Eerste dagen in Nieuw-Zeeland!!!
30 sep. 2010
🇳🇿
vanuit Nieuw-Zeeland
Hallo iedereen!!
Hier éindelijk mijn 1e verslag vanuit NZ!!! Sorry dat het zolang geduurd heeft, maar ik moest echt nog bekomen van mijn jetlag en wat op adem komen, want het zijn zéér vermoeiende dagen geweest!!! Vandaag is het mijn verjaardag (nu 11u 's ochtends), en mocht ik het rustig aan doen, dus heb ik even tijd om jullie te updaten!!
Dus, waar zaten we intussen?? Maandag dus!! Om 6u 's ochtends moest ik vanuit Sydney de taxi naar de luchthaven nemen, en door de zenuwen en de schrik me te overslapen, had ik die nacht NIKS geslapen, dus was ik een wrak! De vlucht ging heel vlot (vanuit de lucht is NZ een groot groen vlak met overal kleine witte stipjes, wat de ontelbare schapen zijn ;-) ), en hetzelfde gold voor de bagage vinden en de douane trotseren. En dan... op naar de aankomsthal... Al een chance dat ik zo moe was dat ik niet meer helder kon nadenken, en de zenuwen daardoor wat onder controle werden gehouden... . Buiten stond de mama (de ouders zijn beiden in de 40: Michael en Andrea) me samen met de 2 kinderen (Max(well) & Imogen, tweeling van 5) op te wachten. De vrouw was meteen enorm vriendelijk, en ook bij de kinderen was de toon meteen gezet, want ze waren namelijk meteen aan het wenen en het roepen (en ik had barstende hoofdpijn!!). En dan meteen op weg naar huis!! De familie woont in een buitenwijk van Auckland, op zo'n kwartiertje van het echte centrum, in een chique woonwijk die omgeven wordt door heel wat parken en heuvels (vulkanen en kraters). De hoogste heuvel hier in de buurt is Mount Eden, dus zijn we daar onderweg even gestopt, zodat ik een heel mooi zicht had op de stad en de woonwijken. Ik had ook geluk: want het was een zeer zonnige lentedag, itt de weken ervoor die blijkbaar heel koud en regenachtig waren naar nieuw-Zeelandse normen!
Daarna verder naar het huis, wat echt PRACHTIG is!! De huizen zijn hier heel mooi en anders dan bij ons: bijna allemaal uit hout, meer cottage-stijl, en echt allemaal immens groot!!! Het huis heeft verschillende leefruimtes, met aan elke kamer bijna een badkamer (4 in totaal), een kleine maar mooie tuin, en een supermooie keuken met daaraan een prachtig terras (op 1e verdieping) met een geweldig uitzicht op Mount Eden. Mijn leefruimte ligt op de benedenverdieping, op zelfde hoogte als de tuin, en dus afgescheiden van de woonruimte van de familie. Ik heb een supermooie kamer, met véééél kastruimte (had hen al gewaarschuwd dat ik véél schoenen zou meebrengen, dus zelfs voor mijn schoenenrek werd gezorgd!) en daaraan een living met een salon, stereo-installatie, een gigantische flatscreen tv + dvd, boekenrekken, nog meer kasten en zelfs een loopband om mijn momenteel povere conditie wat op punt te stellen! Dan heb ik ook nog een hele mooie badkamer, die verbonden is aan de waskamer waar ik kan wassen, drogen, strijken, enz.! Allemaal zeer dik in orde dus!! Ik was trouwens ook zeer aangenaam verrast dat mijn per post verstuurde bagage al meteen aangekomen was!! En mijn kaartje van Tant Mariette was er ook al, dus dat was een fijne verwelkoming!
