Druk druk druk!!!!!!!!!!!! Dat was het hier de voorbije weken!! En dus heb ik weer een geldig excuus om zoooo over tijd te zijn met mijn blog!!

Waarom was het zo druk?? Wel, de voorbije weken combineerde ik zo’n 5 jobs, dus als ik ’s avonds dan tegen middernacht mijn bed inkroop, was ik meestal te uitgeteld om te schrijven!

En ja, idd: 5 jobs!! Voor iemand die van nature niet graag werkt, is dat een hele prestatie ;-). Maar ik klaag niet aangezien ik in mijn vorige blog al vertelde hoe moeilijk het is hier een job te vinden!

Na mijn laatste verslag ging ik een week aan de slag bij de NZ Post als receptioniste, wat eigenlijk zeer saai was, maar iedereen was er supervriendelijk en de bazin zei zelf: “There won’t be much to do, so if you want to do personal stuff or go on Facebook: go ahead”, and so I did J. En op die ene week verdiende ik meer dan anderhalve maand au-pairen, dus dat was ook weer mooi meegenomen.

Intussen hadden Paul en Leysa me gevraagd of ik wat langer bij hen wou blijven: tot half juli ipv 12 juni. Ze vertrekken eind juni immers op vakantie naar Europa, en dan wouden ze dat ik en de oma samen op de kinderen zouden letten. Maar aangezien ik de knoop al had doorgehakt en mijn ticket naar Cairns al had geboekt, was ik niet zo makkelijk te overtuigen. Dus werden de grote middelen uit de kast gehaald: Paul nam de taak op zich mij een extra job te zoeken, Leysa ging op zoek naar een geschikte vlam die mijn hart kon veroveren en mij in NZ kon houden J.

Paul slaagde in zijn missie en vond de week na mijn job bij de NZ Post al een job in een bar. Ik werk er sindsdien zo’n 14u per week (elke weekdag een paar uurtjes in de namiddag en ’s avonds, waardoor het perfect te combineren is met het au-pairschap), en soms wat extra uren in de weekends. Of het iets voor mij is? Neen. Ik moet voornamelijk opruimen en poetsen, alles voorbereiden voor de volgende dag en opdienen, maar het is maar een paar uur per dag en de collega’s zijn fijn, dus maal ik er niet om. Mijn collega’s: dat zijn enkel kerels, en voor 90% hilarische homo’s. Ze zijn fan van Sex and the City, kennen het repertoire van Rihanna en Katy Perry uit hun hoofd, dragen korte, lycra shortjes, hebben een soort van dagboek dat ze het “gay-book” noemen, praten met het typische “homostemmetje” en mij noemen ze “cookie” J. En in tegenstelling tot waarschijnlijk elk ander café ter wereld appreciëren ze het feit dat ik kom poetsen op hakken en in matching outfits J. Mijn baas, een 25-jarige homo uit Zuid-Afrika, ik ook supervriendelijk en enorm geliefd in de Aucklandse gay-scene. Ik zweer het: minimum een paar keer per week komen er andere homo’s naar de kassa om zijn nummer te vragen, of komen er meisjes langs die hem willen koppelen aan hun homo-vriend. Elke keer opnieuw ben ik geshockeerd, want is MIJ zoiets de voorbije 10 jaar overkomen??? NEEN dus!!! En het wordt een beetje zielig als ik er bij stilsta dat een homo meer mannelijke aanbidders heeft op een week dan ik in de voorbije jaren J. En het feit dat één van de enige hetero kerels die er werkt een supergelovige Indiër is die de godganse dag Indische hymnes loopt te zingen en mij erop wijst dat het abnormaal is dat ik 26 ben en geen gezin heb dat in België op mij wacht, maakt het er niet bepaald beter op J.

