zo'n chique familie komen, en al veel nanny's gehad hebben, ging ik er van uit dat ze vrij fatsoenlijk en beleefd zouden zijn, en al veel zouden kunnen, maar dat blijkt dus echt niet het geval! Ze wenen, krijsen en jammeren héél veel, ze luisteren niet bepaald goed, moeten nog leren fatsoenlijk eten, enz... Ze zijn écht heeeel vermoeiend, en omdat ze nu dan ook nog eens constant thuis zijn, is dat echt slopend! Ik heb wel het geluk gehad dat hun huidige Nanny Michelle er deze week nog was om me te helpen en alles uit te leggen. Ze is een superlieve vrouw van begin 40, en heeft hier een jaar gewerkt dus kan me heel goed helpen met alles. Het is echt spijtig dat ze er na vandaag niet meer is, want zij spaarde me nog wat, én ik had altijd iemand fijn om mee te babbelen overdag!! Ze heeft me net ook een superlief verjaardagscadeautje gegeven (pot Nutella omdat ik die tussen al dat gezond eten hier enorm miste, en een supermooie armband!), en ze is nu samen met de kinderen een cake voor mij aan het bakken! Ik zie volgende week dan ook niet bepaald zitten, want dan sta ik er helemaal alleen voor en moet ik meteen mijn eerste 'maatje' al missen :S
Sowieso heb ik normaal gezien elke zaterdag, zondag en maandag vrij (uitzonderlijk werk ik wel op maandag, zoals volg. week), dus dat is wel iets waar ik naar kan aftellen. Gewoon proberen elke weekend uitstapjes te plannen, zodat ik positieve vooruitzichten heb en de dagen wat draaglijker worden!
Het zijn ook echt lange werkdagen, want de kinderen staan op om 6u (en dat is héél vroeg voor nachtmensen als mij die pas om 3u gaan slapen!), en ze gaan naar bed rond 19u. Ik hoop gewoon dat het wat beter zal gaan als ze naar school gaan, want dan heb ik meer tijd voor mezelf.
MAAR, dan komt ook wel meteen het allergrootste obstakel tevoorschijn: het autorijden!!!!
Ja, dat is dus rampzalig! Ik heb hier een eigen auto: een soort jeep, veel te groot ivm wat ik gewoon ben, automatique waar ik ook niet mee weg ben, LINKS rijden, waar ik niet aan kan wennen en waardoor ik constant neig te spookrijden, àlles wat omgekeerd staat (pinkers en ruitenwissers omgewisseld, waardoor ik ipv pinkers continu ruitenwissers opzet :S), alles ligt hier op heuvels (en dan spreek ik over Broekberg x 5, gewoon bijna steil omhoog!), het is hier een doolhof van straten waarin ik totaal verloren ga rijden (geen gps, vrouw heeft mij gewoon een soort landkaart gegeven, maar het is niet alsof ik kaart kan lezen!!), schapen lopen hier gewoon los op straat, dus te pas en te onpas schiet er ineens eentje voor de auto in :S, de verkeersregels zijn hier totaal anders (andere voorrang en snelheden), wegen hebben hier soms 10 (!!!) rijvakken, en dan zitten er ook nog 2 krijsende kinderen op de achterbank die continu ruzie maken en aan mijn haar zitten te trekken... Enfin ja: een fiasco dus!! Ik ben echt panisch om hier te rijden, zie dat écht niet zitten! Ik ben 2 keer gaan proberen met de huidige nanny, en 2 keer was het een ramp. De 1e keer zijn we gewoon in een park gaan rijden zodat ik gewoon werd aan de automatique, maar met het parkeren ben ik specifiek tegen andere auto gebotst (gelukkig was er niks aan auto) omdat ik de grootte van de auto niet kon inschatten en dan ben ik ook in een grachtje gereden omdat ik véél te veel naar links reed :S Gisteren zijn we dan op de gewone weg gaan rijden in de richting van de school, maar dat was al helemaal vreselijk! Michelle (nanny) heeft al evenveel schrik in de auto als mij, dus die zat panisch naast mij, continu angstvallig te schreeuwen omdat ze dacht dat ik ergens tegen zou rijden, of omdat ik veel te snel ging (automatique!), of achteruit van de berg gleed, met als gevolg dat ik zelf zat te bibberen van de angst en uiteindelijk helemaal blokkeerde... :S We zijn er dan maar mee gestopt, maar vanaf volgende week moet ik dat dus in mijn eentje doen, en ik weet de weg niet eens!! (denk gps te gaan kopen)