Maar dan... de kinderen! Ze gaan al naar het eerste leerjaar (hebben nu 2 weken lente-vakantie), en aangezien ze uit zo'n chique familie komen, en al veel nanny's gehad hebben, ging ik er van uit dat ze vrij fatsoenlijk en beleefd zouden zijn, en al veel zouden kunnen, maar dat blijkt dus echt niet het geval! Ze wenen, krijsen en jammeren héél veel, ze luisteren niet bepaald goed, moeten nog leren fatsoenlijk eten, enz... Ze zijn écht heeeel vermoeiend, en omdat ze nu dan ook nog eens constant thuis zijn, is dat echt slopend! Ik heb wel het geluk gehad dat hun huidige Nanny Michelle er deze week nog was om me te helpen en alles uit te leggen. Ze is een superlieve vrouw van begin 40, en heeft hier een jaar gewerkt dus kan me heel goed helpen met alles. Het is echt spijtig dat ze er na vandaag niet meer is, want zij spaarde me nog wat, én ik had altijd iemand fijn om mee te babbelen overdag!! Ze heeft me net ook een superlief verjaardagscadeautje gegeven (pot Nutella omdat ik die tussen al dat gezond eten hier enorm miste, en een supermooie armband!), en ze is nu samen met de kinderen een cake voor mij aan het bakken! Ik zie volgende week dan ook niet bepaald zitten, want dan sta ik er helemaal alleen voor en moet ik meteen mijn eerste 'maatje' al missen :S
Sowieso heb ik normaal gezien elke zaterdag, zondag en maandag vrij (uitzonderlijk werk ik wel op maandag, zoals volg. week), dus dat is wel iets waar ik naar kan aftellen. Gewoon proberen elke weekend uitstapjes te plannen, zodat ik positieve vooruitzichten heb en de dagen wat draaglijker worden!
Het zijn ook echt lange werkdagen, want de kinderen staan op om 6u (en dat is héél vroeg voor nachtmensen als mij die pas om 3u gaan slapen!), en ze gaan naar bed rond 19u. Ik hoop gewoon dat het wat beter zal gaan als ze naar school gaan, want dan heb ik meer tijd voor mezelf.
MAAR, dan komt ook wel meteen het allergrootste obstakel tevoorschijn: het autorijden!!!!
Ja, dat is dus rampzalig! Ik heb hier een eigen auto: een soort jeep, veel te groot ivm wat ik gewoon ben, automatique waar ik ook niet mee weg ben, LINKS rijden, waar ik niet aan kan wennen en waardoor ik constant neig te spookrijden, àlles wat omgekeerd staat (pinkers en ruitenwissers omgewisseld, waardoor ik ipv pinkers continu ruitenwissers opzet :S), alles ligt hier op heuvels (en dan spreek ik over Broekberg x 5, gewoon bijna steil omhoog!), het is hier een doolhof van straten waarin ik totaal verloren ga rijden (geen gps, vrouw heeft mij gewoon een soort landkaart gegeven, maar het is niet alsof ik kaart kan lezen!!), schapen lopen hier gewoon los op straat, dus te pas en te onpas schiet er ineens eentje voor de auto in :S, de verkeersregels zijn hier totaal anders (andere voorrang en snelheden), wegen hebben hier soms 10 (!!!) rijvakken, en dan zitten er ook nog 2 krijsende kinderen op de achterbank die continu ruzie maken en aan mijn haar zitten te trekken... Enfin ja: een fiasco dus!! Ik ben echt panisch om hier te rijden, zie dat écht niet zitten! Ik ben 2 keer gaan proberen met de huidige nanny, en 2 keer was het een ramp. De 1e keer zijn we gewoon in een park gaan rijden zodat ik gewoon werd aan de automatique, maar met het parkeren ben ik specifiek tegen andere auto gebotst (gelukkig was er niks aan auto) omdat ik de grootte van de auto niet kon inschatten en dan ben ik ook in een grachtje gereden omdat ik véél te veel naar links reed :S Gisteren zijn we dan op de gewone weg gaan rijden in de richting van de school, maar dat was al helemaal vreselijk! Michelle (nanny) heeft al evenveel schrik in de auto als mij, dus die zat panisch naast mij, continu angstvallig te schreeuwen omdat ze dacht dat ik ergens tegen zou rijden, of omdat ik veel te snel ging (automatique!), of achteruit van de berg gleed, met als gevolg dat ik zelf zat te bibberen van de angst en uiteindelijk helemaal blokkeerde... :S We zijn er dan maar mee gestopt, maar vanaf volgende week moet ik dat dus in mijn eentje doen, en ik weet de weg niet eens!! (denk gps te gaan kopen)
