Hey iedereen in het verre België!

Wel..............

De verloren dochter is BACK!

Momenteel zit ik op de Indian Pacific, net zoals de Ghan een legendarische Australische trein, die me na mijnacht fantastische weken reizen, van Adelaide terug naar mijn 'thuisstad' Sydney brengt... . En wat doet een mens zoal tijdensdrie treinritten van telkens meer dan 24u? Eten (of course, we tellen 5kg extra sindsacht weken geleden, maar ja...living the good life heeft ook zijn nadelen!), uit de venster staren (outback van Darwin tot Adelaide, met hier en daar wat kangoeroes en wilde kamelen, waarvan onze chauffeur er helaas enkele vermoord heeft :S, en van Adelaide naar Sydney: zonnige uitgestrekte bloemenvelden die me aan Limburg doen denken -maar met zon dan wel-), mensen observeren (medebackpacksters naast mij, gezin met luid en nasaal klinkende peuters voor mij (:-() en bejaarde man achter mij die de krijsende kinderen met afschuw bekijkt, continu afkeurend het hoofd schudt en iets onverstaanbaars mompelt (de Aussie versie van opa!)). Met andere woorden: hoog tijd voor iets nuttigs, namelijk: het neerpennen van een samenvatting van mijn voorbije 14 maanden Down Under! ( En jullie zijn gewaarschuwd: mij kennende wordt dit mogelijk meer een roman dan een blogpost ;-))

Ondanks mijn goede voornemens bij het begin van 2012, kwam het er niet van mijn blog bij te houden en verliep alle communicatie via Facebook en mijn column. Maar het leek me wel fijn (nu ik toch geen andere zak te doen heb), mijn 'highlights' van het voorbije jaar even te 'overlopen' (ahum), en jullie nadien ook een verslag te geven van de onvergetelijke 8 weken doorheen Australie die ik er nu net heb opzitten!!!

Maar goed, laten we beginnen bij het begin! Op 12 Juni 2011 verliet ik NZ en vloog ik dus naar Cairns in NO-Australië. Vlak na mijn tijd in Cairns heb ik nog een dagboekfragment getypt maar nooit gepubliceerd op mijn blog, maar -met slechts een jaartje vertraging- is het hier dan toch:

Australia part 1: Cairns (van 12/06 t/m 24/08)

Heaven is a place on earth

Na een triest afscheid van Celine op de luchthaven van Auckland, zat ik vol spanning op het vliegtuig richting Cairns, klaar voor mijn nieuw avontuur!!

Na zoveel gevlogen te hebben tijdens het voorbije jaar, dacht ik intussen wel van mijn vliegangst verlost te zijn. Yeah right! Ik had me nog maar net genesteld in mijn windowseat, toen de vriendelijke piloot aankondigde dat 'we er 6u in plaats van 5u over zouden doen, aangezien het een turbulente vlucht zou worden wegens een zware storm boven de oceaan'. Lap, daar begon het al: elk rampscenario flitste door mijn hoofd en ik ging er van uit dat ik in mijn eentje zou verdrinken in de Pacific Ocean. Vanaf het moment dat we opstegen, heeft het vliegtuig heen en weer geschokt en bleken eten/ drinken/ pitten/ opstaan/ naar de wc gaan uitgesloten. Wetende dat een half uur na het opstijgen mijn blaas al op springen stond, moet ik jullie dus niet uitleggen hoe afschuwelijk deze vlucht was! Maar na 5,5u vliegen kwam er een keerpunt: de storm ging liggen, de lucht onder ons werd helderblauw, mijn blaas had zich neergelegd met de uitzichtloze situatie en mijn groene huidskleur ebde langzaam weg. En toen kwam kippenvelmoment #1: onder mij verscheen het Great Barrier Reef: appelblauwzeegroen en nog mooier dan ik me ooit had voorgesteld! Een half uurtje later landden we in Cairns en was ik Down Under, in het magische land van de koala's, kangoeroes, krokodillen en aboriginals (en die laatsten blijken achteraf de gevaarlijkste van allemaal :S)!

Het was op dat moment nog putje 'winter', maar de lucht was helderblauw en de temperatuur schommelde rond de 28?, dus mijn Aussie avontuur kon gewoon niet beter beginnen! Mijn hostel was super (na 14 maanden doorheen Oz is de hostel in Cairns nog steeds mijn favoriet!) en de ideale plaats om andere backpackers te leren kennen. Ik ben verschillende keren van kamer verhuisd en het lot bracht me telkens naar kamers met ENKEL kerels, waar ik intussen al de voordelen van ontdekt heb: meer ruimte voor mijn bagage (aangezien 90% van de kerels reist met een rugzak die ongeveer even groot is als mijn toiletzak), ze doden spinnen (grootste voordeel in Australië!), ze slapen als rozen (ik kon mijn haar föhnen om 6u 's ochtends en kereltjes verroerden geen vin), en de meesten onder hen waren hilarisch. Zo deelde ik meestal een kamer met Luca de Italiaan, die elke nacht in zijn slaap in het Italiaans lag te vloeken, onverstaanbare epistels vertelde, en elke dag stipt om 20u met ‘la mamma' in Italië belde. En dan was er nog Eddie: de Engelsman die mij meteen graag had toen mijn wekker tijdens de eerste ochtend MMMbop begon te spelen, want hij bleek toch wel een grote Hanson-fan te zijn ('OMG of course I know them, who do you think I am??'). (Helaas heb ik na 14 maanden mijn mening over kamers met kerels delen, moeten aanpassen, nadat ze elke avond andere meisjes begonnen mee te brengen, en met hun zatte botten op mijn bagage begonnen overgeven, met als gevolg dat ik sinds juli 2012 dan ook nog enkel in 'female dorms' verblijf :S !)

