Ik checkte net mijn laatste blog en kwam tot de conclusie dat ik weeral 3 maanden over tijd ben met schrijven J. Maar alweer heb ik een excuus, namelijk dat de technologie mij de voorbije maanden serieus in de steek heeft gelaten! Mijn gsm leeft op z’n laatste krachten, mijn fototoestel is in Fiji in het water beland en heeft in Australië na een val van rots én van een trap definitief het loodje gelegd, en dan is er dus nog mijn laptop... . Nadat mijn allerliefste kat Moro (vadsiger dan ooit) op mijn bed was gesprongen, waardoor het tweepersoonsbed te klein werd voor mij, vadsige Moro én de laptop, kegelde poeslief de laptop uit mijn bed, hoorde ik KRAK en dan niks meer... Meestal geen goed teken... . Bleek “gelukkig” enkel mijn plug-in voor de batterij gebarsten, waardoor ik die dus niet meer kon opladen. Na in tranen uitgebarsten te zijn toen “the PC Doctor” mij meedeelde dat het goedkoper zou zijn een nieuwe te kopen dan de mijne te laten herstellen, had de man zo’n medelijden met mij (“I have no money sir *snik*, I don’t know if you understand what I’m saying but I really mean NO money!!*meer gesnik*” kwestie van al het mogelijke uit de kast te halen), dat hij beloofde dan toch z’n uiterste best te doen. En ja hoor, uiteindelijk kon hij ‘m nog net voor ik naar Aussie vertrok oplappen, om na 1 dag in Cairns te ontdekken dat ook mijn scherm het had begeven... great! Anyways, om een lang verhaal kort te maken: na veel kosten, vloeken en tranen, werkt hij bij momenten, en van die momenten moet ik dan ook gebruik maken om foto’s online te zetten en blogs te schrijven.

Tot dusver mijn excuus!

Gelukkig hou ik mijn avonturen voor mezelf ook bij in een logboek (lees: losse A4 papieren overal verspreid tussen de rest van mijn rommel), dus heb ik dat hier naast me liggen wat het makkelijker maakt weer 3 maanden terug in de tijd te gaan!

Waar was ik gekomen?? Ah ja, mijn 10-daagse “werk”vakantie in FIJI!!

Wel, dat was zoals jullie op de foto’s konden zien FE-NO-ME-NAAL!!!! Paul, Leysa en de kindjes vertrokken vrijdagochtend, maar omdat die vlucht vol zat, vertrok ik in m’n eentje vrijdagavond. De luxe begon al meteen op de luchthaven in Fiji, waar de privéchauffeur (oh yes!) van de familie me stond op te wachten. Ik had eerst schrik dat ik hem niet zou vinden, maar ik kwam nog maar net uit de gate en er loopt al meteen een kerel met een bordje “Miss Schils” naar mij toe (ik heel fier J). Ik vroeg hem hoe hij wist dat ik het was, waarop hij antwoordde: “Well, Mr & Mrs Ross told me you would probably be the only one with a big pink suitcase and pink matching shoes, and they were right!” J.

Een uur later kwamen we aan in het prachtige Hilton Resort, waar de kinderen me dolenthousiast stonden op te wachten. Estella kende echt élk personeelslid en iedereen noemde me meteen bij naam en was supervriendelijk. De kamers waren ook echt iets nooit eerder gezien. We hadden een soort penthouse voor ons allemaal, met 2 afzonderlijke kamers. Paul, Leysa en Mila sliepen in het grote appartement, met mega terras, keuken, living, slaapkamer, waskamer en mega badkamer,en dan was er een tussendeur naar de kamer van Estella en mij, ook weer met terras, mega-slaapkamer en –badkamer. De kamer op zich was groter dan mijn studio in Leuven, dus dat zegt genoeg.