Dus ja, dat maakt het op dit moment wel echt verschrikkelijk, zeker omdat ik mijzelf absoluut niet vertrouw, terwijl ik wel verantwoordelijk ben voor 2 kinderen! Ik heb volgende week nog wat tijd om te oefenen, dus ga proberen het traject eens te wandelen, vanbuiten te leren op google maps, en het dan 's avonds als ik vrij ben een paar keer te gaan rijden zodat ik het hopelijk gewoon word... Maar volgende week is het nog vakantie, en wordt er van mij verwacht dat ik met die kinderen naar het strand ga, naar het park, naar het winkelcentrum.... met de auto!! Dus nog geen flauw idee hoe ik dat ga moeten doen. Denk dat we veel met bus gaan doen, en dat ze goed gaan moeten leren wandelen ;-)
Het is dus allemaal nog hééééél hard wennen, aan de kinderen en het rijden, en ik hoop als ik dat wat onder de knie krijg, dat het dan allemaal wat beter wordt... . Want ik voelde me hier wel meteen thuis, iedereen is supervriendelijk (hoop wel dat dat zo blijft als ze merken dat ik er niks van bak :( ), en ook het koken enzo valt allemaal goed mee! (Alle producten zijn hier wel totaaal iets anders: 70% van wat hier in de kast staat, zijn dingen die ik nog nooit in mijn leven gezien heb!). Bovendien heb ik hier al 2 vrienden voor het leven gemaakt (ze lachen er hier constant mee): namelijk de 2 Burmese huiskatten Rocco & Jasper! Waar ik ook ga/ loop/ sta/ slaap: ze zijn er altijd, en steunen mij door dik en dun, dus dat heb ik dan toch :-))) Ik ben er intussen echt van overtuigd: ik neem later wel katten ipv kinderen in huis!
En ja, verder is het dus ook de bedoeling dat ik die kinderen discipline ga aanleren! Ze vonden de vorige nanny hier veel te laks, dus ik moet hen echt kort houden. Ze mogen ook niet tv kijken, niet op computer, geen snoep, geen traktaties, geen frisdrank, geen lekkernijen of ongezonde dingen, geen extraatjes, die krijgen ze enkel in het weekend van mama en papa (ik moet dus zeer creatief gaan zijn qua activiteiten overdag en qua beloningen :S). Maar mijn strategie tot nu toe is: negeren!! Telkens als ze zich aanstellen, negeer ik hun gedrag zo veel mogelijk, en dat lijkt voorlopig een goede methode. En dit klinkt allemaal heel negatief, maar de kinderen kunnen ook wel degelijk lief zijn hoor (soms), en ze accepteerden mij gelukkig ook meteen vanaf dag 1!
Naast het huis en de naaste omgeving heb ik nog niet veel van NZ kunnen zien. De buurt waarin ik zit is heel mooi en gezellig, en zooo anders dan thuis. Ook totaal het tegenovergestelde van Sydney: het is hier heel rustig, en je hebt echt een soort van 'dorpskernen'. Het moet trouwens lukken dat hier iets verder een Belgisch café ligt, gebouwd als een echt Belgisch postkantoor met Belgisch bier en eten! Nu weet ik dus waar ik naar toe moet als ik heimwee heb ;-) Er zijn ook heel veel shoppingmalls in de buitenwijken, met hééééél veel mooie winkels met prachtige en goedkope kleren & schoenen, allemaal volledig mijn stijl en niet de North Face-kleren waar ik voor vreesde :-) (ik had dus toch beter niet zoveel meegenomen!). Het leven is hier echt niet duur, ook qua eten valt alles heel goed mee! Vanavond ga ik normaal de 1e keer naar de stad (met de bus!!) om iets te gaan drinken met Hollandse meisjes die hier ook pas zitten en die ik op een forum heb gevonden, ben eens benieuwd!!
