Laten we beginnen bij het begin:

Na mijn laatste verslag gingen Celine en ik een weekendje naar Raglan en de Waitomo Caves, en het was alweer een weekend vol superlatievenas usual... Raglan was geweldig: prachtig surfstrand en een supergezellige camping: een heel groot domein vlak aan het strand, met overal cabooses (soort caravans) en tipi's (indianententen) verspreid. In combinatie met de stralende zon was het daar gewoon volop genieten en had ik een echt vakantiegevoel!Het was allemaal heel relaxed: rondrijden langs fenomenale landschappen met de radio keihard (Celine is intussen al helemaal fan van Marco Borsato & Clouseau! En ze was vrij verontwaardigd dat mijn kennis van Duitse muziek zich beperkt tot Peter Maffay, Rammstein en Tokyo Hotel, terwijl zij zelfs...Tom Dice !kent), tussenin een paar prachtige watervallen meepikken, wandelen langs het strand, surfers bewonderen (of course), enzovoort. Zondag was wat avontuurlijker want dan gingen we raften in de Waitomo Caves. Daar gingen we dan: Celine, ik en nog drie Chinezen: gehuld in eenprachtig aansluitendwetsuit en klaar om in het ijskoude water te springen en de grotten te verkennen. Het was super: de grotten zijn bekend omdat ze verlicht worden door glimwormen, en het was echt magisch om te zien!! Af en toe best wel eng, aangezien onze begeleidster zo vriendelijk was mij attent te maken op de aanwezige springspinnen (wou ik echt weten), en we achterwaarts van watervallen moesten springen... :S. MAAR het was super om te doen en ik heb alweer een paar angsten overwonnen :-)ENNNNN ik heb mijn allereerste roadtrip (met mijzelf als chauffeur) zonder al te veelobstakels overleefd!! We zijn naar goede gewoonte wel weer overal fout gereden waar we konden (en ja, dat mét gps), maar daardoor belandden we ook altijd op verlaten plekjes die volgens ons nog nooit eerder ontdekt werden!

Ook de thuiskomst verliep helemaal zoals verwacht: geen interessein mijn weekend, geen goedenavond, wel commentaar omdat haar neef (die nog steeds thuis was) naar mijn weekend informeerde en ik daarop enthousiast (fluisterend!)antwoordde, wat blijkbaar niet toegelaten was na 9u 's avonds...zucht.En die week begon ook de zomervakantie, dus: werken in dat huis van 7 tot 7 ... Hoera :S

Maar ik moet zeggen: die eerste week viel heel goed mee: het was prachtig weer dus kon ik de kids meenemen naar parken, speeltuinen, het strand... . Kerstvakantie in hartje zomer: vreemd! Rijden langs het strandonder een snikhete zon met 'I'm dreaming of a white Christmas' op de radio: nog vreemder! De dag op het strand waswel grappig: ik zat daar met Max en Imogen in het zand te spelen, toen we omringd werden door de ene groep Japanse toeristen na de andere. Iedereen vroeg of ze met ons op de foto mochten enof ze foto's van de kinderen mochten maken.En dan bedoel ik niet één groep toeristen, maar zeker 6, en ik heb nog steeds geen idee waarom :-). Een Amerikaanse vrouw kwam zelfs naar mij toe om te zeggen dat ze nog nooit zo een 'perfect looking little family' had gezien, dus ik natuurlijk glunderen van trots (heb maar niet gezegd dat ik de au-pair was, zou het moment verpest hebben), Michael en Andrea hadden het moeten horen!!

En volgend weekend kwam er weer een nieuw hoogtepunt aan: voor 3 nachten terug naar Sydney!!!! En ja... er zijn gewoon geen woorden voor... WAT - EEN - STAD!!! Ik wéét niet wat het is met Sydney, maar ik krijg gewoon kippenvel bij de eerste voet die ik er binnenzet, die stad heeft het gewoon allemaal: de sfeer, de mensen, de winkels, de Harbour Bridge, de stranden, het échte stadsgevoel maar tegelijkertijd toch met veel rust en groen, en natuurlijk het adembenemende Opera House... . Raar eigenlijk, want vooraleer ik naar hier kwam, had ik helemaal niet zoiets van 'Sydney moét ik gezien hebben', en had ik dus absoluut geen hoge verwachtingen, maar het moet gezegd: Sydney is PARADISE!! Dus ik hoop, ik hoop, ik hoop, dat ik als ik na mijn avontuur in NZ aan mijn Australië-avontuur begin (ja, dat is dus de bedoeling, maar alles hangt van mijn heimwee en de gemoedstoestand van mijn bankrekening af... ik zou dan eventueel rond mei/juni hier al vertrekken, als ik alles hier gezien heb), wat langer naar Sydney kan gaan, want zoals jullie horen heeftdie stadmijn hart gestolen!! Wat ik er dan allemaal gedaan heb? Wel, niks wereldschokkends in feite: genoten van de botanische tuinen (die ik vorige keer gemist had en echt geweldig zijn), de Oprah Winfrey-gekte aanschouwd (ze was net dat weekend in Sydney voor de Australië-special van de show, en het was echt geschift hoe het daar leefde: overal hordes fans/freaks gehuld in I love Oprah-T-shirts, oneindige rijen om tickets voor de show te bemachtigen, de Harbour Bridge die versierd was met de 'o' van Oprah, etc... . Maar wel cool om haar en het hele spektakel er rond te zien, zoals een prachtig vuurwerk aan het 'Oprah' House!), beetje geshopt, aan het strand gelegen, (te)veel en lekker gegeten om daarna een fortuin te spenderen aan afslankende badpakken die mijn tien (!) extra kilo's zouden moeten verbergen, een harbourcruise gedaan, naar de zoo geweest (waar je een geweldig uitzicht op de stad hebt),...: heel relaxed en exact wat ik nodig had!!