Het waren echt 10 heerlijke dagen! Terwijl het in NZ net pijpenstelen regende en er zelfs twisters door de stad trokken, was het in Fiji HOT HOT HOT!! De dagen waren heel relaxed: meestal maakten de kinderen mij wakker als zij wakker werden (helaas was dat standaard tussen 6 en 7u30), en dan maakten we ons klaar en nam ik hen mee naar het ontbijt, terwijl P&L naar de gym gingen, of gingen wandelen of golfen. Dat ontbijt was uiteraard een van de hoogtepunten van mijn dag, al had ik veel bekijks van alle rijke Beverly Hills mama’s rond mij, die specifiek een appel en een potje yoghurt aten, terwijl ik standaard elke ochtend én de french toast, én de pannenkoeken, én alle ontbijtkoeken, én de muesli én spek en eieren verorberde. Ik was nochtans goed bezig met mijn dieet, maar onder het motto “Ik kom wsl maar 1 keer in mijn leven in de Hilton van Fiji”, vond ik dat ik mij een weekje van pure decadentie wel mocht veroorloven! Na het ontbijt gingen we dan meestal naar het zwembad ofwel gingen de kinderen met hun step op verkenning in het hotel (en aangezien iedereen hen daar kende moest ik hen gelukkig niet achteraan hollen) tot P&L terugkwamen. Soms nam ik de kindjes rond de middag mee op de Bulabus (een open bus die naar de haven en naar alle andere resorts reed), ofwel nam ik enkel Estella mee en brachten we de namiddag door in een ander hotel met een heel glijbaancomplex, of gingen we naar de Radisson, waar Lisa (een vriendin van Leysa, en tevens mijn favoriete BH-mama) met haar gezin verbleef. Haar kinderen zijn vriendjes van Estella, wat voor mij ideaal was: Estella, Charlotte en Harry speelden in het zwembad, terwijl Lisa, enkele andere BH-mama’s en ik boekjes lazen en cocktails dronken. Die Lisa en haar man waren echt geweldig! Als ik daar tegen 14u aankwam waren die meestal al compleet lazarus, en ook ik mocht cocktails bestellen zo veel ik wou, alles op hun kosten. En als Estella me voor de tiende keer kwam vragen of ik NOG eens mee in het zwembad wou komen spelen, zei Lisa gewoon “Can you give the poor girl a rest? She’s on a holiday too, go play on your own!”. Klinkt mss gemeen maar ik hield daar bommetjes van J. Tussendoor had ik tijd om strandwandelingen te gaan doen, naar de winkeltjes te gaan en uiteraard gewoon te chillen! Soms nam ik de kinderen ook gewoon mee om te gaan shoppen! Zo ging ik een namiddag met Mila naar het haventje, waar het voor mij een waar shoppingparadijs was aangezien het er stikte van winkeltjes met de typische zomerse “Fiji”-dresses waar ik helemaal verliefd op was. Mila kwam dan mee in het pashok om elk item zorgvuldig te inspecteren en becommentariëren, wat hilarisch was. Ik ging naar het pashok met zo’n 7 verschillende kleedjes, en Mila waarschuwde me meteen : “Tinaaaaaa, that’s way too many dresses!! You can’t buy all of those, you have NO money!!!”. Ik: “I know Mila, but we’re just trying them, it doesn’t hurt just to try!!”, waarmee Mila dan uiteindelijk akkoord ging. En tijdens het passen gaf Mila haar ongezouten mening: van “Oh that’s soooo beautiful, you HAVE to buy that one”, tot een eerlijke “No that makes you look fat” en “no, that green is REALLY not a nice colour on you” J J. Van wie zouden ze dit soort commentaartjes toch eerder gehoord hebben?? Toen ik uiteindelijk niet kon kiezen tussen 3 kleedjes en dan maar besloot ze allemaal te nemen, kreeg ik de volle lading: “No you can’t do that!! You have no money and you have to save to go travelling!”. Vrij nefast als een 4-jarige meer verstand heeft van geld dan mij J.