Ik hoop dat het de komende weken allemaal wat los zal lopen, dat ik fijne mensen leer kennen, en dat ik meer van NZ kan ontdekken, want de natuur gaat hier wel prachtig zijn! En ik hoop ook op mooi weer, want sinds gisteren is het hier zeer miezerig waardoor ik een België-gevoel heb, en daarvoor ben ik hier uiteraard niet!!
Ik heb iedereen héél hard gemist deze week, en het was echt doorbijten, maar ik reken erop dat iedereen voor mij duimt!! ik haal heel veel moed uit de lieve Fb-berichtjes, smsjes, kaartjes, foto's, geluksarmbandjes enzovoort!! Ik heb ook een nieuw gsm-nr (enkel voor in NZ), dus gelieve mij enkel hier op te smsen: +64 211 513 128. En wie ge graag iets wilt opsturen, adres is: 18 Pencarrow Ave, Mt Eden, 1024 Auckland, New-Zealand!
Ik zal jullie aan het einde van het weekend nog eens updaten over hoe mijn eerste verkenning hier meeviel!! Kijk er wel naar uit!
Hele dikke kussen
van Tine Xxxxxxxxxxxxx
Reacties
Reacties
01 okt. 2010, 11:00
Hoi Tine, wat leuk om zo je blog te lezen en op de hoogte te blijven van wat er allemaal gebeurt in NZ.. kan me best inbeelden dat het een hele (waanzinnig grote zelfs) aanpassing is.. en ook die dingen zoals het leren rijden..
maar ik denk dat je je wel uit de slag zal slaan!
blijf in elk geval maar optimistisch!!
veel groetjes en hoop dat je veel kan genieten, snel ook nieuwe vrienden maakt, de weg vindt en met de auto kan rijden..
xxx
01 okt. 2010, 11:20
Hey TIne,
Ik moet enorm lachen als ik je verhalen lees, kijk er elke keer enorm naar uit !!
Lieve groetjes en nog een heel fijne verjaardag en een zeer fijn weekend !
Tante Hilde xxx
01 okt. 2010, 12:35
Hihi Tine, je auto-verhaal is voor buitenstaanders inderdaad enorm grappig, maar je weet...de beste stuurlui staan aan wal hè!
Misschien moet je na een gps, ook maar beloningsstickertjes gaan kopen :o)
Heel veel succes daar, geniet van het weekend en je verjaardag!
x
01 okt. 2010, 13:22
Hohoho, wat heb ik gewacht en uitgekeken naar dit eerste verhaal uit NZ met kdn.
Ik kan ervan meespreken : andere eet- en omgangsvormen en andermans kdn. mee-opvoeden. Het zal wel lukken - het moet gewoon lukken!!! En je hebt toch je eigen ruimten en vrije dagen om weer op adem te komen en plezante nieuwigheden te bedenken. Het autorijden = gewoon veel oefenen en blijven rijden " oefening baart kunst "
Heel lieve grtjs uit T. en XXX
01 okt. 2010, 19:52
(???)???? Nogmaals een hélé fijne verjaardag !!!
Fijn om te lezen dat het allemaal heel goed meevalt, (behalve dan met de auto rijden, lol), maar je zal er wel stilletjes aan wennen, het is ook allemaal zo onbekend voor jou !
Ik heb ook naar je foto's gekeken, héél erg mooi ! Maak er het beste van vandaag, profiteer nog even van je verjaardag ! Rust je in het begin maar goed uit, de rest zal wel van alleen gaan !!!
Kusjes XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Je meter
03 okt. 2010, 01:24
Geweldig die verhalen, echt grappig :-)))
Komt zeker goed, je hebt je al heel goed uit de slag getrokken dus da komt sowieso goed!!!
Veeeeeeeeel SUCCES!!!
03 okt. 2010, 22:47
Hey Tine,
Je blog is echt héél goed geschreven. We krijgen spontaan zin om ook naar daar te verhuizen! Amuseer je daar nog en leve het openbaar vervoer!Succes met de kids!
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!