Dus ja, dat maakt het op dit moment wel echt verschrikkelijk, zeker omdat ik mijzelf absoluut niet vertrouw, terwijl ik wel verantwoordelijk ben voor 2 kinderen! Ik heb volgende week nog wat tijd om te oefenen, dus ga proberen het traject eens te wandelen, vanbuiten te leren op google maps, en het dan 's avonds als ik vrij ben een paar keer te gaan rijden zodat ik het hopelijk gewoon word... Maar volgende week is het nog vakantie, en wordt er van mij verwacht dat ik met die kinderen naar het strand ga, naar het park, naar het winkelcentrum.... met de auto!! Dus nog geen flauw idee hoe ik dat ga moeten doen. Denk dat we veel met bus gaan doen, en dat ze goed gaan moeten leren wandelen ;-)
Het is dus allemaal nog hééééél hard wennen, aan de kinderen en het rijden, en ik hoop als ik dat wat onder de knie krijg, dat het dan allemaal wat beter wordt... . Want ik voelde me hier wel meteen thuis, iedereen is supervriendelijk (hoop wel dat dat zo blijft als ze merken dat ik er niks van bak :( ), en ook het koken enzo valt allemaal goed mee! (Alle producten zijn hier wel totaaal iets anders: 70% van wat hier in de kast staat, zijn dingen die ik nog nooit in mijn leven gezien heb!). Bovendien heb ik hier al 2 vrienden voor het leven gemaakt (ze lachen er hier constant mee): namelijk de 2 Burmese huiskatten Rocco & Jasper! Waar ik ook ga/ loop/ sta/ slaap: ze zijn er altijd, en steunen mij door dik en dun, dus dat heb ik dan toch :-))) Ik ben er intussen echt van overtuigd: ik neem later wel katten ipv kinderen in huis!
En ja, verder is het dus ook de bedoeling dat ik die kinderen discipline ga aanleren! Ze vonden de vorige nanny hier veel te laks, dus ik moet hen echt kort houden. Ze mogen ook niet tv kijken, niet op computer, geen snoep, geen traktaties, geen frisdrank, geen lekkernijen of ongezonde dingen, geen extraatjes, die krijgen ze enkel in het weekend van mama en papa (ik moet dus zeer creatief gaan zijn qua activiteiten overdag en qua beloningen :S). Maar mijn strategie tot nu toe is: negeren!! Telkens als ze zich aanstellen, negeer ik hun gedrag zo veel mogelijk, en dat lijkt voorlopig een goede methode. En dit klinkt allemaal heel negatief, maar de kinderen kunnen ook wel degelijk lief zijn hoor (soms), en ze accepteerden mij gelukkig ook meteen vanaf dag 1!
Naast het huis en de naaste omgeving heb ik nog niet veel van NZ kunnen zien. De buurt waarin ik zit is heel mooi en gezellig, en zooo anders dan thuis. Ook totaal het tegenovergestelde van Sydney: het is hier heel rustig, en je hebt echt een soort van 'dorpskernen'. Het moet trouwens lukken dat hier iets verder een Belgisch café ligt, gebouwd als een echt Belgisch postkantoor met Belgisch bier en eten! Nu weet ik dus waar ik naar toe moet als ik heimwee heb ;-) Er zijn ook heel veel shoppingmalls in de buitenwijken, met hééééél veel mooie winkels met prachtige en goedkope kleren & schoenen, allemaal volledig mijn stijl en niet de North Face-kleren waar ik voor vreesde :-) (ik had dus toch beter niet zoveel meegenomen!). Het leven is hier echt niet duur, ook qua eten valt alles heel goed mee! Vanavond ga ik normaal de 1e keer naar de stad (met de bus!!) om iets te gaan drinken met Hollandse meisjes die hier ook pas zitten en die ik op een forum heb gevonden, ben eens benieuwd!!
