Kia Oraaaaaaa iedereen daar in België!!

Ja hoor, still alive J Ik ben mijn belofte weer niet nagekomen (2 weken over tijd met schrijven), maar ik heb een excuus: Ik heb teveel genoten van het zonnetje aan het zwembad bij mijn nieuwe familie... . Jaloers, anyone? ;-)

De laatste 6 weken in NZ waren geweldig! Het beste wat ik ooit gedaan heb was het afbollen bij mijn vorige familie!! De reis op het Zuidereiland was ongelooflijk en geen enkele keer moest ik misselijk worden bij de gedachte aan mijn thuiskomst: HEERLIJK!!

Dus: the South Island! Het was AWEEEEEEEEESOME om het op z’n Nieuw-Zeelands te zeggen!!! Jullie hebben de foto’s op FB gezien, en wel: het was nóg mooier, spectaculairder en ongelooflijker in het echt!! Maar naar goede Tine-gewoonte ging er dus ook heel wat mis J. Aardbevingen, overstromingen, storm op zee: we’ve had it all!!

De aardbevingen waren het akeligst. We zijn op 25/12 geland in Christchurch (waar in september de zware aardbeving was voor zij die het nieuws niet volgen J), en ik zeg nog tegen Céline “It would be so cool if we would have an earthquake!!”. Toen dat 3u later toen ik om 2u ’s nachts onder de douche stond ook degelijk het geval was, dacht ik daar met mijn grote mond helemaal anders over. Daar stond ik dan: helemaal in mijn blootje toen de grond onder mij begon te schudden, de muren beefden, en alle electriciteit het begaf :S. En rule number 1 is: ren bij het eerste teken van een aardbeving naar een grote open vlakte. Makkelijker gezegd dan gedaan op een volle camping zonder kleren aan! Nog nooit was ik zo snel aangekleed om naar Celine in onze campervan te vluchten. En de andere kampeerders... snurkten rustig voort! “Hmmm would this be normal in Christchurch?” vroegen we ons dan ook af. Dat was het niet. En dat ontdekten we de volgende ochtend in de supermarkt toen een nieuwe, hevigere aardbeving van 5 op de schaal van Richter ons opnieuw de stuipen op het lijf jaagde. Daar stonden we dan: rustig te beslissen welke zak chips het minste calorieën bevatte, toen alle rekken begonnen te schommelen en alle eetwaren naar beneden vielen. Dus wij zo snel als we konden onze biezen gepakt, onze campervan (genaamd “Hippo”, dat schrijft makkelijker) in, en WEG uit bevend Christchurch!!

Op naar Kaikoura, waar we een boottocht hadden gepland om naar de walvissen te gaan kijken. Het was vrij mooi weer, dus wij verheugden er ons al op om gezellig onder het zonnetje rond te dobberen, genietend van het uitzicht op spelende orka’s. Wrong again. Voor ons vertrek hadden ze ons aan de balie al gewaarschuwd voor een grote kans op “severe seasickness”. Maar aangezien wij nog nooit ziek geworden waren op een boot, en bovendien voldoende Touristil op zak hadden, besloten wij al die goede raad in de wind te slaan. In het begin ging het allemaal goed: licht briesje, golfje hier en daar. Maar dan... kwamen we in open zee, waar de weercondities blijkbaar geheel anders zijn dan op het vasteland. Lees: gi-gan-tische golven, waarvan sommigen gewoon over de boot heen gingen. Ik ben nog nooit bang geweest op een boot, maar voor alles is dus een eerste keer. 10 Minuten later was –op mij en Céline na (Touristil helpt dan toch een beetje)- de ganse boot zijn kotszakje aan het benuttigen, en was er in de verste verte geen Free Willy te bespeuren. De geur was afschuwelijk, de toestand van mijn maag zowaar nog erger. De walvissen konden mij gestolen worden: ik moest van die boot af!! Gelukkig dacht iedereen er zo over dus keerden we terug naar de haven, waar we gelukkig ons geld terugkregen. Helaas dus geen walvissen gezien in NZ L!

