Mijn allerliefste Belgjes,

Na 6 maaden stilte is mijn voornemen voor 2012 mijn blog terug te hervatten! Het voorbije half jaar in Australië was druk: met werken, reizen, column schrijven, maar -I admit- vooral met genieten van het leven als God down under!

Maar ik mis het schrijven, en het is de enige manier om iedereen tegelijkertijd op de hoogte te houden van mijn avonturen, want het is erg tijdrovend alle lieve mailtjes een voor een te beantwoorden! Dus om het lang verhaal kort te maken: I'M BACK! :-)

Overal (op mijn 2 laptops en op wel 100 papiertjes verspreid in mijn kamer) heb ik wel 'bits and pieces' van mijn avonturen neergepend, maar het is dus een kwestie van mijn laptop te nemen en er een mooi verhaal van te maken. En waar kan ik dat beter doen dan hier: onder het zomerzonnetje aan het zwembad op mijn dakterras in Sydney ;-).

De komende weken ga ik proberen een samenvatting te bloggen van mijn fantastisch relaxte maanden in het tropische Cairns, mijn fenomenale roadtrip met Griet, mijn uiterst bizarre maand in the Playboy Mansion aan de Gold Coast, en mijn 2 drukke werkmaanden in Brisbane. Maar laten we beginnen bij het heden: een kersvers jaar in mijn droomstad Sydney!

Allereerst wens ik iedereen een fantastisch, gezond en liefdevol 2012 toe, waarin al jullie dromen -klein, groot en onbereikbaar - in vervulling mogen gaan (en ik ben het beste bewijs dat het kan!). En uiteraard is er het komende jaar veel om naar uit te kijken, onder andere dat ik jullie na bijna 2 jaar reizen in augustus of september normaal gezien éindelijk zal terugzien!

En voor mezelf hoop ik dat 2012 het afgelopen jaar nog kan overtreffen, al weet ik niet goed of dat mogelijk is! Ik wist het op 1 januari 2011 eigenlijk al, toen ik met Celine in Queenstown een geweldig oud op nieuw vierde tijdens onze memorabele reis op het Zuidereiland, dat het een on-ver-getelijk jaar zou worden, en zo geschiedde! Al heb ik natuurlijk ook dit jaar weer grote reisplannen: Melbourne, Uluru, Darwin, West-Australië en Indonesië! Maar tijd en centen zullen beslissen wat er mogelijk is!

Intussen ben ik dus op de plek waar ik mijn hart bijna anderhalf jaar geleden verloor: in Sydney! Ik kwam hier eind november aan na 2 zware werkmaanden in Brisbane, met het goede nieuws dat ik mijn job van in Brisbane hier zou kunnen voortzetten. Met als voordeel dat ik me enkel moest concentreren op de flathunt. En intussen wist ik waar ik me op moest voorbereiden, want flathunts in Australië staan garant voor ettelijke momenten van frustratie, walging, teleurstelling, vermoeidheid en met een beetje geluk een zeldzaam ogenblik van euforie!

Maar tot het zover was verbleef ik in een kleine, supergezellige en propere hostel in King's Cross, en trakteerde ik mezelf op een week verlof om een beetje te genieten, Katrien's filmpje te maken voor haar 30e verjaardag en dus op zoek te gaan naar een nieuwe thuis voor het komende half jaar.

Het filmpje was blijkbaar een succes (hier de link voor degenen die het intussen nog niet gezien zouden hebben: http://www.youtube.com/watchv=KFjiSSlXjuw&feature=gupl&context=G229592fAUAAAAAAABAA), de tijd in de hostel was erg gezellig en weer ideaal om nieuwe mensen te ontmoeten, en de flathunt was zoals verwacht: frustrerend maar eindigend met dat gehoopte moment van euforie!

Aanvankelijk ging ik op zoek naar een kamer aan de stranden (met Manly als favoriet), maar dat bleek al snel te hoog gegrepen wegens onbetaalbaar en alsnog vuil, ongezellig en eigenlijk ook te ver van het centrum wat het moeilijk maakte voor mijn werk.