Anyways, al mijn roommates vielen heel goed mee en ik stond vanaf dag 1 in de ganse hostel bekend als 'the Belgian girl that goes 'backpacking' with 3 suitcases and has Mmmbop as an alarmclock' ;-). Eén van de meisjes waarmee ik optrok was zelfs zo vriendelijk om me al haar kleren te geven vooraleer ze terug naar Engeland vertrok, waardoor mijn 3 valiezen er al snel 4 werden... (En later werden het er 5, en 6, ...)

Het spijtige is dat je in hostels veel mensen ziet komen en gaan. Heb je net een nieuwe 'vriendschap' gesloten, weet je dat je die persoondrie dagen later waarschijnlijk nooit meer terug zal zien. Cairns is een plaats waar veel backpackers een tussenstop maken, maar de meesten blijven maar voor een paar dagen en gaan dan weer voort, wat het dus moeilijk maakte een 'vaste kliek' op te bouwen zoals in NZ.

Mijn eerste indruk van Cairns was heel anders dan verwacht, het had iets weg van een Mediterraans stadje à la St. Tropez, en ik voelde me veel meer in Frankrijk dan in Australië (en 70% van de backpackers in Cairns bleken nog Fransen ook, putain). Het was heel mooi en gezellig, maar doordat er in Cairns centrum geen strand was, en de zee niet turquoois was zoals ik ze vanuit het vliegtuig gezien had, zag het er gewoon heel anders uit dan ik me had ingebeeld. Maar vanaf dag 2 ben ik meteen op verkenning gegaan en deed ik tal van excursies, die me al snel deden beseffen in wat een PRACHTIG werelddeel ik terechtgekomen was.

Het centrum van Cairns had dus geen strand, maar wel een artificieel aangelegde (krokodil-vrije!) lagune, waar iedereen gratis kon zwemmen en zonnen, en op een drukke weekend-dag zag het er een beetje uit als Kapermolen maar dan zonder allochtonen en met palmbomen ;-). Er was een prachtige haven en elke avond (en dan bedoel ik echt ELKE avond) zag ik er de mooiste zonsondergangen.

Ik deed excursies naar Fitzroy Island en Green Island, tropische eilandjes ten midden van het rif en net zo mooi als Fiji! En een uitstap om nooit te vergeten was een 2-daagse trip naar Cape Tribulation, waar de Daintree Rainforest (oudste regenwoud ter wereld) samenkomt met het Great Barrier Reef. Hier spotte ik mijn eerste krokodillen in het wild, cassowaries (zeer zeldzame soort struisvogel) en helaas ook... monstrueuze spinnen

. En ook mijn trip naar Port Douglas (zelf naartoe gereden met de auto en dus een overwinning voor mijn rij-angst! Weliswaar tegen 40 per uur omdat ik schrik had een kangoeroe aan te rijden en voor eeuwig getraumatiseerd te zijn, maar ik heb het toch gehaald!) was absoluut fantastisch!

Maar Tine zou Tine niet zijn als ze -zelfs in het heerlijk relaxte Cairns- niet af en toe volledig aan het stressen zou zijn. En het betrof hier meer bepaald jobhunt-stress. Want ik MOEST asap een job vinden of mijn zuurverdiende NZse dollars zouden er snel doorzitten!

Gelukkig werd ik omringd door de immer-relaxte Aussies, die me al snel hun 'no worries'-filosofie aanleerden. Het moeten zo wat de twee meest gehoorde woorden zijn sinds mijn aankomst Down Under. De baas van de hostel vertelde me niet te stressen, er zou wel iets uit de bus komen: 'No worries Tinaaaaaaaaaaaa, it's gonna be aaaallright!'

En ja hoor, na een paar dagen vond ik een job in een strandbarretje in Palm Cove, één van de noordelijke (en één van de mooiste!) stranden van Cairns!! Mijn bazen (John, een hele sympathieke man van begin 50 en een grote aanhanger van de no worries-filosofie, en zijn vrouw Vicky) waren SUPERvriendelijk en stelden me meteen op mijn gemak. Ik heb er in totaal twee maanden gewerkt en had er een supertijd: elke ochtend fietste ik (15km!) met plezier (!!!) naar mijn werk en eindigde ik mijn dag met een plons in de oceaan, that's the life! Zelfs tegen mijn dagelijkse fietstocht keek ik niet op, want er gebeurde altijd wel iets: de kangoeroes waren er altijd, maar één dag had ik zelfs het geluk een krokodil (een 'saltie' oftewel een zoutwaterkrokodil, veel gevaarlijker dan de kleine 'freshies' oftwel freshwatercrocs!) op het fiespad tegen te komenen een andere dag zat er een python rond mijn fiets genesteld :-S. Klinkt spectaculair, maar in Cairns is dat zo normaal als katten die bij ons de weg oversteken!

Na een helse zoektocht naar een flat (remember mijn column over Toby, de -in mijn fantasie- knappe Franse backpacker waarmee ik een appartement zou delen maar die achteraf een 70 jaar-oude hippie en zo stoned als een garnaal bleek te zijn ), had ik ook dit keer weer geluk en kwam ik terecht in een prachtig nieuwbouw-huis in een buitenwijk van Cairns (eigen kamer, tuin, zwembad,... voor maar $100 per week, vergelijk dit met Sydney waar ik $210 per week betaal voor een GEDEELDE kamer in een appartement!!), dat ik deelde met een Australische homo Scott (once again omringd door homo's) en Luca, de gekke Italiaan uit mijn hostel. Lieve flatmates die achteraf ook echte lifesavers bleken te zijn aangezien ze de monstrueuze huntsmanspiders (ongevaarlijk, maar met afmetingen zo groot als een soepbord niet goed voor het hart!) in mijn kamer kwamen doden!!

Bon, om een lang verhaal (semi) kort te maken: Mijn tijd in Cairns was fantastisch, en het is zeker een plaats waar ik ooit terug naartoe hoop te gaan!!!

