Helloooo Belgium!

Inderdaad: HOOG tijd voor een nieuwe update!! En aangezien Paul en Leysa voor 4 dagen in Melbourne zijn, en ik dus verplicht thuisblijf om te babysitten, heb ik (na anderhalve maand, shame on me) éindelijk nog eens tijd om te schrijven!

Hier gaat het Beverly Hills-leventje nog steeds zijn “normale” gangetje! Genieten van de zon , duikje in het zwembad, (tevergeefse) pogingen tot minder eten, tussenin de kids entertainen,enzovoort! Ik weet niet hoe ik in België ooit terug aan een normale levensstijl ga moeten wennen, want ook al klaag ik hier zelfs soms, ik besef maar al te goed dat ik soms een beetje op een roze wolk leef!

Het enige wat me elke dag met beide voeten op de grond houdt zijn helaas mijn financiën! Ik probeer toe te komen met het geld wat ik krijg van de familie (meestal €60 per week), maar aangezien ik elke week wel met een paar mensen wil afspreken, is dat helaas onmogelijk. En de jobzoektocht is een ware nachtmerrie. ELKE winkel, ELKE bar, ELKE supermarkt, ELKE nachtwinkel, ELKE bakkerij, ELKE cinema, ELKE afhaalchinees ben ik afgegaan zonder enig resultaat. Ofwel hadden ze iemand voor een langere periode nodig, ofwel sprak ik de juiste talen niet (“Do you speak Mandarin?” Ehhh, no. “Oh, and what about Cantonese?” Hmm, not really.), ofwel had ik te weinig ervaring (“Do you know how to make a frappucino?”, “Do you know what a Chai Latte is?”, “Can you make sushi?” NO NO NOOOOO!!!!!!!!!!). En het beste moet nog komen: ik ging solliciteren bij een marketingfirma die goedbetaalde jobs aanbood voor backpackers. Klonk goed, maar het was dus om op straten geld te ronselen voor goede doelen, you know: die irritante verkopers in de winkelstraat waar iedereen steevast in een grote boog omheenloopt. Maar deze keer had ik het dus aan mijn been. Maar ach, ik dacht “we kunnen het maar proberen, er valt veel te verdienen, het is maar voor 3 maanden, en hoe erg is het uiteindelijk om een paar mensen aan te spreken?”. OH MY GOD, dat dus NOOIT meer!! Ik werd meteen de baan op gestuurd met de manager en een paar andere sollicitanten. De manager (een vrouw van in de 30, hyperkinetisch en zonder enige vorm van schaamte) ondervroeg ons over vanalles en nog wat, gaf ons de meest belachelijke opdrachten en om de 15 minuten moest de minst geschikte persoon het groepje verlaten. Het was dus een soort van “afvalrace” wat niet bepaald bevorderlijk was voor mijn zenuwen. We gingen naar een industrieterrein waar ik echt de meest genante dingen moest doen, zoals: een kantoor binnenlopen waar een vergadering bezig was, en vragen of ze daar “mijn roze kameel, Jason, gezien hadden, nadat die gisteren uit mijn tuin ontsnapt was” (serieus!!!), zo veel mogelijk roze items verzamelen, auto’s midden op een steenweg doen stoppen om een flauwe quiz te spelen en hen dan zo onopvallend mogelijk vragen om geld te geven aan de blinden, enzovoort :S. Uiteindelijk heb ik het als enige van mijn groep tot op het einde uitgehouden, maar mij elke dag zo belachelijk maken om dan ook nog eens enkel op commissie te werken? No thanks!! Leysa hier snapte niet waarom ik niet was afgebold na de opdracht van de roze kameel, en ik vraag het mezelf nu ook nog steeds af... .

Uiteindelijk heb ik via een interimkantoor nu een job voor komende week gevonden, geef ik 2X/week Franse bijles (aan een 13-jarig Chinees kereltje, wiens Frans even goed is als mijn kennis van het Kantonees, onbestaand dus), en kan ik binnen 2 weken een week op de kinderen van de buren letten... . Hopelijk komt er daarna weer iets nieuws uit de bus, maar enfin, dit is toch al eenbegin. Niet dat ik die job volgende week zie zitten ofzo. Het is een job als receptioniste in een groot bedrijf, en vrijdag moest ik een namiddag langsgaan voor alle uitleg. Blijkbaar zit ik daar volgende week dus helemaal alleen zonder iemand aan wie ik vragen kan stellen. De persoon die ik vervang heeft me in 3u tijd alles proberen uit te leggen waar zij een jaar over gedaan heeft. Ik moet meetings boeken met een computerprogramma dat ik niet ken, vergaderruimtes klaarzetten terwijl ik niet weer waar ze liggen,... enfin kortom: Ze heeft me uitgelegd WAT ik allemaal moet doen (veel); maar er resteerde geen tijd om te zeggen HOE ik dat moet klaarspelen. Ik bedacht me gisterenavond ook dat ik niet eens weet hoe ik de telefoon moet doorschakelen, het alarm moet afzetten of zelfs de pc moet opstarten... Dat wordt dus een complete ramp, en moest ik het geld niet zo hard nodig hebben zou ik me zeker ziek melden, maar ja... Iedereen duimen dus, dat ik ook dat weer heelhuids doorsta!