Maar het zou ik niet zijn, moest er niks abnormaals gebeuren, dus het verliep niet allemaal zoals gepland :-) . Allereerst ben ik mijn gsm kwijtgeraakt: het was 11u 's avonds toen ik ineens besefte dat ik mijn gsm 2u eerder op een bankje aan de Harbour Bridge had laten liggen... . Dus ik uiteraard tegen topsnelheid (naar mijn normen) daar naartoe, om natuurlijk te ondervinden dat mijn gsm al lang verdwenen was... .Daar zat ik dan: helemaal aan de andere kant van de wereld in mijn eentje en compleet onbereikbaar :S. Dus ja... dan maar rondom mij aan mensen beginnen rondvragen of iemand iets gevonden had, toen er tot mijn grootste verbazing een watertaxi-chauffeur naar mij toekwam om te vragen of ik misschien mijn gsm kwijt was???Alweer geluk gehad;-) . De man was supervriendelijk:'Oh I've already contacted a friend of you, so she could e-mail you that I have your phone' (zou ik nooit aan gedacht hebben). Ik uiteraard nieuwsgierig wie hij dan wel gebeld had in België.'Well, I've tried 'mama' several times but she didn't pick up (:S), so then I called one of your friends, I think her name was Andrea...'Great!Van ALLE mensen in mijn gsm moest hij er die naam natuurlijk uitkiezen, en dat terwijl het in NZ intussen 1u 's nachts was :S. Uiteraard heb ik dat toen ik thuiskwam kunnen aanhoren, maar ik was al lang blij dat ik mijn gsm terug had :-).

Ander obstakel waren de vervelende kerels die in mij het perfecte slachtoffer herkenden aangezien ik alleen was. Moesten het nu knappe Australische surfleraars zijn mijn een zongebruind lijf: OK, maar naar goede gewoonte trek ik enkel freaks aan waaronder ditmaal een 18-jarige geneeskundestudent uit Maleisië die beweerde de man van mijn leven te zijn, en een geobsedeerde Rus die mij op één minuut 15 (!) smsjesstuurde (ok, stom om gsm-nr te geven, maar het leek mij handig connecties te hebbenmet inwoners van Sydney, niet dus :S) en mij tot aan mijn hotel gevolgd heeft, waarna ik de receptie heb moeten waarschuwen om mijn kamernummer aan niemand door te geven... . MAAR... het aller akeligste moet nog komen. Australië: het land van de kwallen, de slangen, de krokodillen en worst of all: de SPINNEN!! Na al zoveel horror-verhalen gehoord te hebben over de vogelspinnen die uit bomen springen, was ik voorbereid: elke avond voor het slapengaan werd elk hoekje van mijn kamer uitgekamd op zoek naar achtpotige monsters, en dag en nacht droeg ik mijn hoedje als ik onder bomen liep.

Maar toch is het onheil geschied.

Op zondagavond wandelde ik volledig ontspannen van de haven richting mijn hotel, over de promenade, ONDER de palmbomen (bomen die ik tot dan toe associeerde met witte stranden en cocktails), wanneer er plots iets op mijn arm valt. Dus ik kijk... en zie een gi-gan-tische vogelspin over mijn pols kruipen... . Ik ben beginnen krijsen, springen, heb onmiddellijk al mijn zakken rondom mij gegooid, en mensen bekeken mij alsof ik absoluut de grootste freak ter wereld was.... HALLO, er zit een VOGELSPIN op mijn arm!!! Door mijn hysterische reactie is het beest gelukkig snel afgetaaid, maarhet is dus helaas geen fabeltje: ze zitten overal in Sydney!! :-((((En geloof mij dat ik die nacht geen oog dichtgedaan heb en het óveral voelde kriebelen.

Gelukkig was de dag erna zo perfect, dat het zelfs een arachnafoob als mij de spinnennachtmerrie deed vergeten. Ik had me voorgenomen om maandag,mijn laatste dag, al zonnend aan het strand door te brengen, kwestie van de batterijen weer wat op te laten vooraleer ik weer naar the house of doom kon vertrekken. En aangezien ik vorige keer zó onder de indruk was van het prachtige Palm Beach (het enige echte strand van Home and Away), besloot ik daar terug naar toe te gaan. Ik heb nog even getwijfeld, aangezien het op anderhalf uur van de stad ligt en ik dus veel tijd zou verliezen, maar het is véél mooier en rustiger dan de stadsstranden, dus ben ik er toch maar voor gegaan. En maar goed ook, want wat bleek toen ik er aankwam? Dat ze net Home & Away aan het filmen waren!! Dus het allereerste wat ik gedaan heb, is uiteraard een sms'je gestuurd naar mijn extreem jaloerse zus in België :-)).