Mijn vereisten leken nochtans niet zo onbereikbaar: proper, goede verbining met openbaar vervoer naar de stad, een tuin of terras en vrouwelijke flatmates. Want na een half jaar voornamelijk met kerels gewoond te hebben had ik nood aan vrouwelijke gezelligheid. (intussen heb ik nochtans ook de voordelen van samenwonen met kerels ontdekt: 1) ze zijn -meestal- properder (al haat ik het om dat toe te geven), 2) ze bezitten maximaal een ladekast aan kleren, waardoor de inhoud van mijn 3 valiezen de overige kastruimte in huis kan innemen, 3) ze doden spinnen, verdelgen slangen en overig Australisch ongedierte, 4) ze proppen mij vol met pasta en chocolade (heeft voor- en nadelen) en 5) er is geen plaats voor jaloezie/ruzie/drama zoals dat met vrouwelijke flatgenoten al wel eens voorkomt!)

Maar ik miste dus warmte en gezelligheid: foto's aan de muur, lange nachtelijke babbels over de dingen des levens, iemand om mee te gaan joggen en daarna een zak chips te openen, en gezelschap aan wie ik mijn nieuwe aanwinsten na een dagje shoppen kan tonen,... dat soort onmisbare vrouwenzaken!

En in Manly noch Maroubra was dat dus te vinden! (ik heb echt plaatsen bezocht die er uit zagen als een stal, en dan bedoel ik dus letterlijk: zonder ramen of deuren, met een wc buiten -visioenen van harige vogelspinnen staken meteen de kop op- en dat kostte 200$ per WEEK!!!)

Uiteindelijk vond ik een mooi en supergezellig huis in Vaucluse, een rijke buitenwijk van Sydney met een mooi uitzicht op de stad, maar het was onbemeubeld en de meisjes die er woonden waren de typsich Australalische BWB's (bimbo's without brains), en zo ben ik er de voorbije maanden al genoeg tegengekomen :S. Om een voorbeeld te geven: het meisje dat er woonde - een kopie van die dochter uit 'Married with Children' met de meest irritante nasale stem ooit eerder gehoord- begon me on een onduidelijk verhaal te vertellen over iets wat ze die dag had meegemaakt: dat ze een rokje had aangedaan terwijl het buiten regende en dat toen plots de zon uitkwam, en 'dat ze toch maar niet kon geloven how iconic that was'... Enfin het duurde even voor ik doorhad dat ze 'ironic' bedoelde, maar ik hoop dat dit het niveau van een standaard Australsiche conversatie een beetje schetst ;-). Dus dat voegde alweer een nieuwe vereiste aan lijstje toe: de flatgenoten moesten vrouwelijk maar NIET van Australische afkomst zijn!! :-)

De allerlaatste flat die ik na 3 dagen pure wanhoop ging bezoeken, was er eentje pal in het centrum. Maar eigenlijk was het sowieso geen optie aangezien ik een kamer zou moeten delen met 2 andere meisjes en ik toch wel een beetje privacy wou. Maar ik besloot het een kans te geven aangezien de advertentie beweerde dat het 'the best place and the best location in Sydney' zou zijn. En daar bleek geen woord van gelogen. Ik kwam binnen en na maximaal 5 seconden wist ik dat ik het wou. De locatie WAS gewoon perfect, evenals het gezelschap, de flat zelf en vooral: het uitzicht! Dat ik geen eigen kamer had kon me al niks meer schelen en ik was euforisch toen ze me de volgende dag belden dat ik een week later zou kunnen inhuizen!!

Het is een flat die zo uit Sex and the City komt: een luxueus gebouw met 30 verdiepingen, vlak achter Hyde Park, een knappe concierge die de deur en de lift openhoudt, en een dakterras met zwembad, jacuzzi, fitness, sauna en een werkelijk a-dem-benemend uitzicht over de ganse stad inclusief Opera House, oceaan, Sydney Harbour, Hyde Park en St Mary's Cathedral. Echt een droom! Een dure droom, dat wel, want ik betaal maar liefst $210 per week!! Voor een GEDEELDE kamer!!! De huurprijzen in Sydney swingen echt de pan uit. Ik heb geen enkel appartement bezocht dat minder dan $200/week kostte, en toch waren ze allemaal compleet onbewoonbaar!