’s Avonds was ik meestal babysitter van dienst. Dan gingen P&L uit eten met hun vrienden (ongeveer 5 van de BH-mama’s & papa’s waren daar, waarvan eentje de nieuwslezeres is van de nationale Nzse televisie, en haar man in het nationale cricketteam speelt, om maar een idee te geven van in welke soort bevolkingsklasse ik me bevond ;-)), legde ik de kinderen in bed en zat ik buiten op het terras te lezen en mocht ik mijn avondeten bestellen via roomservice. Ik heb de hele vakantie dan ook bijna geen geld opgedaan, want drankjes, snacks, lunch, avondeten: ik mocht alles gewoon op de rekening van de kamer zetten, hééérlijk!! Ik kreeg ook 2 dagen “vrij” om de eilanden wat te verkennen. Fiji is dus een verzameling van 100en kleine en grote eilanden. Nadi, waar wij zaten, is een soort gemeenschap op het hoofdeiland Viti Levu, met de meeste resorts. Het was er heel levendig, en aan het haventje had je ook bars, restaurants, winkels waardoor het niet saai werd. Maar het strand op het hoofdeiland was dan weer minder. Elke avond waren er weliswaar prachtige zonsondergangen, maar het waren toch niet de parelwitte stranden zoals in Mexico. Daarvoor moest je naar de kleine eilandjes. Ik besloot dan ook 1 dag een boottocht te doen die je meenam naar minstens 10 van de kleine eilandjes én waar je kon snorkelen, en het was ECHT super!! Het was een grote zeilboot, hele fijne groep (vnl. Australiërs en Amerikanen), lekker eten (mijn dieet leek iets dat afstamde vanuit de préhistorie), en de eilanden waren helemaal postcard-perfect!! We stopten onder andere op Monuriki Island, waar de film Cast Away met Tom HANKS werd gefilmd. Ik herkende het heel goed van in de film, en het was gewoon een onwaarschijnlijk gevoel daar echt te zijn: het is echt een klein, onbewoond, verlaten en verwilderd eilandje, maar ZO ZO ZO paradijselijk en ZOOOOOOOOO mooi!! Het snorkelen was er ook echt geweldig (overal nemo’s, roggen,...). De hele trip was gewoon een droom... ik zat daar op die boot naar het paradijs rondom mij te kijken, en het was echt ongelooflijk te beseffen dat ik daar écht was! Nooit gedacht ooit in mijn leven gratis de kans te krijgen naar Fiji te gaan, maar toch zat ik daar: KIPPENVEL!!!

Tijdens mijn andere vrije dag ging ik naar Nadi-Town, het hoofdstadje van Nadi. Ik nam de lokale bus (iets wat afstamde uit een andere eeuw) die dwars doorheen de brousse richting de “stad” reed. Het was schrijnend wat een wereld van verschil dat was: van de peperdure toeristische resorts naar de armzalige hutjes van de lokale bevolking. Het was er vuil, vies,... arm. Mensen woonden in krotten, wasten zich in de rivier, en dat terwijl mijn familie enkele tientallen kilometers verderop dagelijkse cocktailrekeningen hadden van 900$ :S. Maar smaak hadden ze wel, want in het lokale supermarktje vond ik... Guylian-pralines... ik lijk er maar niet aan te ontsnappen!!

Ik had ook drie avonden vrij en dan gingen we met de ganse bende erop uit. Eén avond gingen we naar de haven met P&L, de kids, en mijn favo BH-mama Lisa en haar man en kinderen. De kinderen gingen naar een show kijken terwijl wij op restaurant gingen en Lisa en haar man me weer wijn à volonté voerden J. In de late avond was iedereen serieus aangeschoten (behalve de kinderen welteverstaan J), en namen we de Bulabus terug naar het hotel. Op de bus draaiden ze net “Party rock anthem”, het lievelingsliedje van Estella en mij, dus vroeg Paul in een zatte bui aan de chauffeur om het volume wat op te drijven, en een minuut later stonden we allemaal rechtop in de bus te dansen en te zingen, de kinderen over-enthousiast! Een super Bulabus-feestje! En al die andere ouders mega-geshockeerd naar ons aan het kijken: wij, een bende “zatten” zo laat op pad met kinderen en dansend in de bus!! Héérllijke avond!