De volgende dag zouden we verder noordwaarts rijden richting het “altijd zonnige” Nelson en Abel Tasman Park. Maar de wet van Murphy achtervolgde ons, want op de radio hoorden we dat het hele gebied door een zware storm getroffen was, alles onder water stond en alle toeristen geëvacueerd waren. Next plan dan maar... . Ik was superteleurgesteld, want dat was het gedeelte waar ik het meest naar had uitgekeken, maar aangezien ik er weinig voor voelde om met Hippo bootje te gaan varen, hebben we dan maar de oversteek gemaakt naar de Westcoast, in de hoop op beter weer... . Maar tegen dat wij daar aankwamen, was de storm van Nelson tot ginder geraakt, en kwamen we dus alsnog in het rampweer terecht. Gietende regen, rotsblokken overal op de weg, enorme windvlagen en dichte mist waardoor het zicht nog geen meter ver reikte... Voeg daarbij: Celine die nog nooit gereden had, ik die niet kan rijden, een campervan zo oud als de straat, en een spekglad wegdek met rotsen links en de ravijn rechts,... het was een waar avontuur! We bleven positief denken (ach jaaaa, zo in de regen heeft het toch ook wel iets :S), en gingen er van uit dat het ooit moest opklaren. Tot we op weg naar het zuiden te horen kregen dat alle wegen door het noodweer afgesloten waren, en we dus alleen maar ter plekke konden wachten tot ze weer zouden opengaan. Maar aangezien wij de volgende dag een beklimming van de Franz Jozef-glacier gepland hadden, was dat voor ons geen optie! Dus besloten we zover als we konden door te rijden, en dan maar te slapen waar de weg afgesloten was, zodat we als eersten konden vertrekken als alles weer openging. En dat ging eerst allemaal goed: we reden al meer dan 25 km zonder enige wegversperring te zien! Dus wij heel fel “dat het maar goed was dat we niet naar de radioberichten hadden geluisterd”. En op dat moment rijden we een berg af en zien we dat de ganse weg beneden in het dal gewoon volledig onder water staat :S. Te vroeg gejuicht! Maaaar, met behulp van de wegenwacht, en uiteraard dankzij mijn rijtalent, zijn we er met Hippo gewoon doorgereden, en bleef alles binnenin zelfs mooi droog. Zo een oude bak was hij dan toch niet!

En het laatste obstakel waren de Nieuw-Zeelandse SANDFLIES!!!!!!! Ik had er in mijn Lonely Planet al wel over gelezen, maar je denkt: hoe erg kunnen een paar vliegjes nu zijn? Wel: erg! Op weg naar Haast, stopten we aan een verlaten camping aan het mooie Lake Moeraki. Het zag er het perfecte plaatje uit: na 4 dagen eindelijk weer zonneschijn, heel rustig, prachtig uitzicht over het meer: dit zou een heerlijke avond worden, maar toen kwamen the evil sandflies. Een zandvlieg ziet er dus uit als een fruitvliegje, ware het niet dat ze gigantisch steken, en dat ze aan Lake Moeraki in duizendtallen aanwezig waren. Vanaf dat ik een voet buiten zette, plakten er gewoon 100-en van die beesten op elk stukje ontbloot vel, en dat beet er maar op los! Er zat dus niks anders op dan in onze camper te blijven, maar helaas waren ze ook daar niet weg te slaan. Dus ik gaan slapen in een lange broek, een trui met lange mouwen en rolkraag, met als gevolg dat ze zich storten op mijn handen en voeten, die de volgende dag in het bezit waren van 158 beten (zorgvuldig door Celine geteld!), waardoor ik er uitzag als een leprapatiënt (en mensen mij ook zo aanstaarden). Nog voor dag en dauw, zonder ontbijt, vertrokken we richting Haast, weg van die afschuwelijke beestjes. Ik heb Celine al gezegd, dat moest ik ooit in mijn leven beslissen een horrorfilm te maken, het er een wordt over zandvliegen J.

En tot daar alles wat er dus fout ging. (Oh ja, we hebben ook nog de zijspiegel van de camper er afgereden, maar dat is een detail in vergelijking met de rest).