De flatzelf is ook heel mooi, ruim, (meestal) proper en met een gigantisch privé-terras met wederom een fantastisch uitzicht. Normaal deel ik het met 3 meisjes: een Engels en Italiaans meisje in de kamer, en een meisje van Argentinië die ookde huisbaas is en haar eigen kamer heeft. Maar momenteel wonen er ook nog een Italiaanse vriend en een Argentijnse vriendin van Georgina (het meisje van Argentinië) in, tot die een andere flat vinden. En tot eergisteren was ook Georgina's zus Agostina op bezoek dus de voorbije weken heerste er een gezellige drukte in huis! Het Engels meisje zie ik niet veel aangezien die meestal bij haar vriend slaapt, maar de rest valt supergoed mee. We doen veel dingen samen en er is altijd leven in huis (met al die latina's is er altijd plaats voor feest, gekte, plezier en een gezonde portie drama), dus momenteel heb ik het hier echt naar mijn zin. Sara, het Italiaans meisje, vertrekt deze week terug naar huis, en er komt een Braziliaanse in haar plaats. Met als gevolg dat er in ons huis nog meer Spaans, Italiaans en Portugees gesproken zal worden dan nu al het geval is!! (soms een beetje frustrerend voor mij aangezien ik er echt geen jota van begrijp, maar soit, zo gaat mijn talenkennis er ook weer op vooruit!)

En dan mijn werk: ik heb de ganse maand keihard gewerkt voor het agentschap (nog steeds parfums en cosmetica verkopen in departmentstores Myer en David Jones), aangezien het de drukke periode net voor kerst was. Dus dat betekende: 6 op 7 werken, inclusief late shifts en zondagen. In Brisbane had ik als voordeel dat ik het goed kon vinden met mijn baas en hij rekening probeerde te houden met mijn voorkeuren qua werkplek (ik werk in verschillende winkelcentra rondom de stad), maar hier in Sydney was het allemaal erg onpersoonlijk en werd ik naast Myer City ook in Chatswood geplaatst wat echt een rotwinkel was met onvriendelijke collega's en een eerste klasse-bitch als baas :S. De druk om targets te halen was ook heel hoog en dat veroorzaakte een continue competitiestrijd met collega's, wat ik echt vreselijk vond. Mijn job hier had wel één groot voordeel: Myer City is superdruk en alle bekende Australiërs komen er ook shoppen! Met als gevolg dat ik elke keer begon te flippen als ik een beroemdheid zag (Morag en Brax van Home and Away, zanger van Westlife,...), terwijl mijn collega's meestal geen flauw idee hadden wie dat waren :-). Goed dat mijn celebrity-radar altijd aanstaat, waardoor ik dus ook George Clooney kon spotten en het nationale nieuws haalde als hevige fan van George (not!) :-).