Een andere avond was er zowaar nog meer over. Alle BH-mama’s en papa’s, kids en ikzelf, waren uitgenodigd op het appartement van Lisa in de Radisson om daar te gaan avondeten. Toen we daar -om 18u- aankwamen, was iedereen al zo zat als een kanon. Sommige dingen die ik daar zag zijn wsl niet geschikt om op openbare blogs te zetten J. En intussen moest ik -als enige nuchtere persoon aanwezig- proberen om 6 kinderen onder controle te houden! Maar toen was het plots time for drama! Een van Paul’s beste vrienden, die samen met zijn zoontje Xavier en zijn vrouw bij ons in de Hilton verbleef, was in de late namiddag plots spoorloos verdwenen... samen met Xavier. Het laatste wat Lisa zich herinnerde was dat hij lazarus in de bar zat, en al zijn spullen (gsm...) bij hen vergeten was. Toen hij 2 uur later nog steeds geen teken van leven had gegeven, was zijn vrouw in alle staten, doodongerust dat er iets met Xavier zou gebeuren... :S. Uiteindelijk begon er dan een zoekactie, en was het de bedoeling dat ik achterbleef met Lisa’s man om op de kinderen te letten. Maar Lisa vond dat niet kunnen en trok mij mee naar buiten om te helpen zoeken. Hoe “onrustwekkend” de situatie op dat moment ook was, het werd de meest hilarische avond ooit. Lisa was lazarus en ging een paar keer tegen de grond, tenmidden van al de “chique” gasten van het hotel. Ik haar dan maar oprapen en ondersteunen, want haar vriendinnen hadden het al opgegeven. Ze liep constant te bazelen, en liep specifiek naar elke vuilbak en plantenbak om te zien of Xavier daar was J. En toen wou ze het zwembad gaan uitkammen maar gelukkig kon ik dat uit haar hoofd praten J. Na een half uur zoeken gingen we dan maar een kijkje nemen op het strand, waar ze begon te roepen “Milaaaa, Milaaaaaa... Oh where can that girl be???”, tot ik haar erop attent maakte dat we niet naar Mila maar naar Xavier op zoek waren, waarop zij reageerde: “Oh- OHHH...ok then... Xavierrrrr where are you??”. Schitterende vrouw J. Een uur later werd Xavier gezond en wel gevonden in zijn kamer in de Hilton, in het bijzijn van een babysit, terwijl papa zich een nog groter stuk in zijn voeten dronk en elke vrouw van de Hilton probeerde te versieren. Met hoogoplopende ruzies met zijn vrouw tot gevolg, en dat voor de rest van de vakantie. En terecht J. Intussen hadden Charlotte en Estella het in hun hoofd gekregen dat ze wouden gaan “nachtzwemmen”, dus ging ik mee om dat in de mot te houden! En het waren me toch 2 vedetten hoor die dames! Het was al pikdonker maar de meisjes plonsten met hun bikini het zwembad in, en ik kon toekijken van aan de rand. En plots besloten ze ook dat ze zin hadden in een “cocktail”, maar de poolbar was al dicht en de barman was net aan het opruimen. Dus gingen de meisjes met hun “vrouwelijke charmes” de man overtuigen of ze toch nog een drankje konden krijgen... . En ja hoor, de juffrouwen kregen het voor mekaar: 7 jaar maar niet op hun mondje gevallen!! Ze wisten zelfs een gratis cocktail voor mij in de wacht te slepen, dus wie ben ik dan om te protesteren??