En nu de rest van het verhaal (weer geschreven op de Indian Pacific, 7/8/2012

):

Tijdens mijn laatste week in Cairns was het zover!!! Na lang aftellen kreeg ik EINDELIJK bezoek van het thuisfront, want Griet zou 18 dagen met mij komen roadtrippen richting Brisbane!! Haar na bijna een jaar terugzien op de luchthaven van Cairns was puur kippenvel, en na enkele dagen genieten in Cairns pikten we onze campervan op en volgden we de beroemde (en toeristische) Australische Eastcoast richting Zuiden! Enkele hoogtepunten van onze trip waren: snorkelen in Great Barrier Reef, koala's en rockwallabies in het wild spotten in onze legendarische roze Barbie-car (hi-larisch <3) op Magnetic Island, cruisen met de 4X4 over Fraser Island (grootste zandeiland ter wereld), gigantische Humpback Whales bewonderen in Hervey Bay en mijn persoonlijke favoriet: drie nachten zeilen in een luxe catamaran (lang leve onze afding-talenten!!!) in de wondermooie Whitsundays. Whitehaven Beach was, samen met Cape Leveque (West-Australia) en Playa del Carmen in Mexico, het mooiste strand OOIT gezien!! En de boottocht was gewoon magisch: vier dagen relaxen, snorkelen, zonnen, eten (fantastisch eten na twee weken op boterhammen met nep-Nutella geleefd te hebben wegens besparingen!),... een trip die ik me binnen 50 jaar zonder twijfel nog levendig zal herinneren! Maar helaas... aan alle mooie liedjes komt een eind, en na 18 fantastische dagen moest ik Griet in Brisbane terug afzetten op het vliegtuig richting Zaventem, niet wetend wanneer we mekaar weer terug zouden zien!

Nadien was het tijd voor een euhmmmm interessant nieuw hoofdstuk aan de Gold Coast.

Het zit zo: ik wist dat ik na mijn reis met Griet absoluut platzak zou zijn, en Paul (de papa van Mila en Estella in NZ) had me al lange tijd ervoor gezegd dat ik gratis bij zijn beste vriend en diens vrouw (laten we hun namen veranderen in Mick en Sandra!) aan de Gold Coast kon logeren voor zolang ik wou. Nu, ik vertrouwde Paul (slechte zet

), en zat zonder geld, dus bij Mick & Sandra inwonen leek me het beste plan. Bovendien had Mick volgens Paul veel connecties, dus kon hij me in no time aan een job helpen. Wel, een week voordat ik naar de Gold Coast ging begon ik plots nattigheid te voelen. Paul bleef me maar bellen en smeekte me bijna om naar Mick en Sandra te gaan. Nu wat bleek, twee weken ervoor had Sandra Mick na tien jaar huwelijk laten zitten en Mick was aan het verkommeren van eenzaamheid. Sound like lots of fun, right?? Vanaf dan zag ik het al niet echt meer zitten, maar het werd nog erger toen Griet en ik op een avond besloten om Mick's profiel op te zoeken op FB... . Mick bleek een 46-jaar oude gladde playboy te zijn, en zijn profielfoto was er eentje van zichzelf als een soort jonge Hugh Hefner, met een sigaar in de mond en drie halfnaakte blonde bimbo's op zijn schoot. GREAT. Toen ik enkele dagen na Griet's vertrek de trein nam richting GC, was ik dus voorbereid op het ergste. Dacht ik. Tot Mick me oppikte aan het station en ik aankwam in zijn GC-villa, waar zijn vriend en een tot dan nog volkomen onbekende Griekse halfnaakte bimbo me -al Whisky drinkend en Coke-snuivend- aan het opwachten waren. Nog geen uur later had Mick me al een update gegeven over zijn seksleven van de voorbije tien jaar en vertelde Ana (valse naam voor de Griekse Bimbo die 25 bleek te zijn) me over haar laatste Botoxbehandeling en borstvergroting ('Where did you have yours done? They are REAL? No way!! That's fucking awesome' :S). En het bleek één van de eerste alledaagse conversaties in GC-style: oppervlakkig, ongemakkelijk (voor mij dan toch), maar weliswaar hilarisch! Nu... de hilariteit nam snel af toen ik begon te lijden onder de serieuze stemmingswisselingen van Mick. De ene dag was hij supervriendelijk, plande hij allerlei activiteiten en feestjes voor mij, zocht hij naar jobs, om dan een dag later in een rothumeur te zijn en soms twee dagen NIET tegen mij en Ana (die een vriendin van hem uit Melbourne bleek te zijn en voor een paar weken bij hem inwoonde) te spreken! Ik wijtte het aan een slechte midlifecrisis en was blij dat Ana er was, want ook al had ik niet de beste eerste indruk van haar, uiteindelijk bleek ze superlief en had ik altijd iemand om mee op te trekken. Meestal probeerden we Mick's slechte buien dan te negeren en gingen we samen naar het strand (Surfer's Paradise, oftewel: paradijs voor bimbo's en macho's waar ik me met mijn retrobadpakken tussen de 'metermaids' in hun minuscule blinkende gouden bikini's een wel zeer vreemde eend in de bijt voelde!) Maar hoe lief ze ook was, toch wist ze me meer dan eens te choqueren zoals die ene dag dat we samen een chique boetiek inwandelden en ze botweg aan de verkoopster vroeg: 'I wanna go out tonight and feel like, really naughty, what is the most slutty outfit you have??' En terwijl ik dan door de grond wou zakken, bleek de verkoopster NUL aanstoot te nemen en was haar simpele reactie 'Of course, I know EXACTLY what you mean!!' , waarna ze terugkwam met een soort kledingstuk dat eerder op een fluoricerend lycra visnet leek.