Maar goed, om uiteindelijk tot mijn point te komen: na een maand keihard gewerkt te hebben, zeggen ze me de dag voor kerst plots tussen de soep en de patatten door dat er geen shifts meer zijn tot maart!!! Ik was razend want ze hadden me echt voorgelogen: de dag ervoor belde mijn bazin me nog dat ze me die avond mijn shifts voor de komende weken zou doorsturen, alsof er niks aan de hand was!! Maar toen ik de volgende dag nog niks gekregen had, belde ik haar op (5 minuten vooraleer het kantoor voor 2 weken zou sluiten) en deed ze alsof haar neus bloedde en zei ze 'dat ze dacht dat ik wel wist dat er nu 2 maanden geen werk zou zijn'!! Dus daar stond ik dan: zonder resterende spaarcenten, de dag voor kerstavond en ineens voor 2 maanden zonder werk! Ik was echt verbouwereerd en vooral RAZEND! Dus moest het lukken dat ik 5 minuten later door het winkelcentrum liep, en plots de grote baas van het agentschap met zijn vrouw zag winkelen. En aangezien mijn humeur toch al verpest was en ik toch niks te verliezen had, ben ik naar hem toegestapt en heb ik mijn zegje gedaan (ja... ik heb dan toch iets geleerd van de hele Michael & Andrea-historie!): dat ik het uiterst respectloos en onprofessioneel vond iemand voor Kerstmis plots zonder werk te zetten, en vooraf te liegen dat ik altijd minstens 25u/week werk zou hebben. Hij (en eveneens zijn vrouw ;-) ) keek vrij geshockeerd, maar kwam dan af met lauwe excuses (dat het een miscommunicatie moest geweest zijn tussen hem en mijn baas in Brisbane, dat er in maart wel veel shifts zouden volgen, blablabla), maar het kon me al niks meer schelen, ik leef nog liever onder de Harbour Bridge dan opnieuw voor die leugenaar te werken!! Valse mensen kom je blijkbaar overal tegen, en dus -helaas- ook in Sydney!

Gelukkig waren mijn flatmates er om me moed in te spreken en te zeggen dat er wel snel iets nieuws uit de bus zou komen (ik hou het eeuwig positivisme van de Zuid-Amerikanen!). En dat weet ik ook wel, er is altijd wel IETS te vinden, maar de timing was gewoon slecht aangezien alle bedrijven in Australië de 2 weken na kerst sluiten. Maar goed, na ongeveer 2 uur mokken en panikeren heb ik me herpakt, ben ik naar de kerstmarkt geweest om wat meer positieve vibes op te snuiven, en ineens voelde ik me eigenlijk heel opgelucht: na maanden keihard werken was ik van deze stresserende job verlost, kon ik eindelijk echt vakantie nemen, en een nieuwe start nemen in 2012!! Intussen ben ik volop aan het zoeken, naar nanny-jobs, horecawerk, eender wat, dus allemaal duimen dat er snel iets uit de bus komt!

Dus... onverwacht kon ik aan 2 weken kerstvakantie beginnen!! En het leek ineens allemaal meant to be, want waar het voorheen voornamelijk rotweer was (koud, regen en storm, heel ongewoon voor de tijd van het jaar), begon de zon op 24/12 permanent te schijnen!

De 24e moest ik overdag nog werken waar ik gezien de omstandigheden uiteraard totaal geen zin in had! Maar ik besloot er het beste van te maken EN mijn werkgevers op hun plaats te zetten. Ik werkte in Chatswood, en de targets waren uiteraard torenhoog. Maar gelukkig was ik die dag de enige voor mijn merk en had ik dus geen supervisor om mij in de mot te houden. Dus in de plaats van me in het zweet te werken en klanten te pushen, ben ik naar de stock gegaan, heb ik alle dozen met parfum- en schminkstaaltjes die ik kon vinden (en dat was de voorraad voor het ganse komende seizoen) in zakken gestopt, en ben ik daarmee aan de ingang van Myer gaan staan, heb ik ALLES uitgedeeld aan passerende klanten en ze één voor één een fijne kerst gewenst. Ik voelde me een ware kerstvrouw en heb nog nooit van zoveel mensen kerstwensen gekregen! En toen de filiaalmanager van Myer me kwam vragen wat ik aan het doen was, zei ik dat het in opdracht van de baas van mijn agentschap was :-). En bellen konden ze hem niet want meneer was uiteraard in kerstverlof! Het werd mijn fijnste werkdag tot nu toe (ik kreeg zelfs respect van mijn 'collega's/ concurrenten) en het kerstweekend was positief ingezet!!