En tijdens de laatste avond voorzagen P&L een babysit en trakteerden ze mij op een heerlijk etentje, wat alweer supergezellig was!! Ik viel wel achterover toen ik de eindrekening van het hotel zag: zo’n 14 000$ (enkel drank en eten...), maar iedereen vond dat de normaalste zaak ter wereld!! Ge zijt rijk of ge zijt het niet!! *zucht*

Maar goed, het was een SUPERVAKANTIE en wsl een once-in-a-lifetime-ervaring, aangezien ik daar -helaas- niet de liefde van mijn leven ben tegengekomen!! Terug in NZ was het een beetje afkicken, maar gelukkig had ik na 5 dagen thuis alweer een weekendje Wellington geboekt met Celine. Ook dat was naar goede gewoonte weer super. Wellington is de hoofdstad van NZ en heel gezellig met veel winkels, bars, een mooie haven, groot museum enz. We hadden het vliegtuig genomen zodat we niet teveel tijd verloren en ten volle van ons weekend konden profiteren! Dag 1 genoten we van het uitzicht op Mt Victoria en hadden we een huurauto om een roadtrip rondom Wellington te doen. Het weer was weer prachtig en de uitzichten waren wederom subliem. ’s Avonds genoten van een etentje bij de Indiër en een paar cocktails in Cuba Street. Dag 2 hadden we minder geluk: we werden wakker en het stormde verschrikkelijk: gie-ten-de regen en rukwinden waar geen regenjas tegen bestemd was... f*ck!! Dan maar gezellig gaan ontbijten bij Starbucks en nadien naar het Lord of the Rings-museum. In Wellington liggen ook de studio’s waar the Lord of the Rings werd opgenomen, en momenteel filmen ze er de nieuwe film “The Hobbit”. Dus wij ook langs de studio gereden waar Ian McKellen net aan het filmen was!! EN we hadden toch weer heeeeel veel chance, want toen we uit het museum wandelden zagen we een helderblauwe hemel en scheen de zon volle bak!! Dus konden we dan toch Wellington centrum gaan verkennen, en...een Brusselse wafel gaan eten op het terras van Belgisch Biercafé “Leuven”! Raar toch hoor, je zo thuisvoelen aan het andere eind van de wereld!! Er hingen foto’s van het Pausencollege aan de muur, portretten van Boudewijn en Fabiola op de wc-deur, en dit alles met de cd van Axelle Red op de achtergrond, raar maar waar! Nadien nog rondgekeuveld aan de haven, het nationaal Te Papa-museum bezocht, en dan alweer op het vliegtuig richting Auckland!

En als ALLERLAATSTE roadtrip deden we een 3-daagse trip richting Cape Reinga, het uiterste noorden van het Noordereiland. Ondanks het feit dat het intussen winter was, hadden we wééral het geluk prachtig weer te hebben, en het werd de ideale afsluiter van het geweldig NZs avontuur dat ik met Celine beleefd had. Onderweg gingen we naar het KareKare peninsula, waar de stranden parelwit waren en de zee caraïbisch turquois. Onderweg nog 2 keer met de auto geslipt, een keer door een beetje te hard te rijden op een kiezelweg, en de andere keer na uitgeweken te zijn voor een konijn... . Per chance nooit iemand achter ons, maar toch elke keer een paar seconden een stilstaand hart... .

En dan bereikten we uiteindelijk het adembenemende, geweldige, “wauwe”, onvergetelijke,... Cape Reinga. Op die heuvel staan, kijkend naar de vuurtoren met niks dan oceaan rondom je, maakt een mens toch wel een paar minuten stil. Het was er écht alsof je op het eindpunt van de wereld stond, en het was een magisch zicht om er de Pacific Ocean en de Tasman Sea te zien samenkomen. De bedoeling was er een half uurtje ofzo te blijven, maar dat half uurtje werd uiteindelijk de ganse namiddag J. We hebben er gewoon gezeten, van het uitzicht genoten, en gewacht op één van de meest spectaculaire zonsondergangen die ik wsl ooit zal zien. Die dag heb ik meer dan eens gedacht: “wat kan ik mezelf toch gelukkig prijzen dat ik dit allemaal mag zien” en heb ik mama bedankt die daar ineens heel dichtbij leek. Kippenvel... alweer!