Ik hoop dat het de komende weken allemaal wat los zal lopen, dat ik fijne mensen leer kennen, en dat ik meer van NZ kan ontdekken, want de natuur gaat hier wel prachtig zijn! En ik hoop ook op mooi weer, want sinds gisteren is het hier zeer miezerig waardoor ik een België-gevoel heb, en daarvoor ben ik hier uiteraard niet!!
Ik heb iedereen héél hard gemist deze week, en het was echt doorbijten, maar ik reken erop dat iedereen voor mij duimt!! ik haal heel veel moed uit de lieve Fb-berichtjes, smsjes, kaartjes, foto's, geluksarmbandjes enzovoort!! Ik heb ook een nieuw gsm-nr (enkel voor in NZ), dus gelieve mij enkel hier op te smsen: +64 211 513 128. En wie ge graag iets wilt opsturen, adres is: 18 Pencarrow Ave, Mt Eden, 1024 Auckland, New-Zealand!
Ik zal jullie aan het einde van het weekend nog eens updaten over hoe mijn eerste verkenning hier meeviel!! Kijk er wel naar uit!
Wel, mijn 4 dagen in Sydney waren fantastisch!!!! Ik was nog maar een uur in Sydney, en had al zoiets van: hier wil ik nooit meer weg!!!! Je hebt er ALLES: heerlijk weer, het echte stadsleven (ik had echt een New York-gevoel hier), prachtige stranden, 1001 dingen om te doen en te zien, supervriendelijke mensen, ongelooflijk mooie uitzichten, enzovoort!!
Ik had maar vier dagen tijd, en helaas was ik de eerste ook al meteen kwijt door te slapen, dus kon ik uiteraard niet alles zien. Maar de dingen die ik echt wou doen, heb ik toch mooi kunnen inplannen, en de rest is voor een volgende keer, want ik wil hier SOWIESO nog terugkomen!!!
Wat heb ik dan allemaal kunnen doen?
Wel op dag 2 (na een nachtrust van 2u, lang leve de jetlag!) heb ik de bus genomen naar Palm Beach, oftewel Summer Bay, de locatie waar Home and Away gefilmd wordt! Dit was anderhalf uur rijden (lag helemaal in het noorden van Sydney), maar de busrit op zich was al de moeite, want je rijdt door heel Sydney, ziet ook de woonwijken (met de prachtige strandvilla's) én je passeert de mooiste stranden van Sydney! Ook het volk op de bus was hooguit interessant te noemen (lees: knappe surfers!), en in een mum van tijd waren we in Palm Beach! Ik had een beetje pech, want ze filmen er enkel in het begin van de week, en dan nog moet je geluk hebben er op het juiste moment van de dag te zijn. Dus: geen home and away-acteurs (geen Angelo, helaas :-( ), maar wel een super dag gehad!! Ik herkende de plaatsen heel goed: surfclub, het strand zelf, het boothuis,...: was echt cool om in het echt te zien!! En sowieso is Palm Beach een supermooi strand, en bovendien was het 27°, dus het was echt een onvergetelijke dag!! De mensen daar konden trouwens echt niet geloven dat we hier Home and Away kennen! (heb gezegd dat ik een zus heb die een huge fan is :-))
's Avonds weer Sydney stad verkend: de havenbuurt, China Town,... je komt er echt niet uitgekeken!