Kerstavond heb ik doorgebracht in een huis in Bondi Beach, met mensen die ik had leren kennen in de hostel. Het was rustig maar gezellig met zoals het de traditie behoort: een overdaad aan lekker eten! Daarna zijn we allemaal op stap geweest, maar de volgende ochtend was ik alsnog vroeg uit de veren om samen met een flatmate naar de kerstmis in de kathedraal te gaan. En ook dat was weer een totaal andere belevenis vergeleken met een mis in pakweg Riksingen :-). Er stonden cameraploegen, bodyguards, lange wachtrijen om binnen te mogen, en de voorste 20 rijen waren voorbehouden voor de rich and the famous! In Sydney is nu eenmaal niks ‘gewoontjes'... .

Daarna nam ik de trein naar Wollongong, anderhalf uur ten zuiden van Sydney. De week ervoor kreeg ik immers vanuit het niets een telefoontje van Gaelle, een meisje dat ik had leren kennen tijdens mijn stage in St. Etienne in 2005. Ze woonde toen in hetzelfde gebouw als Céline en ik, en ookal hadden we mekaar te vriend op FB, nadien waren we het contact verloren, tot ze me vorig jaar ineens contacteerde toen ik in NZ aangekomen was en ze zei dat ze intussen in Sydney woonde! Helaas was ze net in Frankrijk toen ik vorig jaar naar Sydney kwam, maar vorige week belde ze me dus plots om te vragen of ik bij haar en haar vrienden Kerstmis wou gaan vieren! Wat is de wereld toch klein!! Het was een supergezellige dag vol - alweer - eten, strand en cadeautjes (mijn enige kerstcadeautjes dus ik was blij verrast!). Ze woonden in een prachtig huis te midden van de bossen maar met zicht op de oceaan, dus voelde ik me mijlenver verwijderd van het drukke Sydney! En aangezien het zo gezellig was, besloot ik te blijven slapen en pas de volgende dag terug naar huis te gaan, een goede beslissing aangezien ook de volgende dag perfect was: opstaan, pannenkoeken als ontbijt, zwemmen in de oceaan, en daarna had haar vriend een uitgebreide brunch gemaakt: muffins, vers fruit, eieren, zelfgemaakte bavarois,... !!!! Ik zat ZO overvol dat ik met gemak terug naar Sydney was kunnen rollen :-).

Ik heb er dus een hele fijne kerst opzitten, terwijl ik aanvankelijk wel schrik had voor heimwee. De weken ervoor was het immers moeilijk om in de kerstsfeer te komen, al was de stad prachtig versierd (zie foto's op FB), was er een fantastisch kerstconcert in the Domain (met allemaal bekende Australiërs), maar ik moest zoveel werken dat ik geen tijd had er voldoende van te genieten! Maar al bij al werd het dus een SUPER zomerse kerst!

De week nadien werd gevuld met poging totdiëten, sporten, zonnen, soldenshoppen zonder centen, aan het strand liggen met Agostina, terrasjes doen, kortom: RELAXEN! Echt een perfecte week! En... aftellen naar nieuwjaar!!

Ik zat echt met een dilemma voor oud op nieuw, want uiteraard wou ik het wereldberoemde vuurwerk aan de Sydney Harbour zien, maar er werd me verteld dat je daarvoor van ‘s ochtends in de botanical gardens zou moeten kamperen... . En de meeste van mijn flatmates gingen naar een feestje op Bondi Beach dat heel goed zou worden, maar het kostte $180 inkom en je kon er het vuurwerk niet zien!

Dus besloot ik dan maar om samen met een paar meisjes voor het vuurwerk te gaan. Tegen 12u ‘s middags trokken we naar de botanische tuinen (waar je echt wel het beste zicht zou hebben), maar daar stond helaas al een rij van zo'n 4000 wachtenden voor ons :S. Aangezien het er echt te hopeloos uitzag, gingen we dan maar naar Circular Quay (de plaats tussen het Opera House en de Harbour Bridge), waar het qua volk iets beter meeviel! Dus daar streken we onze dekentjes en zakken vol eten neer, en toen was het nog 10u aftellen naar het nieuwe jaar! Ik heb echt nog nooit zoveel gekken bij mekaar gezien: iedereen vocht voor het beste plekje, en het wemelde er van Chinezen en Japanners die er blijkbaar al van de dag voordien stonden met hun camerastatieven neergepoot op de plaatsen met het beste zicht :S. Ik vreesde dat het een lange dag zou worden, maar eigenlijk heerste er een echt 'Werchter'-sfeertje: iedereen luierde onder de snikhete zon, luisterde naar muziek en sloeg een babbeltje met de andere freaks, en het was 2012 vooraleer we het wisten!! Om 21u was er het eerste vuurwerk: een kindervuurwerk dat op zich ook al de moeite was, en daarna begon het te kriebelen: nog 3u, 2u, 1u, en dan verschenen de af te tellen seconden op de Harbour Bridge: 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 HAPPY NEW YEARRRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!!!! En het fenomenaal vuurwerk kon van start gaan, 12 minuten aan een stuk!!!