In de familie dan weer alles ok! De hele situatie op Paul’s werk ziet er momenteel beter uit, dus hij is weer helemaal de oude. De sfeer is superrelaxed, ze gaan weer meer op stap,... . En de Beverly Hills mama’s hebben zich vorige week van hun beste kant getoond: Estella’s beste vriendinnetje was jarig en hield vorige week zaterdag haar feestje, waarop naast alle kids ook de BH mama’s & papa’s aanwezig waren. Alle mama’s waren lazarus na 10-tallen flessen champagne, en de beste vriendin van Leysa heeft op het springkasteel topless met haar nepborsten staan zwieren tussen alle 7-jarigen, waarna een andere vriendin in haar broek gedaan heeft van het lachen :S. Estella vond dat het beste feestje ooit en vraagt nu standaard als ik met haar op de trampoline ga “if I want to show her my boobies”, waarna ik kan uitleggen dat dat niet de normale gang van zaken is J.

De kinderen vallen nog steeds heel goed mee en ik zie het dan ook absoluut niet als een “job” om op hen te moeten letten. Mila werd afgelopen week 4, en het was super haar “fairy party” te mogen organiseren. Ze kan nog steeds heel moeilijk zijn, maar soms ook zooo lief. Ze vraagt altijd naar mijn familie thuis, en of ik mijn mama en papa mis. Leysa had haar dan verteld dat ik geen mama meer had, en eerst leek ze dat niet te beseffen. Maar toen ik vorige week moest babysitten, zei ze plots “I’m so sorry your mummy died Tina Banina (zo noemt ze mij), you must be so sad... But you know what? For your birthday I will buy you a new mummy!!!”. ZOOO schattig!! En elke dag moet ik haar alle namen opnoemen van mijn familie en vriendinnen, en dan probeert ze die allemaal na te zeggen, wat meestal hilarisch is. Haar favorieten zijn “Opa Jang”, “Auntie Mizee” en “Katrien” (uitgesproken als “Kwaltlien”) J.

En Estella is nog steeds een droomkind, al denken Paul en Leysa daar vaak anders over en heb ik al veel geld aangeboden gekregen als ik haar meeneem naar België ;-). Ze heeft echt al tienerkuren, maar ik vind het geweldig die te observeren. En het is niet normaal wat ze als 7-jarige al allemaal gedaan heeft: Cruise naar Mexico, Cruise door Europa, paar weekjes Hawaï, citytrip Las Vegas,... veel dingen waarvan ik alleen maar kan dromen. En als ze 18 is,komt ze bij mij in “Belli” (België) wonen J! En ambitieus is ze ook: ze gaat binnenkort meespelen in de nationale musical van ‘The Sound of music’, én ze is model voor Pumkin Patch, een bekend modemerk. Elke maand heeft ze meestal een fotoshoot, en eergisteren mocht ik de ganse dag mee, wat ik natuurlijk geweldig vond!! Haar eigen kapster, styliste,... allemaal heel normaal! En ze deed het supergoed: poseren in winterkleren terwijl het 30° was, zonder al te veel geklaag! En (meestal) is ze tegen mij superlief: zeggen dat ik niet dik ben, en “I love you” roepen over de ganse speelplaats nadat ik haar heb afgezet J. Oh en dat doet me er plots aan denken: Mila was vanochtend naar een soort schoolkermis geweest en ze had daar een briefje gevonden met een advertentie op, en ze had tegen haar oma gezegd dat ze me daar heel blij mee zou maken. Dus komt ze mij heel fier haar briefje brengen, met daarop: “Do you want to lose much weight and earn lots of money at the same time? Then we have the perfect job for you!!” en zei ze: “Tinaaa, this is exactly what you want!! I knew this would make you very happy!”. Zelfs 4-jarigen merken dus al hoe hopeloos ik ben!