Dag 3 ben ik voormiddag naar het Sydney WIldlife Park in de stad geweest, want ik moest absoluut een koala zien! Ik wou eigenlijk naar een wildpark buiten de stad, waar het veel groter is, en je de koala's echt nog kan knuffelen, maar dat was helaas te ver, en ik had nu eenmaal tijdsdruk!! Het park was wel heel tof, heb er veel bijgeleerd over de lokale spinnen (de avond erna heb ik gans mijn hotelkamer overhoop gegooid op zoek naar de bafaamde zwarte weduwe :S) én heb er een Koala mogen aaien en uiteraard de nodige foto's mee laten trekken!! Héél tof!! Daarna heb ik de ferry (in Sydney is alles bijna bereikbaar met ferry's en watertaxi's) genomen naar Manly, een oordje met een bekend strand wat verderop in Sydney (half uurtje varen). Vooral de overtocht was de moeite, want je hebt een schitterend uitzicht op de hele stad! Ook Manly zelf was heel mooi, het strand viel wat tegen t.o.v. Palm Beach (kan echt niks tegenop!), maar er hing een hele gezellige sfeer, er was een mooie strandboulevard,...! Ook de terugvaart was onvergetelijk, want het was net zonsondergang, en het uitzicht was onbetaalbaar!
's Avond had ik even een dipje: was vrij moe, en het was zaterdag: dus heel veel uitgaansleven in de stad, en dan voelde ik me toch maar een beetje eenzaam tussen al dat volk!! Maar toen heeft een vriendelijke Australiër (geen nood: hij was allesbehalve knap ;-) ) me op sleeptouw genomen, me nog wat mooie plekjes getoond en me getrakteerd op een goed glas wijn (nood was hoog op dat moment!).
Australiërs zijn idd hele vriendelijke mensen, enorm gastvrij. De meesten kennen ook België! Ben zelfs een groepje Nieuw-Zeelanders tegengekomen dat elk jaar naar Werchter komt!! Gekke mensen!! Maar het is nu ook weer niet dat ze zomaar praatjes komen slaan, je moet een beetje geluk hebben om er zo tegen te komen. Het zijn ook enkel de mannen die vriendelijk zijn (:S), de meisjes zijn wat asocialer. Verder loopt heel Sydney trouwens over van de Aziaten!! 80% van de mensen die hier op straat lopen, zijn Chinezen en co, dus ook niet de echte Australiërs, die kwam je veel meer tegen buiten de stad.
En dan vandaag: mijn laatste dag! Net toen ik overtuigd was van mijn jetlag bekomen te zijn, was het plots weer volledig om zeep! Ik had mijn wekker gezet om 9u, want had een drukke dag gepland: met de hop-on, hop-off bus de stad helemaal verkennen, naar Bondi Beach, en naar de botanische tuin... Word ik plots wakker... om 14u!!!!! Ohhhh wat was ik kwaad :-((( Helaas heb ik daardoor de botanische tuin niet meer kunnen doen, maar dat is dan voor de volgende keer! In Bondi ben ik dus wel nog geraakt: Bondi Beach is hét strand van Sydney. Alle inwoners zijn er superfier op, en het is er altijd superdruk! Dus ook vandaag... omdat het nog altijd heel warm was (veel te warm voor de tijd van het jaar blijkbaar, ik heb dus echt geluk gehad!), liep het overvol op Bondi. Het was zeker tof om eens te zien (superveel surfers!), maar het mooiste strand ter werels zoals ze hier beweren? TOTAAAAAL niet! Palm Beach was 1000x mooier!!
En ja... nu zit het er dus weer op: mijn avontuur in Sydney! Het was hier echt geweldig, en het is dan ook met spijt in het hart dat ik nu al weg moet... :-( Ben ook heel zenuwachtig voor de grote dag morgen, hopelijk valt het allemaal een beetje mee... . Het weer gaat sowieso al afkicken zijn (hier was het permanent zomer, in NZ is het een pak kouder en REGEN... :S), en qua stad gaat het nooit kunnen tippen aan Sydney! De Nieuw-Zeelanders die ik hier ben tegengekomen zeiden allemaal hetzelfde: NZ is prachtig, maar Auckland is een vieze stad met onvriendelijke mensen :S :S Enfin, héél moedgevend dus!!!