Intussen had Mick een job voor me gevonden, en het verbaast uiteraard geen kat dat die job inhield dat ik gehuld in een bunny-pakje drankjes moest opdienen in een louche nachtclub. Mick kon er niet mee lachen toen ik 'na alle moeite die hij gedaan had' het jobaanbod afwees, en hij was wederom in een archislecht humeur :S. Uiteindelijk kwam ik de ware reden van zijn stemmingswisselingen achter de haal: op een avond pikte hij me op aan het station en was hij net aan het bellen met zijn ex en waren ze midden in één van hun vele laaiende ruzies die ik intussen al gewoon was. Maar deze keer bleek het serieus, gooide hij zijn telefoon neer in tranen en bekende hij me het hele verhaal: enkele weken geleden had hij zijn heel fortuin verloren op de beurs (en aan coke), waarna hij zelfmoord had proberen plegen (?!?) maar Sandra had hem nog net op tijd gevonden en ze was zo razend dat ze hem had laten zitten en sindsdien zat hij in zak en as. Ik stond perplex en kom Paul wel vermoorden dat hij me hier niks van verteld had!!! Achteraf bleek dat de reden waarom hij absoluut wou dat ik bij Mick ging inwonen, omdat iedereen in NZ ongerust was en ik zo een oogje in het zeil kon houden!!! In wat voor situatie was ik toch maar weer terecht gekomen? Het gevolg was dat ik me echt totaal niet meer op m'n gemak voelde en geen idee had hoe om te gaan met Mick. Nu, het moet gezegd: ik ben hem enorm dankbaar voor wat hij voor me gedaan heeft: ik heb daar een maand kost en inwoon gekregen zonder dat ik er ook maar een cent voor moest betalen. En als ik vervoer nodig had naar het station of strand, bracht hij me en kwam hij me oppikken. Maar soms kon hij me ook echt wel behandelen als een stuk vuil wat mij RAZEND maakte, maar gezien zijn emotionele staat hield ik me dan maar gedeisd

. (Achteraf zie ik de humor van de situatie wel in, maar geloof me, op dat moment was alles bloedserieus en alles bahalve grappig!)

Op een dag kwam Sandra de honden oppikken en vroeg ze of ik mee wou en achteraf iets drinken met haar en haar vriendinnen (Ana was toen een paar dagen weg en ik was dus alleen in huis met Mick), waarop ik dolgelukkig ja antwoordde (eindelijk even weg uit dat huis!), wat achteraf een heel drama opleverde toen Mick me nadien beschuldigde van 'partij' te kiezen voor zijn ex, blabla, ongelooflijk!

Gelukkig trok er op een dag iemand nieuw het huis is: Tammy (die bevriend was met een vriend van Mick, en nergens anders terecht kon nadat ze besloten had haar agressieve man te verlaten). Vanaf nu was het dus officieel: ik was terecht gekomen in de Gold Coast villa der hopeloze gevallen: Mick (al zijn geld kwijt en in de steek gelaten door zijn vrouw), Ana (verslaafd aan drank, drugs en foute mannen), Tammy (weggelopen van haar agressieve echtgenoot zonder een cent te kunnen meenemen) en ik (blut, maar dat was het dan ook, vandaar dat ik vond dat ik niet in dat huis thuishoorde en er dus SNEL wegmoest!).

Nu, Tammy was superlief en -Thank God- NORMAAL. Ze leefde enorm mee in mijn zoektocht naar een job en nieuwe flat en kon Mick absoluut niet uitstaan!

Intussen was Ana door Mick het huis uitgegooid nadat ze geslapen had met zijn beste vriend. (Ik wist ervan maar het moest geheim blijven, maar uiteraard kwam Mick het alsnog te weten en kreeg ik het onder mijn voeten omdat ik niks gezegd had!) Het arm kind werd op staande voet op het vliegtuig terug naar Melbourne gezet aangezien Mick overduidelijk een boontje voor haar had en hij zich dus in zijn eer geschonden voelde nadat ze het stiekem deed met zijn beste vriend (in zijn eigen huis dan ook nog, dus ik snapte zijn punt hier wel).

En zo ging de soap nog wel even door (Home & Away is er niks tegen!), tot ik uiteindelijk (Thank God!!!) een job en een flat in Brisbane vond!

Ik werkte er voor een marketingagentschap en deed vooral promowerk voor parfum en cosmetica (in grote departmentstores) en voor alcoholmerken. Aanvankelijk vond ik de job wel fijn, maar het was keihard werken en dagelijks targets halen om niet ontslaan te worden :S. Nu, ik werd wel goed in wat ik deed, wat betekende dat mijn baas mij graag had en me meer en meer shifts gaf, waardoor ik op een bepaald moment bijna 50u per week aan het werken was. Maar hij beloofde me ook dat ik dan voor december kon overgeplaats worden naar Sydney, wat uiteindelijk mijn grote droom was. Dus werkte ik tijdens mijn zeven weken in Brisbane superhard, zodat ik genoeg geld kon sparen om mijn eerste weken in Sydney te overleven. Nu, het nadeel van de job was dat ik de enige 'backpackster' was, en dus omringd werd door collega's wiens vaste job dit was en het dus erg au sérieux namen als ik betere cijfers haalde dan hun, met vuile blikken en gemene opmerkingen als gevolg. Maar gelukkig werd ik ook weer omringd door hele lieve mensen (wederom meestal homo's), en een paar lieve maar weliswaar ZEER oppervlakkige meisjes.