Het was echt héél cool om te zien, vooral omdat niemand erom maalde dat ik daar rondliep en ik zo dichtbij kon komen als ik wou. Toen ik arriveerde waren ze net een strandscène aan het filmen, dus waagde ik het erop om mijn handdoek gewoon 15m verder neer te strijken, en geen haan die er naar kraaide! Integendeel, de regisseur vroeg zelfs of ik het erg vond dat ik op de achtergrond in beeld was, maar dat ik dan wel met mijn rug naar de camera moest zitten en geen foto's meer mocht trekken, dus echt cool! De strandscène was er een met Liam en Bianca (die ik overigens niet kende :S), en die waren supervriendelijk, want na afloop kwamen ze zelfs spontaan een praatje met mij en nog 2 andere meisjes slaan! Ik moest met het schaamrood op de wangen vragen wie zij nu precies speelden in de serie, want ik zei dat het niet ik, maar vooral mijn zus was die H&A al sinds het prille begin volgde. En dat vonden ze dus echt geweldig: iemand uit België die al 20 jaar naar H&A keek! Dus stelden ze zelf voor dat ik met hen op de foto ging, aangezien ik mijn zus dan zeker jaloers zou maken, and so I did ;-).

Daarna ging de hele cast lunchen, aan tafels buiten naast de surfclub. En ook daar kon ik weer zo dichtbij komen als ik wou, waardoor ik alle acteurs goed kon observeren ;-). Dan waren er nog scènes met Nicole, Sid en... Terri van All Saints... Toch3 acteurs die ik goed kende! Vooral Terri en Sid waren SUPERvriendelijk! Ik heb zo'n 15 minuten met Sid gepraat, en hij vroeg van waar ik kwam, wou vanalles over NZ weten, enz. Hij moest lachen toen ik zei dat ik van België kwam, omdat zijn beste vriend (waarmee hij ooit in Sons and Daughters speelde) ooit op de cover van een Belgisch magazine stond dat met DAG begon (Dag Allemaal...). En aangezien 'a dag' in het Engels zoiets als schaapsuitwerpsel (zo begreep ik het althans :) ) betekent, hadden ze hem daar toen zo mee uitgelachen dat hij dat nooit vergeten was. Hij was zelfs zo vriendelijk om mij een lift naar de stad aan te bieden, maar helaas was hij met de moto en was ik daar niet op gekleed... .Maar het was alleszins een super sympathiekekerel, hij is nadien zelfs nog gestopt toen ik aan de bushalte stond te wachten! Ik moet misschien toch maar eensregelmatiger naar Home and Away beginnen kijkenvanaf nu, ik was echt verbaasd hoe vriendelijk en down to earth iedereen daar was, echt super!

Toen ik op de bus zat, merkte ik natuurlijk dat ik eigenlijk veel te laat vertrokken was, en ik in principe 2 uur later al op de luchthaven moest zijn, terwijl ik nog anderhalf uur op de bus moest zitten, mijn valies in mijn hotel moest gaan halen, én nog een taxi moest vinden om mij naar de luchthaven te brengen :S. En het werd pas helemaal typisch toenik met de bus vast kwam te zitten in een gigantische file... . Toen ik anderhalf uur voor mijn vlucht moest vertrekken nog steeds in de bus vastzat, besloot ik dan maar uit te stappen en meteen een taxi te roepen met als opdracht 'I have to get tomy hotel and the airport as quickly as possible, it doesn't matter how youget there, butjust GET THERE!!!'. Waarop de Indische chauffeur zijn voet op de gas gooide en over elke pechstrook scheurde om mij uiteindelijk 45 minuten voor mijn vlucht vertrok aan de luchthaven af te droppen. Na (schandalig veel)afgedokt te hebben aan de Indiër, snelde ik naar de incheckbalie voor een volgende crisissituatie. Vrouw achter balie: 'Love, can you show me your returnticket to Belgium please?' - Ik: 'I don't have a returnticket yet, I don't know when i'll be leaving NZ' - Vrouw: 'Well, love, without a returnticket, you can't enter NZ, so you have 15 more minutes to go buy a ticket to Belgium' - Ik: hyperventilerend. Enfin, na een aantal telefoontjes met weet ik veel welke instanties en een paar kopies van mijn visum mocht ik er dan toch eindelijk door! Maar niet alvorens mijn bagage nog eens volledig binnenstebuiten gekeerd werd, om daarna in Auckland nog eens 3u te moeten aanschuiven bij de douane die mijn valies nogmaals scande op zoek naardrugs, slangen en waterbommen. Geloof mij, wie in of uit Australië of NZ reist, heeft geduld nodig, VEEL geduld!! Uiteindelijk lag ik om 4u in mijn bed om 2u later te beginnen aan alweer een ultratoffe werkweek :S. MAAR geen Cruella Devil kon me mijn SUPERWEEKEND in Sydneyafnemen!!