Uiteraard waren er ook heel wat hoogtepunten. Het is moeilijk het beste eruit te kiezen, maar in mijn top 5- lijstje staat ongetwijfeld (in willekeurige volgorde!):

· De beklimming van de Franz Jozef-gletsjer. Nooit gedacht dat ik ooit in mijn leven een gletsjer zou beklimmen. En dan nog wel in een short onder de blakende zon! Eén woord: GE-WELDIG!!!

· Paardrijden in Glenorchy. Nooit gedacht dat ik ooit zou paardrijden op de filmset van “The lord of the Rings”. Ik wou absoluut een keer gaan paardrijden in NZ, en deze tocht wordt als een van de mooiste ter wereld beschouwd. En dat was het zeker!! En mijn paard heette... Murphy, helemaal assorti met de rest van onze reis ;-).

· Pinguins spotten op het strand in Dunedin. Al helemaal nooit gedacht dat ik ooit het strand zou delen met pinguins. En dan nog wel met de zeldzame geeloogpinguin. Het voelde alsof ik live in een National Geographic documentaire terechtgekomen was. De beestjes waggelden gewoon rond op het strand, en voedden hun jongen vlak voor onze neus. En ze keken naar Celine en mij, en dan zag je ze denken “What the hell are you doing here?”. Kippenvel, écht.

En nog meer kippenvel toen we later die dag naar de zonsondergang op een ander strand in Dunedin stonden te kijken, en er plots 100-en blauwe pinguins uit de zee opdoken. Dat was echt magisch om te zien: plots zie je overal kopjes verschijnen, en waggelen ze allemaal tegelijk uit de zee, vermoeid na een ganse dag vissen. En de kleintjes zaten intussen ongeduldig op mama te wachten voor hun avondmaal. Fenomenaal. Misschien voor mij wel hét hoogtepunt van NZ tot nu toe.

· Queenstown en omgeving. Het zei mij op voorhand totààl niks, maar wat een prachtig en supergezellig stadje! Zó levendig, en vlak aan het prachtige Lake Wakatipu! Op een dag de gondola genomen naar boven in de bergen, waar we een fenomenaal zicht op de stad hadden. Wow! En ook alles er rond was subliem: Lake Wanaka met landschappen als schilderijen, Arrowtown waar je het gevoel had 100 jaar terug in de tijd te gaan, ... allemaal even mooi !

En nieuwjaar in Queenstown was onvergetelijk. Oud op nieuw in hartje zomer, 12 uur eerder dan in België: enorm vreemd, maar helemaal geweldig. Na 2 flessen Mojito en 2 flessen champagne stonden we ladderzat af te tellen naar 2011, tussen duizenden anderen in het park naast het meer, terwijl een liveband het nieuwe jaar inzong. 2010 werd afgesloten met één van de beste liedjes allertijden “Time of your life” van Greenday (kip-pen-vel voor de 100^e keer), en 2011 werd ingezet met “Raise your glass” van Pink, en een spectaculair vuurwerk vanop een boot midden op het meer. Het was heel dubbel: ik miste iedereen thuis, en het was raar nieuwjaar zo ver van huis, maar tegelijk besefte ik: this the time of my life, dit is gewoon AF!!! Daarna gefeest tot in de vroege uurtjes, met 2 Hollandse meisjes die we in onze hostel hadden leren kennen. Ik ben er zeker van dat ik me deze nieuwjaar binnen 50 jaar nog steeds ga herinneren. Super!

· Abel Tasman National Park en Farewell Spit. Het was van meet af aan mijn gedoodverfde favoriet en terecht. De watertaxi bracht ons (onder een blakende zon) naar een punt midden op het Abel Tasman Track (één van de New Zealand great walks), en van daaruit begon onze 8u-durende terugtocht die ons van het ene paradijselijke strand naar het andere bracht. Om 22u kwamen we stikkapot maar helemaal voldaan aan bij onze camper, om daarna nog meer dan 60 km door de bergen te rijden op weg naar Farewell Spit, waar we de volgende dag moesten zijn. Rond middernacht zijn we daar nog achtervolgd door de politie J. Ik zeg nog tegen Celine: “that policecar behind us, I think they are following someone.” Zelfs wanneer ze hun sirenes opzetten ging er bij ons nog steeds geen lichtje branden. Tot ze achter ons de camping opreden en toen besefte ik dat ze dus ons aan het volgen waren. Of we niet teveel op hadden?? (tja ik kan nu eenmaal niet mooi recht rijden!!). Gelukkig was de agent superknap en had ik geen druppel alcohol op. Voor de zekerheid moest ik toch de test ondergaan, en in NZ moet je dus niet blazen maar gewoon praten in een machientje! En omdat ik helemaal ondersteboven was van de mooie politieman, zat ik daar maar iets te bazelen, en nadien zei Celine: “You should have said: Can I have your phonenumber??” Natuurlijk!! Zulke ingenieuze ideeën komen altijd te laat!