Met één ervan, Rachel, ging ik regelmatig weg en aanvankelijk was dat allemaal heel plezent. TOT we samen voor een paar dagen naar Byron Bay (een geweldig relaxte plaats aan de Eastcoast, vol easy-going backpackers) gingen. Nu, de trip was fijn, het weer was prachtig en Byron Bay heel mooi, maar na dag 2 was ik 100% klaar met Rachel. Op ALLES had ze een opmerking, en ik heb ze zelfs in een boekje opgeschreven omdat ze achteraf gezien wel grappig waren. Nu, Rachel at nooit, niemand van mijn collega's, want in ons 'milieu' was het eten van koolhydraten een groter taboe dan anorexia. Met ALLES wat ik at: 'are you really gonna eat that?? Do you know how much calories that contains??? Do you know how unhealthy that is?? OMG, did you eat ALL that food??' (toen we Indisch waren gaan eten en ik mijn bord had leeggegeten, terwijl zij een centimeter kip had proberen binnen te houden om daarna te zeggen 'OMG, I am SO full, seriously, who can eat a portion like this? Giants??') En het hek was helemaal van de dam toen ik na mijn ‘reuze'maaltijd in de nachtwinkel wou stoppen om een reep chocolade te kopen: 'I can not believe you are doing this. I mean, you just ate, like, a WHOLE chicken! And rice!! Carbs!! They go straight to your hips!' En toen gebeurde het ondenkbare: Rachel kocht een stuk chocolade!!! Om 23u ‘s avonds, nadat ze diezelfde nacht al een centimeter kip had weten verorberen!! En ja hoor, dat beklaagde ze zich achteraf. We waren nog maar net in onze hostel (mooi en proper volgens mij, 'gross, disgusting and not hygienic' volgens haar), en ik kreeg het al onder mijn voeten: 'I cannot believe you made me eat that chocolate (?????????), I feel so bad, my stomach is , like, all swollen, and, I mean, the feeling of the sugar sticking on my teeth is just so unnatural to me. How can you do this to your body every day???' En dat was het moment waarop ik zei: 'Rachel, just brush your teeth and get over it', waarna ik mijn mp3 opzette, me omdraaide in bed en haar drama trachtte te negeren. De volgende ochtend werd er uiteraard nog stampij gemaakt over mijn ontbijt ('Bananabread, that must be like, 6000 calories!!!'), en toen ik voorstelde op het strand te gaan zonnen was dat een absolute no-go ('No way, I'm not doing sunbathing and stuff. I don't wanna look like an 80-year old when I'm, like, 27!!!'), waarna ik mijn breekpunt bereikte en voorstelde dat onze wegen zich dan best zouden scheiden en we mekaar terug zouden zien aan de bus. En... het lukte!!! YESSSSSSSSSSS!!

Nu Rachel is een typisch voorbeeld van Australische meisjes, en vandaar waarschijnlijk ook dat 90% van mijn vriendinnen niet uit Australië komt! Ze zijn gewoon... oppervlakkig. Diëten, sporten, mannen, geld, gezond eten en mode is het enige wat hen interesseert, al zijn er uiteraard ook uitzonderingen, maar het bleek een fenomeen dat zich voornamelijk voordeed aan de Gold Coast en de buurt rond Brisbane! Bwb's noemen we hen: Bimbo's Without Brains.

En dan, na al die weken KEIHARD gewerkt te hebben in Brisbane, kon ik mijn baas overtuigen en werd ik overgeplaatst naar Sydney, hetgene waar ik zolang van gedroomd had!!! Vooraleer ik vertrok deed ik nog een trip naar North Stradbroke Island (ditmaal zonder Rachel ;-)), een eilandje niet ver van Brisbane en vrij onbekend bij toeristen. Ik had er weinig verwachtingen van maar het was een van de mooiste plekken aan de Oostkust! Terwijl ik op een klif mijn lunch zat te verorberen, zwommen er honderden dolfijnen voorbij, zag ik gigantische waterschildpadden, roggen, enzovoort. En dat was wat ik, na al die weken zoveel gewerkt te hebben, echt weer nodig had: iets om me te doen beseffen waarom ik naar hier gekomen was en waarom ik dat geld zo hard nodig had: om te kunnen blijven!

En eind november vertrok ik dan naar Sydney, en het begin van het verhaal kennen jullie van mijn laatste blog. Ik zocht en vond een droomappartement in het midden van de stad, had de beste flatmates die me aan 1001 mensen introduceerden en me meenamen naar alle goede plekjes en clubs in Sydney! Na een fantastische Kerst (met Gaelle die ik nog kende van mijn Erasmus in Frankrijk), en een spectaculair oud op nieuw (Sydney Fireworks!!), had ik een paar weken 'vrijaf' nadat het marketingbureau me plots had laten weten dat er geen shifts zouden zijn tot maart!!! Maar stresskonijn Tine is na al die tijd down under getransformeerd in een gloednieuwe 'no worries'-versie en ik geloofde dat 'alles voor een reden gebeurt' (was die job na drie maanden trouwens zo beu als wat, tja some things never change ;-)), en er snel wel iets beter uit de bus zou komen. And so it happened! Na een paar weken relaxen onder de hete Sydney zomerzon (op ons dakterras, Bondi Beach, Palm Beach, opties genoeg ;-)), vond ik een job in 'The Guylian Belgian Chocolate Bar' aan de Opera House! Ik was de eerste Belg die er werkte en dat was natuurlijk mooi meegenomen. Klanten vonden het geweldig als ik zei dat ik Belgische was, en begonnen meteen te vertellen hoe geweldig ze ons land vonden (Why???????), en bekeken me soms ook wel alsof ik van een andere planeet kwam ('I've heard some Belgians eat chocolate for breakfast... Is that true???' Euhhhh, yes?! 'Ohhh you are from the North of Belgium!!! Is that where you speak that funny Scandinavian language Flemish?? And where the sun only shines an hour a day??' Euhhh well kinda I guess!) De meeste klanten waren supervriendelijk, en van velen kreeg ik zelfs adressen en telefoonnummers op de achterkant van de kasticketjes geschreven ('If you decide to come to Canada, we have a spare bed you can sleep on!!' ' Ohhh Come and visit us in the States if you want, and bring some Belgian chocolates!') En het grote voordeel van te werken in een café aan de Opera House en op Circular Quay (waar alle grote cruiseschepen zoals de Queen Mary aanschepen), was dat de meesten die er kwamen geld hadden, waardoor tips tussen de $5 en $25 eerdel regel dan uitzindering waren!