Ook Estella’s obsessie voor Andrea en Michael blijft hilarisch. Ze had me een paar weken geleden gevraagd of ik haar ’s ochtends naar school wilde brengen. Dus zeg ik “of course, I’ll bring you next Monday for the first time”, waarop zij begint te flippen en zegt “Tinaaaaaaa, not on Mondays, what are you thinking, THAT’S ANDREA’S DAY OFF, THAT’S WHEN SHE BRINGS IMOGEN TO SCHOOL!!! Try to focus for God’s sake!”

Goed dat ik haar had om me eraan te herinneren J. Maar helaas is het onheil intussen wel geschied. Afgelopen donderdag wandel ik Estella weer naar school, met mijn arendsoog gericht op de oranje jeep van Michael en Andrea. Stopt die aan het zebrapad ineens pal voor onze neus, met...Andrea onverwachts aan het stuur. Ik meteen aan het flippen, Estella aan het roepen “It’s her, it’s HER, RUNNNNN” :D. Dus wij ons verstopt achter een struik tot de kust veilig was, om daarna naar het klaslokaal te spurten waar Estella het verhaal natuurlijk in geuren en kleuren aan haar hele klas (inclusief leerkracht :S) heeft verteld!

Wat blijkt nu? Een dikke maand geleden had ik met Michelle (de nanny van Max en Imogen die er voor mij was, en mij 3 weken heeft vervangen toen ik weg was) afgesproken, en zij had me al verteld dat ze een nieuwe nanny hadden: een 18-jarige studente. Ik had het meisje al een paar keer gespot in school, en ze zag eruit zoals ik tijdens mijn tijd daar: moe en depri. En nu blijkt dus dat ze na 3 weken ook opgestapt is, hoera!!!!!! Er zijn dus gelukkig slimmere meisjes dan ik J.

De weekends zijn, wegens geldgebrek, iets rustiger dan voorheen. Meestal moet ik ook babysitten, dus is er minder tijd voor weekendjes weg. We gaan dan gewoon op stap, naar de stad, naar het strand, ... . Met de familie ben ik in februari een weekend naar Waiheke Island geweest, waar ik op 6 (!) kinderen mocht letten J. Estella, Milla, en 4 jongens van 4, 3,3 en 1 :S. Het was een fijn weekend, in een PRACHTIGE villa aan het strand, op een PRACHTIG eiland in PRACHTIG weer, maar toch moet ik toegeven dat ik blij was weer thuis te zijn, waar ik geen kamer meer moest delen met kinderen die om 5u30 aan mijn bed staan te schudden “Tinaaa I’m awake!!!!!”, waarop ik half in slaap antwoordde “GO-TO-YOUR-MUM!!!!!!”!

En drie weken geleden ging ik met Celine éindelijk nog eens op weekend, naar Bay of Plenty met al z’n prachtige stranden en Rotorua met alle geisers, meren,... . Zoals jullie op de foto’s kunnen zien was het weeral onwaarschijnlijk mooi. Niks dan superlatieven over dat weekend: stralend weer, en onvergetelijke uitzichten van op de top van Mount Maunganui (waar we meer dan 3u hebben doorgebracht om de ene WOW na de andere te roepen), wat ga ik dit ooit allemaal missen!!!

Tussenin zijn de weken gevuld met afspraakjes met iedereen, wat onze tijd in NZ begint te korten :S. Anique vertrok al terug naar NL, Astrid vorige week weer naar België,...het is raar plots afscheid te moeten beginnen nemen!! Al zijn die afscheidsetentjes en –terrasjes natuurlijk supergezellig! Ik ben ook nog naar een “Hollandse” avond bij Jasmijn (en haar ouders die op bezoek waren) geweest: tomatensoep met ballekes en wortelstoemp eten, en dan als dessert Hollandse appelvlaai en bokkenpootjes, héérlijk!!!! Ik ben normaal geen fan van boerenkost, maar na zo’n lange tijd was dat culinair genieten!!

De tijd is de laatste maanden dus echt omgevlogen, en ik besef dat het einde stilaan in zicht komt!! Half juni begint mijn volgend avontuur: richting Australiaaaa!! Ik kijk er enorm naar uit, al gaat het raar zijn afscheid te moeten nemen van de familie en zeker de kindjes, van Celine met wie ik zoveel gedaan heb, van een prachtig land vol herinneringen waar ik waarschijnlijk nooit meer terugkom... . En het gaat eng zijn -weer helemaal alleen- volledig opnieuw te moeten beginnen!!