Dus ja, zo komen we tot Leysa’s missie: mij een kerel vinden (waar ik overigens niet van op de hoogte was!!). Tijdens mijn job als receptioniste krijg ik plots volgend smsje van haar: “Hi hon, are you interested in having a blind date with my gym-teacher? X”. Waarop ik terugstuur: “:-D You are not serious, are you?”.Leysa: “Yes I am J He’s really nice!!”. Omdat ik niet gemeen wou zijn, probeerde ik het niet meteen af te wimpelen, al riep het woord “fitnessleraar” meteen visioenen op van geoliede macho’s opgepompt met anabole steroïden en gehuld in glanzende marcellekes, dus smste ik terug: “Hmmm I don’t know, not such a big fan of blind dates... How does he look like?” , waarop dit het antwoord was: “Well, he’s quite short and bald, slightly older, but very fit and strong and was NZ top kickboxer!!!”. Waarna er maar één beeld in mij opkwam, en dat was dat van ... Popeye J. Ik kon me echt niet inbeelden dat het mogelijk was een nog sneuere beschrijving te geven van een persoon, dus smste ik sarcastisch terug: “wow, old, short and bald, you really know how to sell this guy! J ”, maar om toch nog een beetje vriendelijk te zijn voegde ik er aan toe: “He doesn’t really sound like my type, but thanks anyway J”. Maar Leysa bleef aandringen dat hij zooo lief was, dat iedereen medelijden met hem had omdat zijn vriendin hem had laten zitten en hij echt iemand nodig had om zijn eten te koken en was en plas te doen aangezien hij zelf nog geen omelet kon bakken ... (ja, nu was ik helemaal overtuigd!!!!!!!!), en als top of the bill stuurde ze mij ook nog een foto door. Wel... in vergelijking met die foto was zelfs Popeye nog geen tegenvaller geweest . Kerel was zoals beschreven dus inderdaad kaal, “short” betekende blijkbaar maximaal 1m65, en “slightly older” zag er in mijn ogen dus +40 uit (niet dat 40 oud is natuurlijk, maar wel in acht genomen dat ik nog maar 26 lentes JONG ben ;-)).

Dus ja, daar moet ik het heden ten dage mee doen: veertigers zonder haar, kleiner dan mij, die een soort meid nodig hebben om hun bokshandschoenen en marcellekes te wassen... NICE. GELUKKIG ben ik onder die date uitgekomen, al had me dat waarschijnlijk wel een schitterende column/blog opgeleverd ;-).

Leysa’s missie was dus mislukt, dus was het tijd om de grote middelen uit de kast te halen. Op een doordeweekse avond ben ik TV aan het kijken wanneer Paul me plots roept en zegt dat ze me dringend willen spreken. Ookal weet ik dat het hier totaal anders is dan bij Michael en Andrea, toch komen alle haartjes op mijn lijf nog steeds kaarsrecht te staan uit angst voor een vlaag van beledigingen en klachten over wat ik allemaal fout doe. Paul weet dat intussen al en geniet ervan me dan te pesten en op een bloedserieuze toon te zeggen: “Well, Miss Schils, we would like to discuss the way you fold the washing today..we just can’t take that anymore!” J. Anyways, wat ze me uiteindelijk wouden vragen was “of ik het erg vond om 10 dagen mee te komen naar Fiji in het 5* Hilton Resort om af en toe wat op de kids te letten als zij gingen wandelen/uit eten”. Dus antwoordde ik “Hmmm I think I will do it, but of course I want a raise for doing such hard work!” J. Dus woehoewwwwwwwwww ik kon naar FIJI!!!!! (verslag daarvan volgt later).

Ik heb daarna ook een paar nachten wakker gelegen over de beslissing of ik nu al dan niet langer zou blijven. Aan de ene kant zou het een goed plan zijn: Paul zou me extra betalen, ik kon langer in het café werken, ik kon een maand langer in prachtig NZ blijven en ik zou er zijn op de verjaardag van Celine, maar anderzijds waren er ook minpunten: dan zou ik maar 5 weken in Cairns hebben vooraleer Griet komt om samen te reizen, waardoor het onmogelijk zou zijn een job en flat te vinden, waardoor ik te weinig tijd zou hebben zelf ook de omgeving van Cairns te zien, en waardoor ik ná Celine zou vertrekken, en haar zou moeten uitwuiven ipv andersom (wat ik emotioneel gezien niet bepaad zag zitten!), en bovendien schijnt het weer in juni/juli hier echt miserabel te zijn (stortbuien en wind, jeijj), dus besloot ik dan maar bij mijn eerste beslissing te blijven en zoals gepland op 12/06 naar Cairns te vliegen!! En ik heb intussen nog geen seconde spijt gehad van die beslissing, want ookal ga ik alles en iedereen hier superhard missen, ik kijk enorm uit naar mijn nieuw avontuur down under!!!

Om verder te gaan op al mijn jobs: naast het café, de Post en het au-pairen, babysitte ik ook nog altijd bij de buren en gaf ik nog steeds de Franse les, maar die laatste 2 heb ik moeten opgeven. Het babysitten werd oncombineerbaar en de Franse lessen waren zéér frustrerend!! Terwijl ik na middernacht nog lessen zat voor te bereiden en nep-examens zat te maken, kon dat Chinees kereltje nog geen 5 minuten tijd maken om mijn papieren nog maar te lezen, en wist hij na 4 weken nog steeds niet het verschil tussen “oui” en “non” :S. Waarna ik me ontpopte tot de Franse bitch-leerkracht à la Souverijns waar ik vroeger zelf zo’n hekel aan had ;-). Ik zeg het nogmaals: aan alle leerkrachten die mijn blog lezen, ik heb jullie werk altijd onderschat, maar na 9 maanden permanent met kinderen te werken geef ik toe: YOU ARE THE BEST!! Moest ik 30 van die jung in een klas hebben, zou ik waarschijnlijk al lang aan de antidepressiva zitten!!!