Farewell Spit was voorbehouden voor onze laatste dag, en WAT een afsluiter! Ik voelde me daar echt aan het einde van de wereld. Niks anders dan eindeloze zee, strand en duinen: waaaauuuuuuuw!!!! Ik ben superblij dat we er uiteindelijk toch geraakt zijn (dit was dus de plaats waar eerst de storm was, maar aan het einde van onze trip zijn we dus helemaal terug van Christchurch naar boven gereden omdat ik het absoluut wou zien). En het was de omweg van meer dan 1000km helemaal waard! We hebben trouwens wel nog even schrik gehad toen we onderweg waren naar Nelson, want overal op het radionieuws hoorden we over een pyromaan die aan Golden Bay (waar wij dus naartoe gingen) ’s nachts campervans in brand stak terwijl er gewoon mensen in lagen te slapen :S. Dus wij waren ’s nachts natuurlijk helemaal paranoia en checkten continu op rook- en bezinegeur, en vreemde kerels in onze buurt :S. Maar goed, uiteindelijk is onze campervan niet opgefikt en hebben ze die creep kunnen oppakken!

Milford Sound was voor mij de enige ‘teleurstelling’. Mijn verwachtingen waren zo hoog, en we hadden zo’n slecht weer, dat het helemaal niet was zoals ik het me altijd had voorgesteld. Maar dat was dan ook het enige. De reis was SUBLIEM, en ookal heeft het ons véél geld en 18 volle benzinetanken gekost: it was all worth it!!!

En nadat we Hippo hadden ingeleverd (die trouwens zo goed als uit mekaar viel: remmen werkten niet meer, deur sloot niet meer, plafond was een kerkhof van zandvliegen, zijspiegel hing nog er nog maar half aan), was het helaas tijd om terug te keren naar Auckland City. Daar had ik nog een weekje vakantie vooraleer ik bij mijn nieuwe familie kon beginnen (die nog op vakantie was). Tijdens die week kon ik enkele dagen bij An slapen in Browns Bay (zo heb ik weer een nieuw mooi stukje Auckland ontdekt), wat heel gezellig was. Op vrijdag belde de familie me dan dat ze vroeger dan gepland terug waren en dat ik zaterdag al mijn intrek kon nemen.

Ik was héél zenuwachtig, maar ze waren supervriendelijk en de kindjes (Estella, 7 en Mila, bijna 4) heel enthousiast. Meteen een immens verschil met voordien! En ze hadden nog een verrassing in petto, want ze hadden net een kitten gekocht, en dat is dus het allerprachtigste en schattigste beestje dat ik ooit in mijn leven gezien heb!! Dus ik was meteen helemaal verkocht J. Ook het huis is nooit eerder gezien. Ik voelde me hier meteen helemaal in Beverly Hills. Een prachtige villa, een binnenplaats met zwembad, salon, bbq en pizza-oven, en een dikke jeep, Maserati en Vespa voor de deur. En dan mijn kamer: in het poolhouse naast het zwembad, met flatscreen tv die ze speciaal voor mij geïnstalleerd hadden, en een grote badkamer met...sauna er aan vast. Dag 2 lag ik tijdens mijn vrije uren al meteen een boekje te lezen op mijn luchtmatras in het zwembad en dacht ik “this is LIFE!”.