Ach nee, ik ga er het beste van maken, we zullen wel zien... En als het tegenvalt, kom ik gewoon terug naar Sydney :-)))
Zo, ik ben waarschijnlijk nog 1001 dingen vergeten te vertellen, maar het is hier intussen al 1u door, en binnen 4u loopt mijn wekker alweer af om richting luchthaven te gaan (en moet uiteraard ook nog pakken!), dus ik zal mijn verhaal maar eens tot einde brengen. Ik ga proberen nog snel de foto's op FB te zetten (hier gaan er maar 200 op, en iedereen weet dat ik er intussen al over de 2000 getrokken heb ;-)) ).
Hopelijk hebben jullie met plezier mijn eerste overzeese verhalen gelezen!Geniet nog van mijn foto's en een DIKKE DIKKE kus vanuit het wondermooie Sydney!!!
Jullie horen éindelijk nog eens iets van mij!!! Sorry dat het zolang duurde, maar smsen en internetten is hier gi-gan-tisch duur, dus ik had me voorgenomen pas na de laatste dag Sydney mijn verhaal te bloggen, en dan ook meteen al mijn foto's erop te zetten!!
Goed, waar moet ik beginnen??
Het afscheid!! Na een zeer hectische en vermoeiende dag van last-minute regelingen en valiezen vullen - wegen - iets uithalen - opnieuw wegen - nog iets uithalen - paniek -..., enz., kon ik eindelijk naar Zaventem vertrekken met een heel uitwuif-team (Katrien, Glenn, papa, Veerle, Leen, Bart, Griet & An, waarvoor allen: bedankt!!!!). Daar nog eens moeten bijbetalen omdat valies alsnog te zwaar was, en daarna was het zover: het afscheid :-(((. Omdat alles de laatste weken zo snel was gegaan, en het zo druk was geweest met regelen, werken en verhuizen, was ik helemaal nog niet tot het besef gekomen dat ik iedereen voor een jaar zou moeten missen! Maar dan sta je daar plots, moet je door die gate in je eentje, en dan waren ze er plots (en geheel onverwachts): de tranen!! Tant Mariette smste me vlak erna: 'Afscheid nemen is shit', en ik kan het zelf niet beter verwoorden!! Maar gelukkig is er internet, en heb ik alle mooie afscheidskaartjes en het vaarwel-boek bij voor de moeilijke momenten!!
Dan de vlucht: die ging eigenlijk verbazingwekkend vlot!! Eerst naar Abu-Dhabi, wat zo'n 7u vliegen was, en het was nacht, dus heb ik wel wat kunnen slapen. Bovendien is Etihad SUPERcomfortabel, en brengen ze je om het uur wel iets om te eten of te drinken, dus als je niet slaapt, is er altijd wel iets om je tijd om te krijgen! Dan in A-D geland, en het moet gezegd: A-D heeft een zéér hoog Sex and the City gehalte: Louis Vuitton, Jimmy Choo en héél veel andere chique winkels!! Daarnaast zie je daar wat rondlopen: vrouwen inboerka's, Arabieren met harems,... enfin: de 3 uren vlogen om, want ik kon mijn ogen de kost geven :-))
Dan de langste vlucht: van A-D naar Sydney! Wel, dat was nog zo'n 15u vliegen, dus zag er enorm tegen op! Maar: ik ben het vliegtuig ingestapt (zat langs een oude Engelsman, dus daar ging meteen mijn hoop op een knappe, surfende,Australischegesprekspartner ;-) ), ben in slaap gevallen nog vooraleer het vliegtuig opsteeg (en ik ben nochtans altijd panisch tijdens het opstijgen, maar complete dorheid overwint blijkbaar alles!) en ben wakker geworden boven Jakarta!! Toen wat gelezen en uiteraard nog meer gegeten, en toen kwamen we tegen 7u 's ochtends aan in Sydney!!