En dan krijg je natuurlijk ook nu en dan eens een Belg over de vloer, die ik meestal onmiddellijk wist te herkennen wegens ongeduldig, zuur, onvriendelijk en klagend over het feit 'Dat de eclairekes toch niet waren zoals thuis en dat het schandalig was da ze daar $10 voor moesten betalen'!! Welke Belg komt er nu ook naar Sydney om Eclairs te eten????? Maar gelukkig waren er ook af en toe vriendelijke Belgen: zoals een vrouw uit Bilzen die ik mocht bellen als ik in de problemen zat met mijn visum, en een Canadees koppel waarvan de vrouw in Rocourt was geboren en die als kind altijd aan de Motten kwam zwemmen!! Toen ik haar zei dat ik van Tongeren kwam, begon ze te wenen 'omdat ze dat zo een fantastische plaats vond met geweldige herinneringen en ze er al 40 jaar niet meer geweest was'. En drie glaceekes (die had ze ook niet meer gegeten sinds haar tijd in Tongeren) later had ze haar man kunnen overtuigen nog eens op vakantie naar België te gaan!! En dan was er nog een vriendelijke familie uit Luik die juffrouw 'Katrien Schils' kende van een nichtje dat bij haar naar school ging!! Ik vertelde hen over mijn angst om van Sydney terug naar Tongeren te verhuizen, maar ze probeerden me een hart onder de riem te steken: 'Mais Tongres, c'est une belle ville aussi!!!!!!!'. Uhu. Sydney en Tongeren: zoveel gelijkenissen!!!! :S.

Het beste aan mijn job in Guylian was ten eerste de locatie (wandelafstand van mijn flat, en ik werkte meestal op het terras, dus zicht op de Harbour Bridge en Opera House, fantastisch!!), en ten tweede: de mensen!! Mijn collega's waren geweldig en al snel werden we een hechte vriendenkring. En het was eigenlijk wel grappig: iedereen thuis had een fatsoenlijke job: de één was psycholoog, de ander had een eigen advocatenkantoor, maar hier in Sydney waren we allemaal café-hulpjes en hadden we het meeste plezier! Oh, en een derde (belangrijke) reden om van mijn job te houden: we hadden regelamtig degustaties en moesten ELK nieuw dessert proeven en kregen zelf examens van...chocolade!! Iemand verbaasd dat ik slaagde met grote onderscheiding?? Wederom ben ik niet één dag tegen mijn zin gaan werken, en al was het soms enorm druk, het utzicht en de collega's maakten elke dag de moeite waard!

Nu, naar goede gewoonte is er telkens een rotte appel in mijn buurt, en in Sydney waren dat er twee. De eerste was één van mijn bazen bij Guylian: laten we hem Hasan noemen (want hij is Libanees, zoals 20% van de bevolking in Sydney). Wel, Hasan zag er (voor wie houdt van allochtone macho's) niet slecht uit, en wist dat maar al te goed van zichzelf. Hij probeerde dan ook elk meisje dat bij Guylian werkt te versieren, en meestal slaagde hij daar nog in ook (sommigen durfden geen neen te zeggen omdat ze hun job niet wilden verliezen, anderen hielden dan weer echt van dat soort opgefokte Libanezen). Nu, de eerste week dat ik er werkte, gingen we allemaal samen op stap na het werk, op kosten van Hasan die de ene na de andere fles champagne trakteerde. En dan vond hij het nadien ook gepast rond elk meisje te hangen en avances te maken. Nu, mijn vriendinnen thuis kennen mijn soort reacties daarop, en na veel van mijn afkeurende blikken had Hasan al snel door dat ik hier niet mee opgezet was. En dat was DIK tegen zijn zin want vanaf dan kon hij me absoluut niet meer uitstaan, sprak hij geen word meer tegen mij (en Lidia en nog een ander meisje) en dat was dat. Gelukkig hadden de andere twee managers (en een Vlaming die voor het bedrijf werkt en uiteraard aan mijn kant stond) mij wel heel graag, dus gaven ze me de dagshifts (8u-16u), waardoor ik niet meer met Hasan moest werken die enkel avondshifts deed! Problem solved!

Nu, de laatste weken bij Guylian deed ik alsnog de late shifts omdat het 'Sydney Festival of Lights' bezig was en het elke avond vol liep. En toen barstte dus de bom met Hasan. Ik had ondertussen wel al geleerd mijn mannetje te staan. Als hij me als ik aankwam volledig negeerde nadat ik overdreven vriendelijk 'Hellooooo Hasan, how are youuuu today????' zei, reageerde ik meestal gewoon bot en zei ik iets a la 'oohhh not in talking-mode today, again. I see'. Eén dag was het erover: ik kwam aan voor mijn shift en moest op het terras werken, samen met hem. Maar ik kom buiten aan, zeg goeiendag en zijn reactie was: 'I don't wanna see your fucking face today, you go work inside'. Mijn reactie was er gewoon mee lachen, maar zelfs de klanten (die het gehoord hadden aangezien hij het bijna schreeuwde over het heel terras), waren geshockeerd en zeiden dat ik 'mij niks van die fucking asshole moest aantrekken' ;-). Maar goed, een paar avonden later (mijn laatste week bij Guylian), barstte de bom dus pas echt. Tijdens een superdrukke shift, stond er buiten een rij van 100 man aan te schuiven voor een tafeltje, en gaf ik een wachtend gezin een tafel terwijl hij die tafel blijkbaar aan andere mensen beloofd had, dus begint hij, te midden van alle klanten dingen te roepen als 'You fucking bitch, I fucking kill you, who the fuck do you think you are, not asking my permission first, I fuckin' FINISH (??) you, blabla'. Nu, ik kan veel verdragen, maar dit en plein public was erover!! Dus deed ik mijn schort uit en ben ik naar achter gelopen om mijn spullen te halen, ze moesten het dan maar doen zonder mij! Alle klanten EN ditmaal ook de andere managers waren geshockeerd en ze kwamen zich dan ook verontschudigen in zijn plaats. Maar ditmaal stond ik echt wel te trillen op mijn benen, want het probleem is: Hasan en zijn hele familie zijn Libanese mafia, en de belangrijkste van heel Sydney. Ze bezitten zowat elke café op Circular Quay en hebben dus veel 'macht'. Ze staan ook bekend voor hun cocaïnehandel en alle criminaliteit die daarmee gepaard gaat. En als zo iemand dan -met ogen die vuur schieten- roept dat 'hij je van kant gaat laten maken' , is dat toch niet de ideale situatie