Last but not least keerden we terug naar Bay of Islands, waar Celine en ik zo’n 9 maanden eerder ons eerste weekendje samen doorbrachten, niet wetende hoeveel we nog aan mekaar zouden hebben en hoeveel prachtige trips er nog zouden volgen. Onze laatste ochtend ontbeten we op het strand in Paihia, datzelfde strand waar we begin oktober naar onze eerste zonsondergang keken en toastten op “het begin van een mooie vriendschap en een geweldig avontuur”. En daar zaten we dan weer... heel wat ervaringen rijker, en dankbaar dat we elkaar tegengekomen waren en zo’n fantastische tijd achter de rug hadden. Tijdens de terugrit naar Auckland konden we bijna niks meer zeggen, en speelde mijn mp3 een compilatie van alle liedjes die ons herinnerden aan onze legendarische roadtrips. Wat gingen we dit land en mekaar missen!!

De laatse weken waren “gelukkig” enorm druk waardoor er weinig tijd was om melancholisch te worden: met de kindjes bezig zijn, werken in het café, en intussen afscheid beginnen nemen, pakken, een stockverkoop te houden van al mijn kleren voor vriendinnen en de rest naar de 2^e handswinkel gebracht (nog heel wat dollars mee verdiend!) en 1001 dingen regelen voor Australië. De laatste weken in NZ vlogen gewoon om!!

Maar het waren nog fijne weken met Celine, de homo’s op mijn werk, en de familie, en mijn God wat heb ik nog iets afgelachen met Estella en Mila! Zo grappig hoe ze dingen van mij overnamen!! Al was dat niet altijd positief... . Zo zei Estella standaard woorden als “fuck” en “crap” en “bitch” , en als ik dan zei dat dat niet mocht, zei ze: “but you always say those words!!” ...touché! J

En een van mijn lievelingsliedjes van op dat moment was “S&M” van Rihanna, dus het duurde slechts dagen vooraleer Estella fan was en het hele liedje uit haar hoofd kende en ganse dagen liep te zingen. Tot Paul al grappend naar mij toekwam en vroeg of ik er voor iets tussenzat dat zijn 7 jarige dochter letterlijk “Sex in the air, I like the smell of it” en “Chains and whips excite me” zong J. Gelukkig bleek ze geen flauw idee te hebben wat al die woorden betekenden!

Wat wel onrustwekkend was, waren de zorgen om haar gewicht :S. Op een bepaald moment wou ze een bikini niet dragen “omdat haar buik er daar te dik in uitzag” :S. Het kind is 7!!! En toen we aan het eten waren maakte ze zich plots zorgen “of ze daar niet te dik van zou worden”. Dat komt er natuurlijk van: leven met een nanny die constant klaagt over haar gewicht en ouders die geobsedeerd zijn door fitness en er slank uitzien!!

En besef van geld had Estella ook een pak minder dan haar kleine zus!! In Fiji kocht ze constant ijsjes, bestelde ze chips en drankjes en ze zette gewoon alles op de rekening van het hotel! En toen Paul haar vroeg wat ze wou voor haar 8^e verjaardag (in december!), antwoordde zij: “a holiday to Bali or Hawai?”, waarop Paul “Yeah honey, why not?” zei :S.

Ze begrijpt ook echt het concept “werken” niet (wsl aangezien geen enkele vrouw die ze kent effectief werkt). Als ik dan aan het klagen was dat ik geen zin had om te gaan werken in het café, zei ze gewoon: “then don’t go!!”, waarna ik haar probeerde uit te leggen dat ik wel moest want dat ik geld nodig had, waarop zij dan weer slim regeerde: “but just ask your dad!!”. Het leven is niet eerlijk!!

Maar ze verdedigde me ook!! Ik had mijn laatste week een discussie met P, omdat hij me die week niet wou betalen, aangezien ik volgens hem niet veel had moeten doen. Maar het was net een hele drukke week geweest, ik moest ook nog eens mijn valiezen pakken en alles kuisen, én ik had de kinderen het ganse weekend van ’s morgens tot ’s avonds, en net dat weekend hadden ze ook nog eens allebei buikgriep. Dus verdedigde ik mezelf en zei ik dat ik dat geld wel degelijk verdiende, waarna Estella me bijsprong en zei dat hij me echt wel moest betalen want dat ik een gans weekend op hen had gelet terwijl ze doodziek waren. P zei dan dat het haar zaken niet waren en dat ze zich daar niet mee moest bemoeien, waarop Estella zei: “Och Tine, kom hier toch weg! Luister toch niet naar die onnozelaar!!”. Wsl mag ik zoiets echt niet grappig vinden, maar stiekem vond ik het schitterend ;-).