En mijn eerste stappen op Australische bodem voldeden zo hard aan alle cliché's dat het echt grappig was!! Je loopt er binnen en ziet enkel surfplanken over de bagageband rollen, dan moest ik voorbij een douanekerel passeren die in tegenstelling tot de muffe, verdorde exemplaren in Zaventem een true Aussie HOTTIE (kopie van Robert Pattinson, maar nog knapper) bleek te zijn, eenmaal door die douane heen (ging trouwens probleemloos) weergalmt er keihard 'I should be so lucky' van Kylie Minoque door de boxen van de aankomstterminal, en dan zet ik tenslotte de tv in mijn hotelkamer aan, waar ze by all means SKIPPY (the bush kangaroooooo) aan het uitzenden waren :-))))) Australischer dan dit kon dus niet meer ;-)
Hotel was zeer ok (grote kamer, 2 bedden- dus eentje geschikt voor al mijn rommel, en zéér centraal)! Had me voorgenomen direct de stad in te trekken en dan 's avonds vroeg te gaan slapen, maar dat is dus anders uitgedraaid... . Ik dacht toen ik aankwam in het hotel: 'ik ga mij toch voor 5 minuutjes op het bed leggen'... en ja... dan werd ik dus plots terug wakker om 18u (en dan is het hier al pikdonker!) :S Toen was ik uiteraard klaarwakker, want had de 36u daarvoor bijna permanent geslapen, dus heb ik me opgefrist en ben ik Sydney gaan verkennen!!
Dus ik, uitgerust met fototoestel en landkaart in de hand, op naar The Opera House!! Het was toch een heel eindje wandelen (zeker mits ik paar keer fout zat, en dan ook nog eens moest stoppen aan elke schoenwinkel, en dat zijn er veel in Sydney!!), en op een gegeven moment dacht ik echt fout te zitten. Dan toch maar, al een beetje ontmoedigd, verder gewandeld, en toen dook het plots in alle schoonheid voor mij op: the opera house!!!! Het was echt een kippenvelmoment!!! Ik zat daar op een bankje, helemaal verbouwereerd naar het prachtige nachtzicht van de Harbour Bridge en the Opera House te staren, en toen drong het dus écht tot mij door: dit is geen droom meer, ik ben écht in Australië!!!!! Vorige week nog aan mijn saaie bureau in Leuven, en nu zat ik daar: in mijn eentje aan de andere kant van de wereld, met een uitzicht to die for, in één woord: GEWELDIG!!!!!!!!!
Ook via deze weg wil ik iedereen nog eens bedanken voor het geweldige afscheidsfeestje!! Ik heb me super geamuseerd en vond het een geweldige herinnering! (alle foto's -ook die wat eigenlijk minder voor publicatie geschikt zijn- komen nog op FB!) Super om iedereen nog eens te kunnen zien voor ik vertrek, want het is toch raar wetende dat het nog minstens een jaar duurt vooraleer ik iedereen weer terugzie! Toch besef ik het nog geen 100%, denk dat dat pas gaat komen als ik afscheid neem op de luchthaven (best toch maar wat zakdoeken voorzien...), of als ik op het vliegtuig zit (tijd genoeg om na te denken!), of misschien zelfs pas als ik er ben (en het wat moeilijker gaat, en ik niet zomaar even een smsje kan sturen, of een peptalk via telefoon kan doen, zoals dat in België meestal het geval is na een zware werkdag!).
Maar tegelijk kijk ik uiteraard enorm uit naar mijn avontuur, en lang leve skype en internet!!!
Nu is het tijd om aan mijn valies te beginnen, en dat belooft nog een zware klus te worden, en uiteraard weer allemaal last-minute à la Tine!
Van mijn volledige garderobe (en iedereen weet hoe uitgebreid die is, en dan praten we nog niet over de 54 paar schoenen
), mag er 23 kg mee. 23!!!!!! Duidelijk geen vrouw die die regels heeft uitgevonden...