. Hij had dezelfde dreigementen al tegen een vriendin van mij gemaakt die Guylian een paar weken eerder had verlaten, en zij had het na haar vertrek aan de politie laten weten, maar die hebben er blijkbaar niet veel aan gedaan! Nu, gelukkig, hadden de andere managers hem op z'n plaats gezet en heeft hij zich de rest van de week vrij kalm gehouden!

Het andere obstakel in Sydney was mijn recent nieuwe (sinds januari) flatmate, laten we haar Candy (zeer gepaste naam) noemen. Wel Candy komt uit Texas, USA en belichaamt elke cliché-gedachte die we van Amerikaanse meisjes hebben: fake, dom, oppervlakkig, luid en zo hypocriet als het maar kan. En haar missie in Australië was niet het land verkennen, maar wel: een rijke man en 'a gay best friend' ('that is SO 'sex and the City'!!!' Oh - my - God) vinden! (gelukkig is ze in geen van beiden geslaagd!) Zelf komt ze uit een supergelovig gezin, dus hoor ik haar telkens op skype tegen haar ouders vertellen over 'God' en 'naar de kerk gaan' en speelt ze (letterlijk) de heilige maagd die in Sydney enkel naar de mis gaat en werkt. AS IF. Intussen sliep het meiske letterlijk met elke kerel die ze tegenkwam, en ontdekten we (toen Katrien er was), dat ze met 60-plussers sliep voor geld, en erg genoeg voelde ze telkens de drang om iedereen die ze tegenkwam (wij, haar flatmates, en elke wildvreemde persoon die we meebrachten naar het appartement) daar ELK detail over te vertellen (en geloof mij, 90% van die dingen wou ik ECHT niet weten). Het ergste was dat ze wel altijd zat te klagen dat ze geen geld had (en daardoor de huur niet betaalde, en ons eten opat), terwijl ze daarmee allicht een fortuin moest verdienen! Achteraf werd ze zelfs ontslagen op haar job (als verkoopster in een klerenwinkel) omdat ze dingen had proberen te stelen.

Soms was ze zelfs zo vriendelijk om die kerels mee naar ons appartement en dus naar MIJN kamer te brengen, en dan kwam ik ‘s nachts stikkapot terug van mijn werk en hing er er briefje op mijn kamer 'I am with a guy, do not come in!!' Aahhhhhhhhhh...!!! En aangezien ik op dat moment de enige was die een kamer met haar deelde (Kasia, onze andere roommate woonde meestal bij haar lief, Stefano sliep in de living en Georgina had haar eigen kamer), was ik de enige die er last van had! GELUKKIG kreeg ik een nieuwe roommate, de superlieve Lisa, toen Kasia verhuisde, en het arme meiske werd meteen overrompeld door Candy. Candy had maar één plan: Lisa haar beste vriendin maken, want het verbaast uiteraard niemand dat het meiske enkel vijanden en nog geen enkele vriendin had gemaakt. Haar vorige flatmates hadden haar zelfs buitengegooid en ik wist nu dus waarom! Dus toen Lisa inhuisde, sloot Candy zich praktisch met haar in de kamer op en begon ze uren af te ratelen: al haar walgelijke kerelverhaaltjes, roddels over mij en Georgina, dat ze jaloers was op mij omdat ik zoveel vrienden had en ze maar niet begreep waarom niemand in Sydney haar graag had (hallo), en dat ze 'duidelijk de vibe voelde tussen haar en Lisa en dat ze wist dat ze beste vriendinnen zouden worden'. Arme Lisa!!!! Nu het duurde exact drie dagen vooraleer Lisa me bekende dat Candy haar gek maakte en dat ze haar absoluut niet kon uitstaan. En geen van ons had nog zin om vriendelijkheid tegen haar te faken, dus kreeg Candy al snel door dat we niet geïnteresseerd waren in haar verhaaltjes en kon ze ook geen kerels meer de kamer binnenbrengen. Nu, de spanning was intussen te snijden in het appartement. Ik had het geluk onregelmatige uren te werken en ging veel op stap met iedereen van mijn werk, en kon haar dus meestal vermijden, maar arme Lisa zat elk vrij moment met haar opgescheept (en buiten haar nachtelijke escapades was het enige wat Candy deed thuis in de zetel liggen, chips eten en naar Amerikaanse talkshows kijken, ook al was het buiten 30 graden). Op een avond (toen ik gelukkig op mijn werk was), kwam het tot een grote ruzie tussen Candy en Lisa, en vertelde Lisa exact wat we van Candy dachten, en dat ze misschien maar eens naar zichzelf moest kijken om te beseffen waarom ze geen vrienden had. Misschien omdat ze vals en gemeen was?? Ohhhh Lisa was mijn heldin die dag!!! En sindsdien is het tij gekeerd en deed Candy plots supervriendelijk tegen ons en deden wij onze best vriendelijk terug te reageren. Allemaal fake natuurlijk, maar gelukkig begon ik 2 weken later aan mijn grote trip en is ze als ik straks terugkom het huis uit!! YESSSSSS J.