Gelukkig was er naast het werken altijd plaats voor plezier en heerlijke roadtrips in dit fenomenaal land waar ik me intussen helemaal thuis voel:

Na mijn week als recepioniste gingen Celine en ik voor 3 dagen naar Hawkes Bay en de East Cape, en zoals jullie (hopelijk, shame on you indien niet ;-)) al lazen in mijn column, werd het een legendarisch weekend waarin we in een storm terechtkwamen, er dan toch in slaagden om onze huurauto op elkaar te rijden, en we in de middle of nowhere in de bergen zonder benzine vielen. Kortom: het was een geweldig weekend (achteraf gezien ;-) ) dat ik me binnen 50 jaar nog steeds zal herinneren! De eerste 2 dagen hadden we pech met het weer, toen we vertrokken in Auckland stormde het en regende het pijpenstelen, waardoor het rijden allesbehalve evident was. De volgende ochtend was het al wat beter maar toch nog grijs, wat we na maandenlang zon even niet meer gewoon waren! Hawkes Bay is een bekende wijnregio met prachtige landschappen, en stadjes als art-deco Napier en Gisborne met z’n mooie stranden. Ook gingen we naar Te Urewera National park, wat voor mij nog indrukwekkender was dan Milford Sound!

Het was de laatste ochtend dat we rond half 6 opstonden om naar de zonsopgang te gaan kijken. Een must-do in Gisborne, want hier zie je als eerste ter wereld de zon opkomen!! Dus wij onszelf uit bed gesleurd en in de auto gesprongen richting strand... maar daar liep het dus fout. Het was pikdonker en we waren nog slechts één afslag verwijderd van onze fameuze zonsopgang, toen er plots een jeep met aanhangwagen tijdens het voorbijsteken tegen ons aanreed. Ik keek net de andere kant op om te zien of er verkeer aankwam, toen ik de gigantische slag voelde/hoorde en iets tegen de ruit zag knallen, maar ik besefte absoluut niet wat er gebeurd was. In eerste instantie dacht ik dat de andere auto de voetganger langs de weg (die liep zonder iets van licht langs de snelweg en had ik eerst zelf bijna niet gezien) aangereden had, en dat die daarna tegen onze voorruit gevlogen was. Dus ik zat daar te hyperventileren in de auto en bleef maar hysterisch krijsen: “OH MY GOD he killed that guy, he killed that guy!!!!!!!!!!!”, tot Celine zei dat ik in de achteruitkijkspiegel moest kijken... en daar zag ik de man verbijsterd maar gelukkig ook springlevend langs de weg staan. Nog NOOIT ben ik ZO opgelucht geweest als op dat moment!! “But then what was that big bang?? And what the hell was flying against the window??”. En toen wees Celine me erop dat de aanhangwagen tegen de linkerkant van onze huurauto geknald was en het blijkbaar de spiegel was die tegen de voorruit gevlogen was (en dus geen persoon J). De andere auto is dan meteen gestopt, de chauffeur was eerst vrij vriendelijk en is samen met ons naar het politiebureau gereden, maar eenmaal daar deed hij natuurlijk alsof het onze fout was, waardoor ik (stikkapot, slechtgezind omdat we de zonsondergang hadden gemist en de huurauto om zeep was, waardoor we onze roadtrip wsl niet konden verderzetten) dan met hem in discussie begon te gaan. En ik was al heel zenuwachtig omdat we niet goed wisten welke papieren we moesten invullen, en omdat ik het moeilijk uitgelegd kreeg in het Engels (hoe is voorbijsteken in het Engels? Aanhangwagen? ...). Maar gelukkig stond de politie (een vrouw uiteraard) aan onze kant, en zei ze dat de man hoe dan ook in fout was. Dan heb ik de huurwagenfirma gebeld, en die waren gelukkig supervriendelijk en behulpzaam. Die zeiden dat we best naar een garage reden om te checken of we nog met de auto richting Auckland konden rijden (nog zo’n 800km!) en anders moesten we getakeld worden. Gelukkig was er vooral blikschade, hebben ze hier en daar wat aan de auto gepruld tot die weer wegbestendig was, en tegen de middag konden we onze roadtrip voortzetten!! Nog nooit ben ik onszelf ZO dankbaar geweest dat we telkens de duurste verzekering nemen, want zo werden alle kosten volledig gedekt. EN we hadden superveel geluk dat ik die ochtend reed, want we hadden een 25+ verzekering, waardoor we enkel gedekt worden als ik achter het stuur zit (maar meestal wisselen we dus toch af onder het motto “wat kan er nu gebeuren?? :S). Met de bibber in mijn benen en zonder zijspiegel reden we dan voort, om uiteindelijk nog een prachtige dag voor de boeg te hebben met een stralende zon, witte stranden en adembenemende uitzichten op weg naar de Oostkaap. De omweg naar de Oostkaap was veel langer dan we dachten, en toen we daar wegreden begon het dan ook al donker te worden, terwijl we wisten dat het nog minstens 5u rijden was vooraleer we thuis zouden zijn... . Dus reden we zo snel we konden voort, één ding uit het oog verliezend: het pijltje van de benzine :S. Na een uur voortrijden merkte ik plots op dat dat al ergens ver onder de E van empty bengelde, maar we raakten nog niet in paniek omdat we ergens wel een tankstation verwachtten. Wat nog een uur later nog steeds niet het geval was... . Maar goed, onze gps gaf aan dat het volgende dorp met een tankstation 30 km verderop lag, en met een bang hartje reden we dan maar voort. Helaas bleek dat “dorp” niet meer dan een verlaten huis en een schaapswei, en het tankstation was iets dat afstamde uit de Middeleeuwen (was gesloten sinds 3u in de namiddag en van bancontact hadden ze nog nooit gehoord).