Die week was de oma van de kinderen daar (ma van Andrea) en geheel tegen al mijn verwachtingen was die normaal en vriendelijk. Een meevaller dus! Had ik de hele week iemand om mee te praten en konden we afwisselend met de kinderen bezig zijn. Ik had ook gedacht dat Andrea dan misschien wat vriendelijker tegen mij zou doen, maar dat was uiteraard niet het geval (stom van mijom nog steeds te hopen!). Naar mijn weekend werd natuurlijk nauwelijks geïnformeerd, maar dat was ik al gewoon. Maar toen ik dinsdagavond om 22u thuiskwam, was het weer tijd voor een volgende scène: Andrea en de ma zaten tv de kijken en in het ganse huis was nog leven. Dus zeg ikslaapwel (de bomma zei zelfs iets terug!!!) en ging ik de keuken in om nog even een glas melk te nemen (zo stil mogelijk, dat had ik al wel geleerd!). Op dat moment komt Andrea razend de keuken in, begint ze keihard lades en kasten open te trekken met een gezicht op onweer. Dus vraag ik haarzo vriendelijk mogelijk of ze iets zoekt? 'YES!' op de meest kwade manier ooit gezegd was het antwoord dat ik kreeg. En het gooien met lades ging voort. Omdat de sfeer uiterst gespannen was, wou ik helpen, dus vraag ik: 'Can I maybe help you looking for it?', waaropze flipt en begint te roepen 'dat het mijn zaken niet zijn, en dat ik nogal lef heb om me na 21u nog inhaar keuken te vertonen, dat dat enorm onbeleefd van mij was aangezien ik 'die conversatie' al eerder met hen gehad had...' :S (Michael had me al eens verboden om na 21u nog de keuken in te komen om te koken, of als iedereen al slaapt, maar over een glas drinken nemen als iedereen nog wakker is werd nooit gepraat!).En ja, de bommastond erbij, keek mij vol medelijden aan maar deed haar mond verder niet open. Zelfs haar eigen ma durft niet tegen haar in te gaan, echt triestig! En dat was voor mij echt de zoveelste druppel, dus ben ik kwaad naar beneden gelopen en heb ik haar de rest van de week zoveel mogelijk proberen te negeren. En plots herinner ik me nog een ander voorval, maar dan met de pa. Die week roept hij me plots weer bij zich voor een van zijn fameuze 'meeting'. Hij roept me dan en bekijkt me met de meest serieuze en zakelijke blik ooit gezien, en dan weet ik al dat ik weer iets 'verschrikkelijks' heb gedaan! Dit keer was het echt weer geweldig: ' Tina, we have a problematic situation. I have been noticing lately, that the children don't whipe their bottoms after they go to the toilet. There is also a lack of toiletpaper. You have to do something about it.' En dat was het.Celine kwam niet meer bij toen ik hethaar later vertelde. Gewoon de manier waarop hij het zei: alsof hijeen derde wereldoorlog aankondigde!En ja, wat kan ik daar aan doen?? Ik kan toch moeilijk elk moment in hun badkamer gaan checken of er nog een voorraad wc-papier is??En hij kan de kinderen er toch ook zelf over aanspreken?? Alsof ik de oorzaak van al dit onheil was!! Enfin, dit gewoon om aan te tonen dat deze familie écht geen 100% in orde is!

Ik was het echt kotsbeu, en het idee om na de kerstvakantie terug te moeten gaan, werd ondraaglijker met de dag, dus was het hoog tijd om serieus op zoek te gaan naar iets anders! Aan iedereen die ik tegenkwam (inclusief de buschauffeur, deChinees van de nachtwinkel,de kerel die geld ronselt voor Oxfam,en het hele kappersteam dat mij volledig steunde ;-)) vertelde ik mijn verhaal, en dat ik dringend op zoek was naar iets anders, wie weet wat er uit de bus kon komen!! En zo geschiedde dat Celine's familie vrienden had die wel geïnteresseerd waren in een au-pair, en die kon ik meteen de volgende maandag ontmoeten! Ik moet toegeven dat ik eigenlijk wel wat schrik had om een nieuwe familie te zoeken, aangezien mijn eerste ervaring vrij traumatisch was... . Maar anderzijds had ik geen enkele verplichting, en kon het dus nooit kwaad de familie te ontmoeten, dus was het afwachten tot maandag!

