Twee weken geleden ging het dan éindelijk wat beter: het ging vlotter met de kindjes (ze waren ziek en bleven dus thuis bij mij, waardoor ik wat meer fijne dingen met hen kon doen), en ik had al anderhalve week (woehoew!!) geen kritiek gekregen. MAAR... toen kreeg ik plots op maandag (mijn vrije dag, na het geweldig LOTR-weekend, toen ik dus dacht mijn batterijen opgeladen te hebben en weer wat positief ingesteld was) een telefoontje van de pa dat hij mij onmiddellijk wou spreken, en ik dus meteen naar huis moest komen. Ik al helemaal aan het panikeren over wat ik nu weer fout gedaan zouhebben... En ja, toen heeft hij mij weer volledig afgebroken: dat ik speelgoed in de verkeerde lades leg (hoe moet ik weten welke!), dat ik de auto niet op tijd in garage zet (was dat 1 keer vergeten!), dat de kinderen sneller in bad moeten,... allemaal van diefutiliteiten waar dan een volledig drama over wordt gemaakt! En dat terwijl hij de week ervoor gezegd had dat ik eerst moest kuisen én dan pas de kinderen in bad moest zetten, maar als ik dan zeg dat hij zichzelf elke keer weer tegenspreekt, zegt hij'dat ik blijkbaar geen goed Engels begrijp':S. Dus ja, ik kan er niet tegen ingaan!! Maar het allerergste dat hij zei, was dat 'ik de foute keuze had gemaakt met naar NZ te komen, dat ik niet geschikt ben als au-pair' enz... (terwijl hij mij nog nooit heeft bezig gezien met de kinderen, en het net beter begon te gaan!!) Maar het is niet alsof hij dan een oplossing biedt ofzo... . En als ik dan vraag of hij iemand anders wil zoeken is het antwoord 'Oh nee, we willen hier niet nog eens allemaal doorgaan' :-( Hij heeft zelfs letterlijk gezegd dat hij mij in het weekend zo weinig mogelijk in het huis wil hebben, dus ja... vrij duidelijk!!

Ik bleef maar hopen dat het beter ging, als ik op al die details probeerde te letten en alles wat hij had bekritiseerd perfect in orde probeerde te brengen, maar afgelopen zondag heb ik de moed echt opgegeven. De vrijdag ervoor had ik opnieuw een 'vergadering' met de pa om mijn week te bespreken, en voor een keer viel het eens mee: hij zij dat ik sinds de week ervoor veel vooruitgang had gemaakt met de kids en dat Max (de jongen) mij ineens ook heel graag had, en dat voor de rest alles ok was. Dus ik blij dat ik voor de verandering ook eens positieve commentaar kreeg! Maar dan kom ik zondagavond terug thuis van bij Céline, en is het weer naar de vaantjes!Ik had echt niks fout gedaan, heb het huis hier vrijdag pico bello achter gelaten en ben voor de rest niet meer thuis geweest, dus ze konden niks op mij aanmerken... Maar dan kom ikopgewektbinnen om 21u, weer geen begroeting, niks!! En haar neef slaapt hier momenteel, en die zit in de zetel tv te kijken en vraagt naar mijn weekend. Dus begin ik enthousiast te vertellen wat ik gedaan heb (vrouw zit intussen in de keuken te werken, man achter zijn bureau met muziek op, kinderen slapen ernaast, maar worden nooit wakker want man zet muziek en tv altijd keihard en ze slapen daar gewoon door). Komt die vrouw ineens weer razend aangelopen: 'of ik vergeten was dat er kinderen slapen, dat Michael probeert te werken, dat het al laat is, ...' en dan is ze weer razend weggegaan, terwijl ik gewoon op een vraag antwoordde :-((( (was al blij dat er iemand eens in mij geïnteresseerd was!).