Het plan is dus als volgt: op 12 juni vlieg ik richting Cairns (NO-Australië, aan Great Barrier Reef, waar het dan droogseizoen is en lekker warm in vergelijking met de rest van Australië waar het winter is!). Daar moet ik dan een job en onderdak vinden tot 20 augustus, wanneer Griet me komt bezoeken!! En dan hebben we drie weken om samen naar Brisbane te reizen. Zij zal daar vertrekken, en ik ga dan weer in m’n eentje verder. Als Brisbane me aanstaat zoek ik daar een job voor een tijdje, of ik reis door naar Sydney waar ik sowieso wat langer zou willen blijven. MAARRRRR dit zijn dus plannen, en niks is concreet!! Alles zal afhangen van werk, want vind ik geen werk, dan is er geen geld, en kan ik dus geen huur betalen en laat staan reizen!! Dus wanneer ik van plan ben terug naar huis te keren??? Geen idee!! Alles hangt af van mijn zoektocht naar een job en van mijn heimwee-schaal!! Is mijn geld op of wordt het gemis té erg, dan boek ik mijn ticket richting Zaventem!!!

Cairns wordt het grootste risico aangezien ik daar écht iets moet vinden tot Griet komt, dus daar heb ik momenteel wel schrik voor, nu ik weet hoe moeilijk het hier is. Maar volgens andere mensen die het gedaan hebben, ga ik in de beste periode, en moet het mogelijk zijn als ik niet kieskeurig en heel flexibel ben, so we shall see!!

De familie had me vorige week nochtans gevraagd of ik eventueel tot half juli of augustus wou blijven, omdat het hier heel druk zou worden met Estella’s repetities voor The Sound of Music. Ik heb er een paar nachten over wakkergelegen, omdat het financieel misschien een betere keuze zou zijn. Maar anderzijds zie ik er tegenop hier in de winter te zitten, zonder vriendinnen om me heen (iedereen vertrekt voor juli, enkel Celine vertrekt 3/07)... en bovendien zei ik al van het begin dat ik écht graag naar Cairns wil voor een langere tijd, en kan ik niet wachten om aan een nieuwe avontuur te beginnen, dus moet ik het risico maar nemen!!! SPANNEND!!

Het is trouwens schandalig hoe duur Australië is!! Ik dacht dat NZ duur was, maar Australië slaat echt alles!! Minimum huurprijs van een KOT in Sydney??? € 180 PER WEEK, en dan is dat vaak zelfs een gedeelde kamer (dus slaapkamer delen met wildvreemde) :S. En uiteraard zijn er weer kerels die daar van profiteren!! Het is ongelooflijk hoeveel oneerbare voorstellen ik al gevonden heb op immo-sites: kerels die hun appartement gratis verhuren op voorwaarde dat je natuurlijk een bed deelt, voor hem kookt, poetst,...!!!!!! En uiteraard zijn ze enkel op zoek naar iemand “good-looking, sporty, between 18-25”!!!!!!!! En meestal zijn dat dus kerels van >35, typisch!!! Gelukkig zijn er mensen zoals ik die dat aangeven bij de webmasterJ, er moesten maar eens meisjes zo hopeloos zijn daar op in te gaan! (No worries, ik zou nog eerder onder de Harbour Bridge slapen, en by the way, met mijn 26 lentes ben ik sowieso al afgeschreven J).

Maar goed, nu is het bedtijd hier in NZ. Enfin, bedtijd: ik moet nog een cursus van 200 blz. lezen voor mijn job van morgen, en aangezien ik om 7u hier met de fiets moet vertrekken, wordt dat dus weer een korte nacht :S. Maar ja, het betekent toch 1 ding: money MONEY MONEYYYYYYYYYY!! Want volgend weekend ga ik 3 dagen met Celine naar de oostkust, dus elke NZse cent is meer dan welkom!!!

Ik ben ongetwijfeld een triljard dingen vergeten te vermelden... (oh ja, de aardbeving!!! Dat hele verhaal hebben jullie in de krant kunnen lezen, hier in Auckland hebben we er niks van gevoeld! Ik heb me die nacht wel enorm populair gevoeld: ben tot 4u ’s nachts wakker gebeld door Vlaamse journalisten, heb enkel geantwoord op HBvL, een mens moet nu eenmaal prioriteiten stellen ;-)) Maar goed, als er me nog iets te binnen schiet horen jullie het snel (ahum).

Ik mis jullie nog steeds, al geniet ik hier intens! Carnaval was een harde noot om te kraken, want dat kennen ze hier niet en ik wou niet liever dan me voor die ene nacht even naar huis flitsen! En uiteraard was ook 14 maart zoals elk jaar weer een zware dobber, maar de lieve berichtjes van iedereen deden me enorm deugd!! Dus iedereen: BEDANKT, you are the best!!

DIKKE KUS en tot ???

Tine