Maar daarvoor eerst: weekend!! Toen mijn helse week na Sydney om was (leek lichtjaren te duren, spanning in huis was te snijden, en dan stortregende het ook nog eens de hele week waardoor ik in huis opgesloten zat met bomma & kids :S), kon ik éindelijk genieten van een ontspannend pré-Kerstmis weekend! Vrijdagavond op stap, en zaterdag was het de verjaardag van Astrid, een Vlaams meisje uit Leuven dat ik hier heb leren kennen via An, het andere Vlaamse meisje :-)(kleine wereld, écht! en iedereen heeft ook wel connecties met iemand die ik ken uit Tongeren, ex-vlammen enzo, ik ga geen namen noemen ;-)). Het was een themafeestje, en iedereen moest verkleed gaan als 'iets dat begint met een A'! Omdat Celine ziek was en daardoor ons plan om als Abba te gaan in het water was gevallen, moest ik op het laatste moment een vervangoutfit vinden en ging ik uit eindelijk als 'Airline-pilot' (beetje met de haren getrokken, I know). Het was supergezellig en ik leerde er alweer eenhele groep nieuwe mensen (veel au-pairs) kennen, waarmee we later in de nacht nog opstap gingen. En zondag was er een kerstfeestje met de hele groep, en doordat het buiten stortregende (memories of Belgium...) en we ons de ganse namiddag volpropten met kerstgebak en cadeautjes openden, had ik voor het eerst toch een klein beetje een kerstgevoel! En meer en meer besefte ik dat ik weg moest bij mijn familie, want zowel de gastfamilie van Astrid (pa is Indiër die verkleed was als Ali G, was hilarisch, kon mij Michael zo moeilijk inbeelden...:S) als die van het meisje waar het kerstfeestje was, waren supervriendelijk en relaxed! Niemand maaldeer ook om dat er daar feestjes werden gehouden en het huis een ravage was, terwijl ze bij mij echt tot in de 1000e graad zouden flippen! En ook: ik werd niet eens uitgenodigd om Kerstmis met hun te vieren, terwijl dat bij alle andere au-pairs wel het geval was (vrij logisch als je ergens inwoont en zonder je familie aan de andere kant van de wereld zit zou ik denken). Maar ja, niet dat ik zin had om kerst met hen te vieren, my God, no way!Ik zat nog liever alleen in een stal op kerstavond :S. Maar gelukkig moest het zover niet komen aangezien ik wél welkom was bij Céline's familie en we zo ook samen Kerstmis konden vieren!

Maandag was het zover: mijn kans op een ontsnapping moest de nieuwe familie goed meevallen. Ik was superzenuwachtig, maar de mensen waren superrelaxed en ik kwam alweer terecht in een prach-tig huis inclusief zwembad en poolhouse voor... jawel...de toekomstige au-pair :-).Gelukkig wisten ze van mijn hele situatie af, en ik besloot ookopen kaart te spelen en alles te vertellen wat ze me hadden aangedaan en waarom ik weg wou: van het feit dat ik niet uitde 'goede' glazen mocht drinken, tot mijn ban uit de keuken na 21u. Ze konden het allemaal niet geloven en zeiden dat het met hen totaal niet zo zou zijn. Ook de kindjes (2 meisjes van 4 en 7, Milla en Estella) vielen op het eerste zicht goed mee (ze waren heel lief en enthousiast, maar ik ben voorzichtig met wat ik zeg!) en het was gewoon een heelontspannen gesprek. Geen vaste huisregelsofzo, allemaal zeer ontspannen! Het zou ook allemaal tegenovergesteld zijn aan hoe het ervoor was, want de mama werkt niet, dus het is niet de bedoeling dat ik ganse dagen alleen op de kinderen ga letten. Meer een babysittersrol voor de avonden dat zij weg zijn, dus dat betekent ook welmeer weekends werken. Dat vond ik eerst wel een beetje een knelpunt, maar ze beloofden me dat ik alsnog 1 weekend op 2 vrij zou krijgen, en er mogen altijd vriendinnen langskomen in de weekends, dus dan vond ik het al bijal niet zo erg. Aangezien ik wel heel wat minder uren moet werken, zou ik ook iets minder verdienen, maar is er wel de tijd om overdag eventueel een part-time job bij te zoeken, want heb het geld broodnodig (geldverhaal volgt later in volgende blog :S). Ik had me voorgenomen gewoon mijn gevoel te volgen, en als ik merkte dat het klikte, ervoor te gaan, en ik had er echt een goed gevoel bij. Dus zei ik hun dat ze er zelf nog eens een nachtje over konden slapen en ze me de volgende dag maar iets moesten laten weten.Later kreeg ik meteen een superlief sms'je: 'Dear Tine, the kids thought you were lovely and we also thought you are wonderfull. We would love you to come and live with us xxx!'. Dus ja, toen was ook de knoop voor mij doorgehakt!! Hoop dat mijn eerste indruk deze keer de juiste is, maar we zullen wel zien! Voordeel is ook dat ik geen einddatum heb, dus dat ik in principe mag gaan wanneer ik wil, ik moet het hen gewoon een paar weken op voorhand zeggen! Ik hoop alleen dat ik snel mijn weg ga vinden en het snel een beetje duidelijk wordt wat ik precies moet doen, want het gaat raar zijn als ik overdag in principe vrij ben, terwijl ik dan wel thuis ben... maar hopelijk wijst dat zich snel uit als ik eraan begin!

MAAR... het ergste moest dus nog komen: nu moest ik dat tegen Andrea en Michael gaan zeggen. Bij de gedachte alleen al keerde mijn maag volledig om. Ik was met de nieuwe familie overeengekomen dat ik na mijn vakantie naar het Zuiden kon beginnen, en mijn verlof begon al op donderdag de 23e, en aangezien het al de 20e was, betekende dat dat ik nog 2 dagen had om hen te vertellen dat ik nooit meer terugkwam... :S. Maar op zich leek me het zo het beste: zo hadden zij 3 weken de tijd om iemand anders te zoeken (in die tijd waren ze wel op vakantie in Thailand :S het zou me niet verbazen moesten ze daar een Thais slaafje zoeken ;-)), en kon ik met een gerust hart aan mijn vakantie beginnen en moest ik nadien NOOIT MEER TERUG!!!!!!!!!!!!!!!! De nieuwe familie was ook daarin heel lief, want ze zeiden me dat ik daar meteen mocht gaan slapen moest het zover komen dat ze razend werden en me meteen op straat gooiden!