Ach ja, het waren gewoon 2 schatten van kinderen om op te mogen letten. Sommige dagen konden ze het bloed onder mijn nagels vandaan halen, andere dagen waren ze superlief. Zo had ik hen eens een gans weekend alleen, en op zondag was Estella echt vreselijk: stout, gemeen, roepen en tieren tegen Mila, grote mond tegen mij... . Toen Paul me die avond smste om te vragen hoe het gegaan was, stuurde ik hem dat ik nèt niet mijn koffers had gepakt want dat E me die dag compleet gek gemaakt had. L & P namen dat niet al te licht op, en gaven haar een serieuze uitbrander die avond. En zo lief: de volgende ochtend klopte ze op mijn deur, gaf ze me een dikke knuffel en zei ze dat het haar speet dat ze zich zo tegen mij had misdragen. En ze had een zelfgemaakte kaart bij, met daarop geschreven: “Dear Tina, I m so sory for my bad behavior. I m sory I wanna make you go home. I promis to be nice and not stamp my foot. Don’t go home. I love you… love Estella”; Ja, wat kan ik daar dan nog op zeggen??? Zo lief!! Ik teken ervoor om later zo’n 2 kinderen te mogen hebben!!

En natuurlijk waren ook P & L super om bij te wonen. Hilarisch vooral. P met zijn gestoef over zijn geld en oude vlammen J. Elke avond als hij terugkwam van een etentje kon ik aanhoren hoe hij een cocktailrekening van 1000$ had, dat hij L voor haar verjaardag een porche cadeau had gedaan, alsof het allemaal de normaalste zaak ter wereld was! En mij vond hij een softie omdat ik nooit weed rookte, geen kerels had,... . Een grote mond, maar met het hart op de juiste plaats, dat wel. Op een avond had hij al grappend gezegd dat ik maar es op mijn gewicht moest letten, nadat ik had gezegd dat ik zin had in Toblerone-chocolade. en toen was L zo kwaad geworden dat hij zich echt wel slecht voelde. En om 23u is hij dan op zijn Vespa gesprongen en een kwartier later stond hij daar met een zak Toblerone-chocolade om het goed te maken, wat uiteraard werkte J.

Het was dan ook heeeeeeeel raar om afscheid te moeten nemen van de familie die mij na mijn hels avontuur op Pencarrow Ave zo goed had opgevangen. En raar hen te moeten helpen bij hun zoektocht naar een vervangster voor mij (Paul had daarbij een voorkeur voor Russische Matroesjka’s die semi-naaktfoto’s doorstuurden, dus al bij al was ik blij dat ik daar een stokje kon voorsteken ;-)). De laatste week begon het ook tot de kinderen door te dringen dat ik binnenkort voor goed weg was. De laatste 2 dagen deed Estella niks anders dan wenen, wat het ook voor mij niet makkelijk maakte. En Mila besefte het maar nu en dan. Dan zei ze soms: “You can’t go Tine, I will lock you up in your room and you can never go home!” en een half uur later vroeg ze me dan of ik haar volgende week naar kindy kon brengen, en dan moesten Leysa en ik weer proberen uit te leggen dat ik “voor goed” weg zou zijn… . Maar ik had nog een speciaal cadeautje voor hen in petto. Ik was de laatste weken namelijk hard aan het werk geweest en had mijn creatief brein zijn werk laten doen J. Ik had een “sprookjesboek” gemaakt, met als titel “A Kiwi-fairytale, by Tine Schils”. Het boek vertelde mijn “verhaal”, over hoe ik een droom had en naar NZ wou gaan, maar er in een afschuwelijk gezin terechtkwam (inclusief foto’s van een heks die Andrea moest voorstellen ;-)), over hoe ik dan bij hen terechtkwam, en dan allemaal verhaaltjes over mijn avonturen bij hen, allemaal met foto’s en tekeningen. Het had me veeeeeeel slapeloze nachten opgeleverd, maar het resultaat mocht er echt zijn en ze waren superblij!! Daarnaast had ik de meisjes nog 2 fotokaders gegeven met foto’s van mij met hen, en wat juweeltjes, en voor Paul en Leysa een fotokader met een foto van Mila, Estella, en natuurlijk Moro!