Dus ja, dat was voor mij een beetje dé druppel... Elke keer als ik denk dat het beter gaat, gebeurt er weer iets waardoor ik volledig naar beneden word gehaald... . En het is echt zwaar om telkens weer omhoog te klimmen en te weten dat ik toch weer diep ga vallen. Dus vond ik dat het tijd werd om het heft in eigen handen te nemen en op zoek te gaan naar iets anders! Voor alle duidelijkheid: ik wil niet weg uit Nieuw-Zeeland, het is hier véééél te fijn in de weekends en véééééél te prachtig, maar ik wil me ergens thuis voelen, of tenminste na mijn werk een eigen plek hebben waar ik me op mijn gemak voel en kan doen wat ik wil.

De opties zijn dan:

1) Een ander gastgezin zoeken

2) Een echte job zoeken die meer betaalt, en dan een flat (=kot) zoeken hier in de buurt.

Mijn angst bij het eerste is weer in dezelfde situatie terecht te komen en vanaf nul te moeten beginnen. Het heeft hier enorm lang geduurd om het vertrouwen van de kinderen te winnen, dus wil dat niet nog eens doorstaan. Anderzijds hebben alle andere au-pairs hier de tijd van hun leven in gastvrije en lieve families, dus heb ik waarschijnlijk gewoon dikke pech gehad! Maar ik zou ook supergraag een kot hebben hier, zodat ik zelf kan beslissen waar ik ga en sta (en niet elk weekend moet wegvluchten en onderdak zoeken bij Celine), maar het leven is hier duur, en werk vinden niet evident! En iedereen weet hoe kieskeurig ik ben, dus er moet ook nog aan heel wat eisen voldaan worden... Want als ik fulltime werk is er geen tijd over om te genieten, in winkels of restaurants moet je werken in het weekend en kan ik nooit iets doen met de rest, ik wil het werk toch ook een beetje fijn vinden,... . Dus ja, ik weet het absoluut niet!! En het toppunt is dat iedereen hier deze week plots poeslief is, alsof ze mijn gedachten kunnen lezen! En dan denk ik weer: misschien toch maar blijven?? Maar dan besef ik weer dat het waarschijnlijk toch maar weer van tijdelijke duur gaat zijn, zoals altijd.

Gelukkig probeert iedereen (hier en van thuis uit) me goede raad te geven, maar die is zo tegenstrijdig dat het voor mij als slechte beslisser nog moeilijker wordt ;-) Hier zegt iedereen dat ik echt weg moet, dat het genoeg geweest is, en dat ik gewoon niet meer moet terugkomen na Kerst,... maar ik weet dus nog niet hoe ik het ga doen. Het veiligste is natuurlijk om eerst iets anders te vinden, maar dan moet ik hier ook wel ineens gaan vertrekken zonder hen te waarschuwen en dan voel ik me weer schuldig (en bang voor hun reactie, want die gaat vreselijk zijn!!).

Dus ja... iedereen die tips of goede raad heeft, laat maar komen!! :-) Wat zouden jullie doen? Ik moet wel zeggen dat 'het idee' dat ik hier weg kan en dat de mensen hier rondom mij me daarin steunen, me deze week al veel beter heeft doen voelen. Het idee dat ik in principe gewoon kan afbollen als ze me hier als Assepoester blijven behandelen! Maar ja, dan moet ik dat wel durven natuurlijk ;-)

Nu is het weer aftellen geblazen naar een volgendexciting weekend!Ik heb met Celine een auto gehuurd van vrijdagavond t/m zondag, en dan trekken we richting Hamilton/ Raglan en omgeving: raften in de Waitomo Caves (speciale grotten met glimwormen, vrij bekend hier), nog meer watervallen zien, naar de wereldberoemde surfstranden van Raglan, enzovoort!! Heb er ZOOOOOOOOOOOVEEL zin in!!!!! Want daarna wordt het weer zwaar, héééél zwaar. Vanaf volgende week begint hier officieel de zomervakantie, dus dat betekent voor mij: 2 maanden lang, die kinderen full-time onder mijn hoede van 6u30 t/m 19u, zonder iets van vrije tijd, in dit supergezellige, sfeervolle huis :-(((((((((((( God, wat zie ik er tegenop!!! Hopelijk kunnen de vooruitzichten op Sydney en onze kerstvakantie me erdoor sleuren! Maar januari wordt dan weer extra moeilijk: vakantie zit erop, nog 3 weken fulltime werken, de meesten vertrekken dan ook terug richting België en Holland (gelukkig blijft Celine ook tot de winter),... . Dus ja, ik hoop echt dat ik iets anders ga vinden wat wel fijn is en dat ze me hier niet gaan vermoorden als ik dat aankondig ;-)