Toch was (en is) het allemaal heel hard wennen natuurlijk. Nieuw gezin, nieuw huis, nieuwe gewoontes. De kinderen mogen hier alles, wat het voor mij heel angenaam maakt aangezien ik niet meer de strenge nanny moet spelen. Ze snoepen er op los, mogen tv kijken, hebben superveel vriendinnetjes die komen spelen, echt een bevrijding voor mij ten opzichte van voorheen! En het moet gezegd: meisjes zijn geweldig! Al die meisjes-spulletjes, roze kleren, sprookjesboeken, barbies, Polly Pocket,... ik voelde me zelf weer even 7 jaar! De eerste week mocht ik met Estella en een vriendinnetje naar Harry Potter gaan kijken in de cinema. Nog zoiets waarvan ik mij Michael en Andrea alleen maar kon dromen. Het was geweldig: ik tussen die 2 meisjes die continu commentaar zaten te geven. Het ene moment wouden ze op mijn schoot zitten omdat ze te bang waren, en het ander moment zaten ze met afschuw te kijken naar Harry Potter die een meisje kust “Iehuwwwwwww, that is soooooo grossssss!!!” J. Om daarna ziek naar huis te gaan door teveel popcorn, chips en ijslolly door mekaar gegeten te hebben. Dat is dus hoe het leven van een kind er moet uitzien!!!!

Estella is echt al heel volwassen voor haar leeftijd en een droom van een kind om op te letten: heel zelfstandig en ze wil altijd alles weten wat ik doe, mijn foto’s kijken,... echt alsof ze een kleine zus is!! En ze is helemaal verlekkerd op het “Michael & Andrea”-verhaal J. Ze had van haar mama en papa al een beetje gehoord hoe slecht ik daar behandeld werd, en ze wil continu details horen: wat ze tegen mij riepen, hoe stout de kinderen waren,... J. Om mij daarna te verzekeren dat zij niet zo zijn en ze mij heel graag hebben! En aangezien ze naar dezelfde school als Imogen gaat, had ze haar al meteen via klasfoto’s weten te traceren, en was ze van plan haar op eerste schooldag de volle lading te geven over “haar gemeen gedrag en haar afschuwelijke ouders” :s. Ik haar maar snel gezegd dat ze dat dus best NIET kon doen J. En ze heeft zich toch weten inhouden, al moet ik elke dag na school wel horen hoe ze Imogen bespied heeft, en dat ze gemeen is en geen vriendjes heeft J. En toen ik haar vorige week naar school moest brengen en bijna flauwviel uit angst om Andrea tegen te komen, heeft ze me heel goed begeleid! Ik liep daar, zo incognito mogelijk met grote zonnebril op, terwijl Estella overal uitkeek waar ze konden zijn, en me constant verzekerde “It’s ok, don’t worry, I don’t think she’s here! You won’t have to see her again...”. Superlief dus J. Alleen kan ze haar kleine zus soms niet uitstaan, en man man wat kunnen die 2 ruzie maken, om grijze haren van te krijgen!! Heb Paul en Leysa al gewaarschuwd dat dat de komende 20 jaar wsl niet gaat veranderen ;-)! Mila is ook keischattig trouwens. Ze is soms wel iets moeilijker, omdat ze gewoon is mama altijd rond haar te hebben, maar ze kan ook heel lief zijn. Meestal wil ze samen met mij “kindy” spelen: dan is zij de mama en brengt ze mij naar de kleuterklas. En voor ze mij daar achterlaat zegt ze dan: “Mummy is going to the gym now, to look thin and beautiful, and till I get back, you have to play nicely with your friends and share alllllll your lollies!!!”. Echt hilarisch soms!

Ik mocht ook al meegaan naar een concert met de ganse familie, naar de zoo, gaan brunchen, naar een picknick in het park, dus ze doen echt wel moeite om me er bij te laten horen. Die picknick was ook ogen opentrekken voor mij. Leysa (de mama) had er afgesproken met haar vriendinnen (een achttal 35+ mama’s, allemaal even slank, blond en stylish) die al hun kinderen meebrachten (allemaal meisjes!). En dan zaten de mama’s daar in het park, te picknicken met champagne, terwijl de kinderen in de speeltuin met mekaar speelden en hun mannen het geld verdienen. En dan praatten ze over hun vakanties in Hawaï, hun celebrity-dieet, hun workouts in de gym, hun frontrow seats tijdens de finale van de Australian Open, hun 10^e huwelijksverjaardag die ze willen vieren met een weekendje Vegas,... alsof het allemaal niks is. Wat een leven! Ik noem ze nu de Beverly Hills mama’s, en ik weet nu wat ik later wil zijn: een Beverly Hills mama! Eerst nog een rijke man vinden!