Ik besloot het dinsdag al maar te zeggen omdat ik er zo snel mogelijk van verlost wou zijn en ik zo zenuwachtig was dat ik elk moment van de dag boven de wc kon hangen :S. Ik was 's nachts al maar beginnen pakken (voor het geval ze me meteen buiten smeten), én ik had de ganse nacht aan mijn 'afscheidsspeech' gewerkt. Ik had op een papier (A4, dubbelzijdig, volledig gevuld!) àlles geschreven wat ze me de voorbije 3 maanden hadden aangedaan, met het vertalen van mijn blog en de kwade mail naar Ulla als kers op de taart! Daarna heb ik 2u voor mijn spiegel geoefend: hoe ik eraan moest beginnen, welke toon ik zou aannemen en hoe ik zou reageren als ze zouden flippen... . Tegen 5 ben ik dan, semi-voorbereid op de helse dag die komen zou, gaan slapen. Een uur later was hetD-day, en alles wat fout kon gaan, liep fout:om 7u stonden de kinderen poeslief aan mijn bed met chocolade, en met de boodschap dat ze geweldige kerstcadeaus voor mij hadden (slik) , de bomma zou de avond ervoor vertrekken maar was nog steeds in huis (en ik wou haar er niet in betrekken), Michael was al vroeg vertrokken dus moest ik sowieso tot 's avonds wachten omdat ik het hen beide wou zeggen, en worst of all: Andrea had die voormiddag onverwachts vrij, waardoor ik 4u met haar, debomma en kids moest doorbrengen tussen 4 muren en vriendelijkheid moest faken. En voor een keer was ze nog goedgezind ook (denkend aan haar vakantie die de volgende dag zou beginnen): GREAT!

De dag kroooooooooop voorbij, en elke minuut duurde een uur. Toen de bomma en Andrea 's middags eindelijk het huis uit waren, nam ik de kids mee naar de speeltuin in de hoop op afleiding (en zo kon ik mijn speech nog wat oefenen!). Voor de kinderen vond ik het het ergst: om de zoveel maanden van nanny wisselen kan niet goed zijn, maar ik had me er van overtuigd dat dat de fout van de ouders was en niet dievan mij: moesten zij het me maar wat leefbaarder gemaakt hebben. Maar het blijft natuurlijk zielig voor de kinderen, zeker omdat ik besef dat ze zonder twijfel net zoals hun ouders zullen worden aangezien ze geen ander voorbeeld hebben... . En net nu ze gewoon waren aan mij, moest ik hen in de steek laten... . Hen datuitleggen de volgende dag zou ook nog een hele opgave worden, maar dat waren zorgen voor later.