De meisjes hadden voor mij superlieve kaartjes gemaakt met daarop “Dear Tine, thank you for being the nicest “up air” (J) to me and Mila, I will never foget you, love Estella” en “Dear Tine, I hope you don’t go and I want you to stay here. Thank you for doing all the drawing you did with me. I love you. So much. I loved playing “kindy” with you. Love, Mila” Ja, probeer dan maar eens om niet emotioneel te worden!! En ik kreeg een Swarovski-ketting cadeau, door de meisjes zelf uitgekozen. En het werd een hangertje met een roze hartje, want ze wouden roze omdat ze wisten dat dat “mijn” kleur was, ZO ZO lief!

Na de laatste dag nog volop gespeeld te hebben was het tijd om definitief afscheid te nemen. Heel raar: iedereen een vaarwel-knuffel geven, mijn allerliefste adoptie-zoon Moro nog eens goed pastpakken, en dan definitief de deur achter me toetrekken. Slik.

Mijn vliegtuig vertrok de volgende dag om 7u ’s ochtends, dus ik had gepland om de laatste avond samen met Celine te gaan uit eten in de skytower, nog afscheid te nemen van Renske in een barretje in de stad, en dan de taxi samen met Celine richting luchthaven te nemen. Ons diner in de skytower was het perfecte laatste avondmaal. Heerlijk gegeten, en dat in het topje van de skytower, in een restaurant dat ronddraaide waardoor je gans Auckland vanuit de lucht kon bewonderen. Super. Heerlijk en decadent gegeten, afscheid genomen van Renske (An was intussen al een paar weken uit NZ vertrokken, en van de andere meisjes had ik eerder in de week afscheid genomen), mijn valies nog 10 keer geherstructureerd, en dan was het zover: op naar Auckland International! Door die nacht niet geslapen te hebben, waren Celine en ik een soort levende zombies en beseften we niet dat dit het definitieve einde was... . we pakten mekaar nog eens goed vast en toen was het tijd om door de gate te gaan. Wachtend aan de douane drong het plots dan toch tot me door en kwamen de tranen. Het was voorbij... . Maar we maakten mekaar de belofte om binnen 10 jaar (hopelijk met meer geld) terug te komen en samen herinneringen op te halen, en tussenin zal er veel tussen België en Duitsland geskyped en gependeld moeten worden!

Dus ja... dat was het dan: Op 12 juni 2011 zat het NZs avontuur erop!! Wat begon als een nachtmerrie werd uiteindelijk toch de droom die het hoorde te zijn. En achteraf gezien had ik wsl enkele dingen anders moeten doen, zoals vroeger vertrekken bij Michael en Andrea. Maar al bij al heb ik geen spijt van mijn keuze, want ik geloof “that everything happens for a reason”. Was ik eerder vertrokken, was ik wsl nooit bij de Ross-familie terechtgekomen en had alles er mogelijk heel anders uitgezien. En ik heb veel bijgeleerd tijdens die eerste 3 maanden, zoals opkomen voor mezelf, durven veranderen als het slecht gaat, en altijd blijven geloven in een happy end.

Want dit sprookje had wel degelijk een “happy end”, én een nieuw begin... van een kersvers avontuur Down Under... .

Iedereen bedankt voor het volgen van mijn Kiwi-avontuur, ik hoop hier in Australië wat meer tijd te hebben om wat regelmatiger te schrijven, maar ik beloof best niks J

Dikke kussen,

Van een dankbare en happy Tine xxxxxxxxxxxx!