Daar zaten we dan: in de bergen, in the middle of nowhere, buiten pikdonker, in de verste verte geen levende ziel te bespeuren, niet het kleinste streepje van gsm-ontvangst, en ZONDER benzine...AWESOME! Dus hadden we de keuze: de nacht doorbrengen op de parking, aanbellen bij het verlaten huis (in de hoop dat er daar geen moordenaar woonde en dat die ook nog eens benzine of een bed op overschot had), of op goed geluk doorrijden om het te maken tot de volgende benzinepomp 55km verderop. Celine was voorstander van de overnachting op de parking, maar dat zag ik niet zitten aangezien we niet eens iemand konden verwittigen dat we niet thuis zouden komen. Dus reden we verder... Het was zo stil in de auto dat je ons hart kon horen kloppen... We hebben gebedjes gepreveld tot God, mama en Celine’s oma, en gezworen dat we naar de mis zouden gaan als we het haalden. Telkens ik bergop reed (want uiteraard was het een bergpas vol pieken, dalen en haarspeldbochten), stond mijn hart even stil uit schrik stil te vallen en achterwaarts de berg af te rollen. Het was de perfecte les “ecologisch rijden”, wat wij interpreteerden als zo weinig mogelijk remmen/ gas geven. En ja hoor, het is ons uiteindelijk gelukt: 45 éindeloze minuten later zagen we éindelijk de gele schelp van Shell opduiken, en we konden wel wenen van geluk!! We beloonden ons met een overvolle benzinetank en 2 overheerlijke chocolademuffins, en om 3u ’s nachts kwamen we dan toch heelhuids in Auckland aan. Paul en Leysa verschrokken zich een ongeluk toen ze de volgende dag de verhakkelde auto op de inrit zagen staan J. Maar ja,... dat hadden we dan ook weer meegemaakt! En het was zeker en vast een onvergetelijk weekend! (En de zondag erna gingen we als beloofd naar de mis, waar we tussen alle +60ers die mekaar al jaren kenden een ware attractie vormden! Zeker 3 bomma’s zijn ons komen uitnodigen om bij hen middag te gaan eten J).

Dat weekend gingen we ook naar Waiheke Island, waar we aanvankelijk scooters wouden huren, maar omdat Celine geen 21 was ging dat niet, dus namen we dan maar een cabrio J. We zagen er ongelooflijk belachelijk uit: in een sportauto 40/uur rijdend (ik durfde niet sneller na ons ongeluk), met keihard de meest foute muziek op (zoals “I should be so lucky” van Kylie Minogue), maar het was ab-so-luut héééééééééééééérlijk. De hele dag rond”gecruised”, ijsjes en brusselse wafels gegeten, en van de zon en het landschap genoten... .

En daarna volgde er nog een weekendje Wellington, momenteel sta ik op punt naar Cape Reinga te vertrekken voor 3 dagen, én uiteraard hebben jullie nog recht op een verslag van mijn vakantie in paradise called Fiji!!!

Maar dat zal voor na het weekend zijn, want nu moet ik dringend opstaan (het is hier intussen half 8 ‘s ochtends) om aan onze ALLERLAATSTE roadtrip in NZ te vertrekken :S :S :S.

Depressieve mensen zijn bij deze gewaarschuwd voor het vervolg van dit verslag (over paradijselijke stranden en zonsondergangen om bij weg te dromen ;-) ) dat ik er volgende week opzet!!

Geniet van jullie weekend en tot volgende week voor meer nieuws vanuit NZ!!

DIKKE KUSSSSSSSSSSS

Tine X