Na6u lang nagelbijten, mijn speech in mijn hoofd oefenen en boven de wc hangen, was het bijna zover: de kids lagen bijna in bed en ze waren allebei thuis. Dus ik onder aan de trap wachten tot ik hoorde dat de kids sliepen en ze allebei in 1 ruimte waren (zeer zelden). Tegen half 8 leek alles boven stil, dus prevelde ik snel een schietgebedje,keek ik nog eens naar mama's foto voor morele steun vanhierboven, and there I went... .Ze zaten in aparte kamers dus vroeg ik Andrea of ik hen beide kon spreken in de keuken. Dus ging Andrea zijn bureau in en hoorde ik haar op een sarcastisch toontje zeggen 'You have to come because Tina wants to speak to both of us'... ik denk dat ze de bui al voelde hangen. Dus namen ze plaats op de 2 barkrukken in de keuken en stond ik aan de andere kant van de tafel tegenover hen: bibberend als een duracel-konijn. Ik besloot zoals gepland met de deur in huis te vallen: 'This is not easy to say, but I met another - very nice- family that would like to have me as their au-pair, andI've been thinkingabout it this weekend and decided to do it'. De eerste zin was eruit en toen was ik helemaal op dreef: 10 minuten aan een stuk heb ikzitten aflopen overhoe ze mij behandeld hadden : het geschreeuw vanaf week 1, mij bezien als een meid die in de kelder woont en niet eens mag mee-eten of uit dezelfde glazen mag drinken, het feit dat Michael na een maand mijn naam nog niet kende, alle voorvallen met Andrea de voorbije maand, inclusief het melk-incident van de week ervoor (toen begonnen ze onderling te discussiëren, want Michael gaf toe dat hij had gezegd dat ik zeker nog in de keuken mocht komen na 9, dat ik gewoon niet meer mocht koken, waarop Andrea kwaad werd op hem aangezien zij er van uitging dat hij had gezegd dat de keuken na 21u verboden terrein was voor mij), en na mijn lijstje van 1001 voorvallen uiteraard: het verhaal van mijn blog. Ik deed alsof ik dat nog maar pas te weten was gekomen, en zei dat ze daar echt te ver waren gegaan. Ik had het idee dat Michael nog luisterde en hij knikte zelfs toen ik zei dat het erover was. Maar dat was het punt waarop Andrea begon te flippen: tijdens mijn heel verhaal onderbrak ze me al om nutteloze en gemene commentaar te geven, maar nu begon ze direct heel agressief. 'Dat ze mij al meteen had moeten buitengooien, dat haar vrienden (die ze overigens niet heeft volgens mij) haar al vanaf het begin zeiden mij buiten te smijten', blabla. Toen heb ik mij uiteraard verdedigd door te zeggen dat geen woord van mijn blog gelogen was, en dat het voor mij een uitlaatklep was naar vrienden en familie toe om hen te zeggen hoe ik me hier voelde. Zij beweerde dat ik haar vanaf dat moment zo hard gekwetst had, door haar kinderen te beledigen, en dat ze me vanaf dat moment niet meer moest. Maar ik zei dat ik ten eerste haar kinderen niet beledigd had, dat ze Nederlands moest kunnen om in te zien dat het ook humoristisch bedoeld was (letterlijk zei ik: 'I don't know who you hired to translate my blog, but I don't think his language-skills were good enough to realize there is such thing as sarcasm, and by the way, I also blamed myself for the things that went wrong, but that you obviously didn't read'), en dat ik begreep dat het pijnlijk moest zijn voor haarom zwart op wit te lezen hoe vreselijk ze was, maar dat het nu eenmaal de waarheid was. En dat ze dan niet 3 maanden had moeten faken als ze me toch al van week 2 niet meer kon uitstaan, en ze niet Ulla maar mij hadden moeten confronteren met mijn blog. En het feit dat ze dat niet hadden gedaan voor mij alleen maar betekende dat ze beseften dat ze mijn privacy hadden gerschonden. (Klink heel stoer nu, maar ik heb een paar keer serieus moeten slikken om mijn tranen te verbijten). Michael vroeg dan wanneer ik precies wou vertrekken, waarop mijn antwoord was: 'I won't come back after the Christmas holiday', waarop zij opnieuw flipte en riep 'dat ik haar het geld van de reisverzekering (650€) moest terugbetalen en dat haar huis niet als opslagplaats diende dus dat ik moest maken dat ik weg was en mijn spullen vandaag nog kon meenemen.' Waarop ik kon zeggen 'no worries, I wasn't planning on leaving them here, that's why I started packing tonight.' 1-0!! Toen is ze het razend afgetrapt, heeft ze livingdeur achter zich dichtgeslaan om te bellen met weet ik veel wie. Ik heb dan nog tegen Michael gezegd dat ik het spijtig vond dat dit niet op een volwassen manier kon gebeuren, dat ik het ook erg vond dat het zo moest aflopen, maar dat het voor mij onleefbaar was in dat huis. En dat het de sfeer voor iedereen, inclusief de kids, verpestte, dus dat het uiteindelijk voor iedereen het beste was dat ik ging. Hij zei dan dat hij met Andrea zou overleggen wat er nu moest gebeuren, dat ik beneden verder kon gaan pakken, en dat hij me dan later wel kwam vertellen of ik kon blijven of niet. Dus kon ik éindelijk naar beneden: tegelijkertijd enorm opgelucht alsook wenend van alle emoties. Maar I DID IT, en op een volwassen manier wat van hen niet gezegd kon worden, dus was ik eigenlijk best trots op mezelf!!

Dus pakte ik volop verder (ik denk niet dat 5 valiezen genoeg gaan zijn om terug naar België te komen :S), en na 2u kwam Michael me dan zeggen dat ze beslist hadden dat ik die nacht nog mocht blijven om alles in te pakken, en de volgende ochtend dan moest vertrekken. Tegen de kinderen mocht ik niks zeggen, enkel dat ik op vakantie ging zoals gepland. Ik was daar niet echt mee akkoord, want wou hen zelf uitleggen dat ik wegging, zonder dat zij daar een of andere leugen over zouden vertellen.En ik wou vermijden dekinderen laterop straat of in schooltegen te komen (Estellaen Imogengaan naar dezelfde school, dus ga Imogen sowieso daar nog zien)en niette wetenwat ze over mijn vertrek gehoord hebben, maar ik besloot me eruiteindelijk maar gewoon bij neer te leggen. Michael zei me dat we dan na de vakantie misschien nog konden afspreken, en dat ik het hen dan kon uitleggen, maar dat het nu net voor Kerstmis te traumatisch zou zijn :S. Verder kreeg ik de boodschap niet meer naar boven te gaan aangezien Andrea mij niet meer onder ogen wou komen and that was it... . De hele nacht heb ik gepakt, en de volgende dag zijn de kids nog even naar beneden gekomen (nadat Andrea weg was, Michael was thuis), om me mij kerstcadeautjes te geven (pralines en een thermos), heb ik hen een kus en een knuffel gegeven, en zijn ze met Michael weggegaan zodat ik een taxi kon bellen om mijn spullen op te pikken. Van Michael geen enkel woord meer, zelfs geen simpele 'bye', maar wat had ik gedacht. Maar kom, ik was er van verlost, ik kon eindelijk weg uit dat rothuis. Dus heb ik de kerstcadeaus voor de kids op hun bed gelegd (onder de boom zou Andrea ze zien en ze waarschijnlijk opbranden), detaxi gebeld, heeft Raviz,de vriendelijke Indische chauffeur, mijn heel levensverhaal moeten aanhoren en mijn heel hebben en houden het huis uit gesleurd, en heb ik met een opgelucht harten een big smile de deur KEIHARD achter mij toegetrokken!! Hopelijk op naar betere tijden nu, maar erger kan (hoop ik, fingers crossed) niet meer! Ik heb ook al meteen mijn spullen verhuisd naar het nieuw gezin, en ze waren supervriendelijk. Toen ze zagen hoeveel valiezen ik bijhad stelden ze spontaan voor om extra kasten te kopen (:S), en ze vroegen ook meteen hoe mijn vertrek verlopen was. Er werden meteen grapjes overgemaakt : 'Ahhh good!!! You don't have a black eye' en ze gaven me meteen een glas wijn 'from the good expensive wineglasses' ;-).Dus tot nu toe komen ze heel positief over, hopelijk blijft dat zo!