Maar het lijkt allemaal een beetje te mooi om waar te zijn, en helaas voor hen is het dat op dit moment ook. Ik ben hier namelijk in een nogal rare situatie terecht gekomen. De dag voordat ik hier begon, is de papa (Paul, die een eigen marketingbedrijf heeft) in een soort schandaalsituatie (fraudezaak, een heel verhaal) terechtgekomen, en ik had meteen door hoe serieus het was toen het ’s avonds het hoofdpunt was in het nationaal nieuws, én het op de voorpagina van alle kranten stond :S. Op mijn eerste dag stonden er al meteen groepjes journalisten voor de poort, en kreeg ik de opdracht te doen alsof ik geen Engels verstond en hen te negeren als ik het huis uitging. Toen voelde ik me dus helemaal in Hollywood!! Celine zei al meteen dat weer enkel mij zoiets kan overkomen!! J Het klinkt heel cool, maar blijkbaar is het dus echt wel serieus fout. De papa is helemaal op van de stress en zat er vorige week helemaal door. Er hing dan ook een echte spanning in het huis, wat de situatie voor mij natuurlijk een beetje onwennig maakte. Ze vonden dat zelf ook erg voor mij, en halverwege de week heb ik met hen gepraat en hebben ze mij het hele verhaal uitgelegd. Blijkbaar is het echt wel erg, want de kans is reëel dat hij z’n bedrijf en dus ook het huis en alle bezittingen verliest :S. En hij verontschuldigde zich ook voor z’n gedrag, omdat hij bijna niks meer zei terwijl hij normaal super open en altijd opgewekt is, maar dat hij nog nooit zoiets had meegemaakt en dat de timing voor mij gewoon heel slechts was, aangezien het juist begonnen was op mijn eerste dag (typisch:S). Ik verzekerde hen dat ze zich ab-so-luut niks van mij moesten aantrekken, want tegen mij zijn ze alsnog supervriendelijk en ik ben al lang blij dat ze zich er niet aan storen dat ik in deze moeilijke periode juist in hun huis rondloop.

Maar gisteren ging het plots even helemaal mis en hebben ze Paul naar het ziekenhuis moeten voeren na een soort stress-inzinking (of angstaanval, omdat hij blijkbaar zelfs kans loopt om naar de gevangenis te gaan :S)... . Enfin, een hele historie dus!! Gevolg voor mij is ook dat ik hier nu eigenlijk een beetje zonder werk zit! Mijn eerste 2 weken hadden de kindjes vakantie en was er veel te doen. Maar nu de vakantie gedaan is, was het de bedoeling dat ik vooral zou babysitten als zij samen uitgingen, wat gezien de hele situatie momenteel niet veel het geval is! Ze hebben me dan ook gezegd dat ik gerust een job mag zoeken, zolang ik af en toe babysit en hun help in het huishouden, is dat geen probleem. Dus ben ik nu volop aan het zoeken en hoop ik héél snel iets te vinden!! Zou ideaal zijn om mijn dagen te vullen én te kunnen sparen voor Australië, want momenteel zien mijn financiën er allesbehalve gunstig gezind uit! Ook met werk zoeken hebben ze me hier trouwens al goed geholpen. Leysa prijst me aan als babysit bij de andere Beverly Hills mama’s, waardoor ik al een centje bij heb kunnen verdienen door daar te babysitten. En de buren hebben me hier al ingehuurd voor 3 dagen volgende week, en Leysa gaat morgen een goed woordje doen in een brasserie hier in de buurt waar ze iemand zoeken, dus echt heel lief allemaal!