Het was het lange wachten zeker waard, al was het véél te snel voorbij! Maar een unieke belevenis die ik mogelijk nooit meer zal meemaken!! Daarna wou ik supergraag op stap gaan, maar het was overal verschrikkelijk druk en duur! Dus gingen we allemaal samen naar het appartement voor een paar drankjes, tot ook de rest terugkwam van het feestje in Bondi (in Australië en NZ stoppen alle feestjes om 3u, zelfs op nieuwjaar :S).

De volgende dag was het ook Agostina's verjaardag en gingen we met een hele groep naar Bronte Beach voor een strandbarbecue tot laat in de avond. Nieuwjaarsdag, 35 ?, bbqen aan het strand en zwemmen in een heerlijk verfrissende oceaan... . Ik ben er zeker van dat ik hier binnen een jaar -als ik ergens in België in vriestemperaturen sta af te tellen naar 2013- met veel heimwee aan terug zal denken :-).

En deze week was het afkicken geblazen: afkicken van de fijne feesten, en afscheid nemen van fijne mensen. Praktisch iedereen die ik heb leren kennen in de hostel verliet na nieuwjaar Sydney om verder te reizen, en ook Georgina's zus Agostina, met wie ik het heel goed kon vinden en mijn dagen doorbracht aangezien de rest aan het werken was, is eergisteren naar huis vertrokken. En dat moet toch wel het allergrootste nadeel zijn van alleen rondtrekken door Australië: telkens leer je mensen kennen, heb je een fijne tijd, en dan moet je afscheid nemen en besef je dat je die mensen mogelijk nooit meer terugziet... . Dat heb ik de voorbije maanden vaak heel moeilijk gevonden en op die momenten steekt heimwee soms wel de kop op. Maar goed, momenteel kan ik me afleiden met schrijven, genieten van zon en zee, werk zoeken, Astrid die dit weekend vanuit NZ op bezoek komt,... . Eigenlijk heb ik op dit moment echt alles wat mijn hart begeert, dus hoop dat dit nog even kan blijven duren ;-).

En de vele lieve kerstkaartjes en de geweldige doos vol cadeautjes en eten van mijn vriendinnen hebben ook echt enorm deugd gedaan!! (de Dinosauruskoeken, Kinder Bueno's en Gini's hebben slechts een week overleefd!) Uit het oog, maar gelukkig nog lang niet uit het hart!

Zo... dat was het dan weer. Ik had me voorgenomen het kort te houden maar dat is duidelijk alweer niet gelukt:-). Maar goed, dan hebben jullie iets om te lezen terwijl het buiten in België blijkbaar aan het stormen is!!

Hier hoop ik snel een toffe job te vinden, veeeel te verdienen zodat ik kan sparen om mijn reisplannen waar te maken, nog meer fijne mensen te ontmoeten waarmee ik Sydney kan verkennen (mijn flatmates wonen hier al jaren, dus ik mis wel iemand zoals Celine om uitstapjes te gaan doen en op verkenning te gaan!), en te blijven genieten van dit nog altijd even geweldig avontuur!!

Meer updates over de voorbije maanden volgen zo snel mogelijk!!

Maar laat één ding duidelijk blijven: IK MIS JULLIE NOG STEEDS!

*BIG KISS*

Tine Xxx