Deel 2, geschreven tijdens onze reis op het Zuidereiland:

Op24 december vertrokken Celine en ik dansamen naarCoromandel om daar Kerst te vieren.

Zoals ik reeds zei, was kerstavond niet veel speciaals. Kerst is hier meer iets als Sinterklaas bij ons: meer een feest voor de kinderen, die op kerstdag vroeg opstaan om te zien wat Santa Claus in hun kerstsok en onder de boom gebracht heeft. En dat betekende dan ook: op kerstdag om 6u wakker worden met krijsende kinderen die hun pakjes willen opendoen :-). Daarna samen middag gegeten (ook geen hele menu zoals wij dat doen, allemaal vrij simpel maar wel lekker), en dan moesten Celine en ik alweer terug naar de luchthaven van Auckland, om richting Christchurch te vliegen waar onze campervan wachtte om aan onze roadtrip door het Zuidereiland te beginnen!!

Deel3, geschreven op 11/01/2011:

Intussen zijn we 11/01, en sinds vannacht zijn we terug in Auckland en zit onze reis er dus alweer op!!! En na zo'n 6000 km gereden te hebben door weer en wind, kan ik trots melden dat we het heelhuids overleefd hebben :-)). Het Zuiden was prachtig, maar we hebben heel wat meegemaakt: van aardbevingen, overstromingen en storm toteen aanval van zandvliegen en een campervan die tegen het einde vande rit zo goed als uit mekaar viel :S. Helaas was ik ook 16 dagen zo goed als van de wereld afgesloten (totaal geen internet, af en toe een streepje gsm-ontvangst :S), en vandaar dat ik dus nergens mijn blog online kon zetten... . Nu ik weer terug in de bewoonde wereld ben, kan dat gelukkig wel, en zo zijn jullie eindelijk weer op de hoogte vande gebeurtenissenhier!

Momenteel slaap ik in een hostel omdat mijn nieuw gezin op vakantie is, en ik er maandag pas zal beginnen. Nu heb ik dus alle tijd om al mijn mailtjes (300!!!) te lezen en te beantwoorden, en tegen het einde van deze week volgt ook een nieuw verslag over onze avonturen op het Zuidereiland! Intussen heeft An me laten weten dat ik vanaf morgen bij haar kan slapen, dus dat bespaart me weer van extra hotelkosten. De opvang van iedereen hier rondom me is echt super!!

Ik wil afsluiten met iedereen te bedanken voor alle steun in de moeilijke periode voor kerst!! Al die mails en boodschappen op facebook hebben me de moed gegeven om mijn hart te volgen en op zoek te gaan naar beter! Ik hoop dan ook dat 2011 het begin wordt van een veel betere ervaring in een warm gastgezin. Tot nu toe zijn ze al erg lief geweest, en ze hebben me zelfs een paar keer gesmst tijdens mijn reis om te zeggen dat ik voorzichtig moest zijn, dat ik moest genieten, dat ik mocht beginnen wanneer ik wou,... dus klinkt voorlopig allemaal heel positief!! Ik hou jullie zeker op de hoogte als ik er mijn intrek heb genomen!

Ik wens iedereen een geweldig 2011 toe, waarin al jullie dromen mogen uitkomen. Te denken dat ik een jaar geleden geen flauw idee had wat voor een boeiend jaar me te wachten stond. Mijn drie droombestemmingen waren Mexico, Australië en NZ, en kijk: op een jaar tijd heb ik het geluk gehad naar ze alledrie te kunnen gaan. 2010 was de moeite, laat 2011 dus maar nóg beter worden!!!

Hopelijk hebben jullie genoten van mijn verhaal, en tegen het einde van deze week zet ik ook een nieuw verslag van de reis er op, en hoop ik een selectie te kunnen maken uit de 1000-en foto's die ik gemaakt heb :-).

DIKKE KUSSEN vanuit NZ! Miss you all!!!!

Xxx

Tine