Dus ondanks de vreemde situatie, ben ik wel heel dankbaar hier te kunnen zijn! Intussen blijft Andrea me wel achtervolgen. Michelle (hun vorige nanny, die ze nu blijkbaar terug in dienst hebben tot ze een nieuw slachtoffer vinden) had me gecontacteerd ivm mijn post die tijdens kerst was aangekomen. Ze stelde me voor om samen met haar en de kinderen af te spreken, zodat ze me mijn brieven kon geven en ik ook afscheid kon nemen van Max en Imogen. Maar ze vroeg me of ik Michael de toestemming hiervoor kon vragen. Na een heel gedoe gaf die me uiteindelijk de toestemming, en beloofde Michelle me de laatste week van de schoolvakantie te smsen zodat we een dag konden afspreken. Maar plots hoorde ik niks meer van haar, en dan kreeg ik ineens een woedende e-mail van Andrea: “dat ik nogal lef had Michelle te contacteren, dat zij nu voor haar werkte en ik haar niet in een moeilijke situatie moest brengen om dingen uit haar huis te bemachtigen. Dat ze niet wou dat ik afscheid nam van de kinderen en dat ik bij hen absoluut niet meer welkom was. Dat ik als ik Imogen in school tegenkwam (waar ik me zorgen over maakte, want als ze tegen haar gezegd hebben dat ik terug in België ben, moet dat voor dat kind ook niet fijn zijn als ze me dan met een nieuw kind ziet), maar gewoon in haar gezicht moest zeggen dat ik haar nanny niet meer wou zijn omdat ik haar niet graag had en gemene dingen over haar had geschreven op het internet (die vrouw is dus echt ziek he, als ze nog liever haar eigen kind kwetst!). Dat ze de 950$ van de verzekering terugwou. Dat ik een van haar goede handdoeken had gestolen, en nog wel die van een volledig nieuwe set!! En tenslotte dat ze hoopte dat ik uit MIJN fouten geleerd had, en ze sloot af met “Don’t bite the hand that feeds you”. OH MY GOD ben ik blij dat ik van die bitch verlost ben!!! Ik heb de mail hier aan iedereen voorgelezen (ook aan Leysa), en iedereen zegt dat ik gewoon alles moet negeren en haar van alles moet blokkeren, wat ik nu ook gedaan heb. Eerst voelde ik me schuldig ivm dat geld, maar als ik denk aan al het geld dat zij me gekost hebben (nooit eten voor me gemaakt, mijn laatste week + extra avonden niet betaald) en aan hoe ze me behandeld hebben, kunnen ze fluiten naar die 950$! Nu gewoon hopen dat ik haar nooit tegen het lijf loop hier, wat vrij moeilijk is aangezien ik 2 straten verder woon :S. Moest ik terug in België zijn, zou ik zeker en vast HBvL met mijn column naar hen opsturen, en dan kon haar persoonlijke tolk haar vertellen hoe ze in de Belgische krant als “psychopathic Cruella Devil with multiple personality disorders” omschreven wordt !! Moeha!

En dat was zowat het belangrijkste nieuws van de voorbije maand!! Verder gaat alles prima: leuke weekendjes in Auckland, heeeeeeeeel heet (zo vochtig dat het onmogelijk is om ook maar iets te doen en ik elke 5 minuten een douche wil nemen), en ik mis jullie nog steeds! Andere Belgische dingen die ik meer en meer begin te missen: mijn wekelijkse roddels uit de Dag Allemaal (helaas is er nog geen enkele tot in NZ geraakt), Gini (frisdrank trekt hier echt op niks), Bicky Burgerrrrrs, en alle soaps die ik volgde (en waar ik hier in NZ geen fluit meer van begrijp aangezien ze 2 jaar verder zitten en de personages die ik ken meestal al dood zijn...). Maar op die paar dingen na, kan ik er nog wel voor een hele tijd tegenaan J.

Hopelijk hebben jullie genoten van dit verhaal, en ik beloof jullie binnen aanzienbare tijd een nieuwe update ;-).

Dikke kus en groetjes vanuit hot & awesome New Zealand!!!!

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Tine

PS: Mijn nieuw adres is:

65, Epsom Ave

Epsom

Auckland 1023

NZ