Nu, tot daar toe de sappige verhaaltjes!!! :-)

Daarnaast kan ik gerust zeggen dat ik in Sydney de tijd van mijn leven gehad heb: geweldige mensen leren kennen en fantastische momenten beleefd. De voorbije maanden (en eigenlijk de voorbije twee jaar) waren een regelrechte droom. Sydney is gewoon de perfecte stad voor mij: groot, maar toch proper en gezellig, altijd iets te doen, geweldige bars en clubs om uit te gaan, fantastische stranden, veel groen, prachtig weer het hele jaar door, mensen van over de ganse wereld, etc. Ik heb het hier gewoon ZO naar m'n zin dat ik België echt niet meer zie zitten! Maar anderzijds: ik mis iedereen nog steeds en soms besef ik maar al te goed dat ik echt VER weg zit. Toen Katrien me belde om te zeggen dat Stefanieke gestorven was, was er NIKS wat ik kon doen. Hier ging het alledaagse leventje voort, terwijl er zich thuis zo'n drama afspeelde

. En het ergste is dat het gewoon niet doordringt, en ik besef dat dat waarschijnlijk pas zal gebeuren als ik weer thuis ben en ze er niet meer is... . En dan opa die er zo slecht aan toe was en wederom kon ik enkel afwachten en hopen dat het goed zou aflopen. En er zijn natuurlijk ook de goede momenten die ik moet missen: de geboortes van 5 (!) nieuwe baby's in de familie (waaronder die van mijn eigen metekindje!!), Katrien's 30e verjaardag, alle feestjes,... . Het was dan ook GEWELDIG nieuws toen Katrien me een dag onverwachts opbelde dat ze me zou komen bezoeken tijdens de Paasvakantie! En de drie weken samen waren ge-weldig! Het was fijn iemand van thuis te kunnen tonen in wat voor een geweldige stad ik hier leef, hoe heerlijk het leven hier is, EN als ik ooit terug thuis kom en anti-depressiva nodig heb om te overleven, is er toch iemand die mij min of meer zal begrijpen ;-). Zuslief slaagde er zelfs in de spanning tussen mij en Candy wat weg te nemen. (Candy vond Katrien trouwens geweldig, en kon voelen dat ze duidelijk 'haar soulmate and best friend' was :-D) Ik liet zuslief de highlights van Sydney zien en was blij haar éindelijk te kunnen meenemen naar Palm Beach oftewel haar geliefde 'Summer Bay'. Maar helaas was het Paasvakantie en waren ze Home & Away net niet aan het filmen, maar het was alsnog SUPER! En samen vlogen we ook naar Melbourne, waar we een autootje huurden (en geupgrade werden naar een dikke splinternieuwe Audi!!) en richting Adelaide reden via de wereldberoemde Great Ocean Road. Onderweg zagen we het wereldkampioenschap surfen op Bells Beach (knappe surfers, check!), koala's in het wild (check!) en de meest fantastische stranden met de meest indrukwekkende golven. Het weer stond volledig aan onze kant en het was een supervakantie! En chapeau voor Katrien die het overleefd heeft als co-chauffeur naast mij, zelfs nadat we net geen kangoeroe, reuze-hert en kolossale wombat omverreden!! :-S

Na drie weken was het helaas weer tijd om afscheid te nemen, en moest ik dringend nadenken over mijn plannen. Mijn visum zou vervallen op 12/6/12, maar terug naar België komen zag ik absoluut niet zitten!! In Australië blijven is niet evident, je beste opties zijn: een job vinden die je sponsort (onmogelijk met een populair diploma van journalist) OF trouwen met een Australiër. Bon, het is dus duidelijk dat beide opties er niet inzaten, dus ging ik voor optie drie: terug naar NZ vliegen en van daaruit proberen een toeristenvisum voor zes maanden aan te vragen. Na ongeveer 20 telefoontjes met Immigratie kon er weliswaar niemand me garanderen of dit zou lukken (normaal kan je na een Working Holiday Visa niet zomaar nog een ander vakantievisum aanvragen),maar ik besloot het er toch maar op te wagen! Ik zou dan dus naar NZ gaan om de familie te bezoeken, erna rond Australië reizen, en tegen dat ik terug zou komen zou Candy de flat verlaten en kon ik mijn plaats dus terugkrijgen in de kamer!! Maaaaar... de kans bestond dus dat ze me geen visum meer zouden geven en ik vanuit NZ rechtstreeks naar huis zou moeten vliegen, maar dat was worst case scenario en ik besloot het er dan maar op te wagen en mijn vlieg- en treintickets voor de trip te boeken!

Voor ik Sydney verliet hield uiteraard alsnog twee afscheidfeestjes: eentje voor iedereen van Guylian en een foute party in ons appartement. Van sommigen moest ik helaas afscheid nemen (tijdens mijn trip zouden zij immers terug naar huis keren), maar meestal was het een 'see you soon'. En het deed me nogmaals beseffen hoeveel geluk ik gehad heb zoveel geweldige mensen te mogen ontmoeten!

En op 11 juni 2012 was het dan zover: van Sydney vloog ik terug richting Auckland, waar ik in de luchthaven werd opgewacht door mijn twee dolenthousiaste meisjes!! Exact een jaar eerder zei ik NZ vaarwel, denkende dat het nog jaren zou duren vooraleer ik terug zou komen, en nu stond ik er weer! And so you see: mijn leven is nog steeds een onzeker avontuur, and I'm loving every single minute of it!!

Het verslag van mijn bezoek aan de familie in Auckland en mijn Great Aussie Trip, lezen jullie (snel! ;-) ) in mijn volgende blog!! (die -I promise- een pak minder lang zal zijn!)

Mis jullie nog steeds enorm!!!!!!!!! (Maar kunnen jullie aub allemaal naar Sydney verhuizen???)

Big kiss (still) from Down Under!

X

Tine