Heb intussen trouwens nog nieuwe Belgen leren kennen!! Vorige week zat ik te lunchen op een bankje aan de haven en terwijl wat in mijn Lonely Planet te lezen, als er een kerel naast mij begint te vragen van waar ik ben, en het bleek ook een Vlaming te zijn! En we hebben iets tofs ontdekt op woensdagavonden: dan is er in de stadeen couchsurfing-meeting: in een bar kunnen dan alle 'vreemdelingen' in NZ samenkomen om meer mensen te leren kennen, ervaringen uit te wisselen, enzovoort, echt héél fijn!! Vorige week de eerste keer geweest, en alweer meteen een Vlaams meisje tegengekomen, maar ook echt zoveel fijne mensen van Canada tot Frankrijk tot Indonesië! Gisteren ben ik opnieuw geweest met 2 Vlaamse meisjes die me hadden gecontacteerd via FB (1 au-pair, ander meisje is naar hier verhuisd), en die zelf al slechte au-pair ervaringen hadden meegemaakt en me dus tips kunnen geven (hun advies was eigenlijk: pak uw koffers als ze op vakantie zijn, leg een briefje en verander uw gsm-nr,...: kan over nagedacht worden ;-) ). Oh en de wijn is er aan 2,5€ dus dat op zich is al een reden op elke week terug te gaan ;-). (Heb er één op jouw gezondheid gedronken zus!)

Mijn geld vliegt er hier trouwens ook door, met elk weekend weg te gaan en telkens zelf eten te moeten kopen... . En bijna alle NZ-ers zijn stinkend rijk, dus die gooien het geld aan alle ramen en deuren uit! Misschien toch zo maar eentje proberen op te scharrelen ;-)

Als ik Max ga afhalen op school (zit in de beste private school van Nieuw-Zeeland,said enough)is dat altijd ogen opentrekken!! Dan sta ik daar in mijn short op slippers tussen al die high society-mama's gehuld in mantelpakjes met Prada-zonnebrillen op! Ik weet niet hoe die vrouwen erin slagen werken met kinderen te combineren en er toch nog zo goed uit te zien! Ik bedoel: ik moet enkel op die kinderen letten en ik vind zelfs geen tijd om mijn haar te kammen of fatsoenlijke schoenen aan te trekken! En de auto's die daar voor de schoolpoort staan: dikke bmw's, porches, FERRARI'S!! Echt waar, vorige week pikte een pa zijn 5-jarige zoon op met een ferrari, en man, was ik kwaad dat ik mijn fototoestel niet bijhad :-))

Vorige week moesten we naar een'afternoon picknick'in zijn school, maar buiten het feit dat we op dekentjes in het gras moeten zitten, kon je dat toch geen picknick noemen: papa's in kostuums, vrouwen in semi galakleding, champagne, fois-gras,... . Naast ons zat zelfs een BNZ (bekende Nieuw Zeelandse): de Paris Hilton van hier in de buurt, heb ze nadien meteen gegoogeld :-)

Maar goed, het is hier intussen al namiddag en moet eens in actie schieten!! Hoop vanavond ook alle foto's op FB te kunnen zetten, zodat jullie kunnen zien dat ik niet overdrijf als ik zeg dat het hier magisch mooi is!!

En remember: alle overzeese steun en raad is meer dan welkom!!

Hele dikke kussen en tot gauw!!

Xxxxx

Tine